ที่ว่างของ "ทาน"

Ka-Poom
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ
นัยนี้หมายถึง...ทาน แล้วก็วาง ทานแล้วก็วาง ทานแล้วก็วาง...ฝึกฝนไปจนกว่าจิตจะคุ้นชิน

อุปนิสัยของอริยะบุคคลจะให้ทานไม่มีที่สุดไม่มีประมาณ ... ให้ทานไม่เลือกชั้นวรรณะ เปรต เดรัชฉาน คน มนุษย์ เทวดา อินทร์ พรหม..แม้การกระทำนั้นเป็นดั่งน้ำซึมบ่อทราย ดั่งองค์หลวงตามหาบัวท่านมักเทศน์ย้ำเสมอ แต่ดวงจิตของอริยะบุคคลก็ไม่หยุด เคลื่อนไ ปจนถึงจุด "ทานปรมัตถบารมี" เลยก็ว่าได้

แต่ดวงจิตที่เป็นปุถุชนนั้น...จะมีความตระหนี่หวงแหน หรือเลือกในการให้ทาน ทานเฉพาะในบุคคลที่ตนชอบพอใจ ส่วนลักษณะจิตเปรตเดรัชฉาน จะมีแต่อยากได้...และไม่เคยพอ

เรื่องเล่านี้เป็นเรื่องที่ดวงจิตฝึกฝนได้...

เมื่อเพียรฝึกฝนไปเรื่อยๆ ... จิตจะค่อยเกิดการเปลี่ยนแปลง และวางลงได้

ที่สุดความว่างเปล่าของการให้ทานจะเกิดขึ้นในดวงจิตของเรา จะเหลือเพียงแค่การทำความรู้...ความเข้าใจ

สิ่งที่เราทานไปนั้นผู้รับใน "ทาน" นั้นจะสัมผัสได้หรือไม่ ...จะไม่ใช่ประเด็น 

ประเด็นจะเหลือเพียงว่า "ดวงจิตนี้ไม่หยุดให้ทาน"

...

๒๔ กันยายน พ.ศ.๒๕๕๖

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน In Mind



ความเห็น (0)