โปสการ์ดจากเมืองปาย

  วิธีการของคุณจตุพรเป็นวิธีปฏิบัติที่ผมและใครควรต้องเอาอย่าง เป็นการดำเนินการไม่เฉพาะเมื่อเกิดเหตุ หากแต่เป็นการดำเนินที่เป็นไปในลักษณะเยี่ยมเยียน ถามไถ่ ให้กำลังใจ และปลอบขวัญ ไม่ได้ให้การช่วยเหลือเฉพาะเมื่อประสพเหตุเภทภัยแล้วตั้งเต้นท์แจกของ (ฮา)  

ผมหายไปเสียนานครับ

หายไปในช่วงที่ฝนตกหนัก

หายไปตามกระบวนการสงเคราะห์ครอบครัวผู้มีรายได้น้อยและไร้ที่พึ่งตามท้องทุ่งบ้านนา ใครที่เคยผ่านพบกับสภาพบ้านเรือนตามโครงการ "บ้านนิคมสร้างตนเอง" ที่มีให้เห็นอยู่ทั่วประเทศ ก็คงพอเข้าใจสภาพบ้านเรือนละว่าเปลี่ยวเพียงใด แต่ละหลังห่างกันเกือบจะ 100 เมตร  ผมละเห็นใจ อบต.เสียจริงกับการทุ่มทุนสร้างถนน เพราะไม่รู้ว่าจะสักกี่ปีถึงจะตลอดแนวหมู่บ้าน ก็เพราะถนนเข้าหมู่บ้านกับทางไปนามันอันเดียวกัน ลึกสุดหูสุดตา ตลอดสองฟากฝั่งถนนล้อมรอบด้วยทุ่งนาเขียวขจี กับการจัดสรรพื้นที่ครอบครัวละ 20 ไร่ แต่มากกว่าครึ่งแว่วว่าสถานะกลายเป็นผู้อาศัยเสียแล้ว เพราะเจ้าของตัวจริงนอนกอดโฉนดอยู่ในเมืองใหญ่

กำนันคนน่ารักเป็นพลขับให้ครับ ตะเวนไปทุกทิศทุกเทือก  วันอาทิตย์หลายวันต่อมานึกสนุกอยากไปเยี่ยมบ้านเสียเอง เลยเรียกพี่ผู้หญิงซ้อนท้ายมอเตอร์ไซต์ขับเข้าไปในซอยหมู่บ้าน ขับไปเรื่อยแล้วก็เกิดเรื่องจนได้ หาทางกลับไม่เจอ ยิ่งขับก็ยิ่งไกลเข้าป่าเข้าดงไปเสียนั่น  กว่าจะกลับถึงสถานสงเคราะห์ได้ก็ด้วยสภาพเปียกปอนเพราะฝนตกหนัก

หลายเรื่องหลายราว ทั้งงานจรและงานประจำไม่ถึงกับ Burn Out อย่างที่ท่าน Kapoom เขียนไว้

แต่ก็ได้โทรจองตั๋วคอนเสิร์ต "สายน้ำ สามัญชน" ของ น้าหงา คาราวาน และเหล่าศิลปินพื้นบ้านรับเชิญ เพื่อร่วมรำลึกวาระ 30 ปี 'ทองปาน' หนังอินดี้เรื่องแรกในเมืองไทย จัดที่หอประชุมใหญ่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อวันที่ 30 กันยายน 2549 ภายใต้ความร่วมมือของกองทุนจิตร ภูมิศักดิ์ มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ โครงการเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สมาคมจดหมายเหตุไทย และอีกหลายหน่วยงาน เป็นคอนเสิร์ตที่เรียกได้ว่าคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม (แม้จะไม่สะใจใครหลาย คนเพราะเหตุแห่งบรรยากาศการปฏิรูปฯ)

บรรยากาศเป็นมิตร บรรยากาศอบอุ่น เป็นกันเอง
น้าหงา ก็ยังคงเป็นน้าหงา ที่แฟนานุแฟนติดตามผลงานคิด งานเขียน และงานเพลงอย่างต่อเนื่อง

ผมว่าแฟนน้าหงาที่ไม่ได้ชมครั้งนี้ถือว่าพลาด (ฮา)

ม่วนอก ม่วนใจ กลับมาชุ่มชื่น เย็นฉ่ำ ตั้งรับและรุกกับต่างวิชาชีพ ในเรื่องอรรถคดีความที่ยังไม่มีเสร็จสิ้น
เข้าใจและเห็นใจ ชุดสอบสวนไม่ได้หลับได้นอน
ซึ่งก็ควรจะเข้าใจและเห็นใจผมด้วย ที่เอามือเกาหัว ลูบผม เสยผมอยู่บ่อยๆ ด้วยเช่นกัน
ก็มันน่าไหมละ ทั้งเจ้าหน้าที่ ทั้งคนในบ้านคนแล้วคนเล่า โดนเรียกสอบ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า


แล้วความชุ่มเย็นก็เกิดอีกครา เมื่อมีโปสการ์ดจากใครสักคนที่รู้จัก คุ้นเคย แต่ไม่เคยเห็นหน้ามาถึง

เป็นโปสการ์ดจากเมืองปาย



เป็นโปสการ์ดจากคุณเอก จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร คนเก่งของเรา

 


ทั้งภาพทั้งข้อความ ในโปสการ์ดทำให้ปลื้มใจอยู่ตลอดเชียวครับ
ทั้งภาพทั้งข้อความ ที่คุณจตุพร ขยายต่อในส่วนที่ผมเขียนไว้ในคำถามคุณจตุพร ก็ยิ่งทำให้ต้องคิดต่อ คิดตาม

ข้อความ วิธีปฏิบัติว่า...

.....ส่วนโปสการ์ดใบน้อย..แต่แบกเอาความปรารถนาดี กำลังใจดีๆให้กับคนของแผ่นดินครับ

เช่นกันผมได้รับทั้งโปสการ์ดและสิ่งของมากมายจากมิตรของผมเช่นกันครับ เป็นส่วนประกอบของมิตรภาพที่ผมดีใจ ละภูมิใจ เพราะทุกชิ้นผมได้ด้วยมิตรภาพที่ดีจากทุกคน

เราทำได้เพียงให้กำลังใจพวกเขาครับ...หากทำได้ในเงื่อนไขของผมก็จะทำทันทีครับ

ผมรู้ว่างานของคุณทุ่มเท และทำคุณประโยชน์ต่อสังคมมากมาย ลำบากและมีอุดมการณ์...ให้กำลังใจครับ!!!

ขอให้มีแรงกายแรงใจ พลังของความศรัทธา ในการทำงานเพื่อสังคมต่อไปนะครับ

คำว่า "คนของแผ่นดิน" พี่ชายผม พ.ท.ปิยวุฒิ โลสุยะ นายทหารเสนาธิการกองทัพบก ที่ผมรักและเคารพ

พี่ชายบอกผมว่า "หากเป็นคนของแผ่นดินแล้ว เราสดุดีเขา เราพร้อมที่จะให้เขาทุกอย่าง เพื่อสนับสนุนเขา" ครับ

 

วิธีการของคุณจตุพรเป็นวิธีปฏิบัติที่ผมและใครควรต้องเอาอย่าง
เป็นการดำเนินการไม่เฉพาะเมื่อเกิดเหตุ
หากแต่เป็นการดำเนินที่เป็นไปในลักษณะเยี่ยมเยียน ถามไถ่ ให้กำลังใจ และปลอบขวัญ
ไม่ได้ให้การช่วยเหลือเฉพาะเมื่อประสพเหตุเภทภัยแล้วตั้งเต้นท์แจกของ (ฮา)


อยากจะเขียนอะไรยาวๆ แต่คอมพิวเตอร์ผมมีปัญหาแน่ๆ กับการจัดวรรคตอน และไม่ปรากฏเครื่องมือให้ 
มุมล่างซ้ายปรากฏข้อความ Done, but with errors on page.  ทุกอย่างใช้การได้ ยกเว้นแถบเครื่องมือใต้คำว่า "ข้อความ" ไม่ปรากฏ
เว็บไซต์อื่นไม่ปรากฏข้อความนี้ จะปรากฏก็แต่ในเว็บไซต์ของ G2K

Help me please !!!!

 

ขอบคุณคุณจตุพร ยิ่งนักครับ
ขอบคุณสำหรับโปสการ์ด และข้อความที่อบอุ่น
ขอบคุณสำหรับน้ำใจ ตลอดมา

ขอบคุณสำหรับความรู้ ประสบการณ์ที่ถ่ายทอดให้ได้ติดตามอ่านอย่างต่อเนื่อง

ขอบคุณครับ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกบ้านนิคมปรือใหญ่

คำสำคัญ (Tags)#โปสการ์ดจากเมืองปาย#จตุพร_วิศิษฏ์โชติอังกูร#done_but_with_errors_on_page#หงา คาราวาน#สายน้ำ สามัญชน

หมายเลขบันทึก: 54388, เขียน: 13 Oct 2006 @ 06:51, แก้ไข, 06 Sep 2013 @ 17:35, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 8, อ่าน: คลิก
บันทึกที่เกี่ยวข้อง
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (8)

Ka-Poom
เขียนเมื่อ 13 Oct 2006 @ 07:02

สวัสดีตอนเช้าคะ...คุณมงคล...

มาแล้วๆๆๆ....ได้ติดตามความเคลื่อนไหว...ของท่านอีกแล้วคะ...วันนี้มาเบาๆ...สบายๆ...เราเกือบจะได้เจอกันแล้วนะคะวันที่ 30 กันยายน...แต่เอ๊!!!...จะเจอกันได้ไงอ่ะ..หากไม่ได้ไป...(555)

....

เช้านี้อารมณ์ดีคะ...ตื่นมาสดชื่นพร้อมเปิดเจอ sms ข้อความให้กำลังใจจากที่เพื่อนที่เข้าใจคะ...ทำให้เป็นส่วนหนึ่งของความเบิกบานใจในเช้าวันนี้ด้วยคะ...

จะรอติดตามความเคลื่อนไหวนะคะ

*^__^*

กะปุ๋ม

มงคล ยะภักดี
เขียนเมื่อ 13 Oct 2006 @ 07:16
สวัสดีครับคุณกะปุ๋ม

หายไวๆ นะครับ ได้ยินว่าไม่สบายเพราะปวดท้อง ปวดขนาดว่านอนละเมอ



ขุขันธ์ หมอกลงหนักตอนเช้าถึงขั้นหยดลงหลังคาดัง ติ๋งๆๆ



สุขสันต์ วันศุกร์ครับ บ่ายวันนี้ไปราชการที่ขอนแก่น เสียด้วยสิผม...
Ka-Poom
เขียนเมื่อ 13 Oct 2006 @ 07:59

หวังว่าบ่ายนี้คงไม่ขับรถแซงกันนะคะ...

ชอบอากาศยามเช้าที่เมฆจางๆ...โรแมนติกคะ...

(*^__^*)

สุขสันต์วันสุข(ศุกร์) เช่นกันคะ...

กะปุ๋ม

มงคล ยะภักดี
เขียนเมื่อ 13 Oct 2006 @ 10:02

วันนี้คุณกะปุ๋ม ก็ไปขอนแก่นหรอกหรือครับ

เช้าวันนี้ วงสนทนาก็คงไม่พ้นกรณีเรื่องการสอบสวนคนในบ้านใหญ่ เมื่อวานนี้ และก่อนหน้านี้

และก็ได้ข้อมูลเชิงลึกจากแม่บ้านตำรวจ
แม่บ้านตำรวจเป็นเจ้าหน้าที่ของสถานสงเคราะห์ 2-3 คน 

ความว่า....

วันนี้ 13 ตุลาคม  เป็นวันตำรวจ
เช้าวันนี้ สภ.ต. ปรือใหญ่ ทำบุญเลี้ยงพระ ถวายภัตตาหารเช้า

เมื่อคืนนี้ มีพระคุณเจ้าหลวงตาเมามายที่ร้านอาหาร ตำรวจต้องเอามากักไว้เพื่อให้สงบสติ (ถ้าสถานสงเคราะห์ก็คงใช้คำว่า ห้อง/ตึก กักเพื่อเฝ้าสังเกตอาการ) แล้วค่อยประสานกับพระสังฆาธิการ

เช้าวันนี้ พระรูปดังกล่าว เกาะกรงห้องขังโวยวายว่า..
ทีวันตำรวจ ตำรวจยังเมาได้เลย
แล้ววันพระ ทำไมพระจะเมาไม่ได้

ไม่อยากฮา แต่ก็ต้องฮา

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า วันนี้มีตำรวจบางนายเมา (ฮ่าๆๆๆ)
เรื่องนี้สอนให้รู้ว่ารายการ "คดีเด็ด" คงจะอยู่ได้อีกนานแสนนาน

คุณหว่อง คงอยู่ได้อีกนานในฐานะพิธีกรหน้าเป็น

Ka-Poom
เขียนเมื่อ 13 Oct 2006 @ 10:59

ใช้ชีวิต....ที่ขอนแก่นทุกวันหยุดคะ...

...

ค่อยเจอกันบนเส้นทาง...ที่สวยงามนี้นะคะ

(*^__^*)

กะปุ๋ม

 

คุณมงคล

เอาโปสการ์ด มาสแกนให้เปลือยเปล่า...ผมเขินมาก ทำใจหลายนาทีก่อนมาให้ข้อคิดเห็นครับ

....................................

ขอให้มีกำลังใจในการทำงาน สร้างสรรค์สิ่งดีๆต่อไปครับ

              จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร 

 

มงคล ยะภักดี
เขียนเมื่อ 16 Oct 2006 @ 10:30

จตุพร ครับ

ขออภัยยิ่งครับ ที่การณ์ดังกล่าวจะทำให้ขวยเขินไปบ้าง
แต่ก็นั่นแหละครับ ผมว่าการณ์ดังกล่าวเป็นความงดงามนะครับ
งดงามกับวิถีปฏิบัติ และความคิดของคุณจตุพร

พอๆ กับที่คุณจตุพร ยกย่อง และกล่าวถึง
พี่ชายผม พ.ท.ปิยวุฒิ โลสุยะ นายทหารเสนาธิการกองทัพบก ที่ผมรักและเคารพ

อยู่เสมอๆ ตามที่ปรากฏอยู่ในหลายๆ บันทึก

 

ผมปราถนายิ่งนะครับ ที่จะให้การ์ดใบนี้ และหลายๆ ใบก่อนหน้านี้ทั้งที่คุณจตุพร ได้จัดส่ง และได้รับ เป็นเครื่องมือในการสานต่อ และก่อเกิดอะไรหลายๆ อย่างขึ้น

ขุขันธ์วานนี้ ฝนตกหนักครับ

คุณมงคลครับ

พอดีผมเพิ่วกลับมาจาก "สาละวิน" ก็เลยเข้ามาอ่านบันทึกต่างๆดูครับ 

ไม่เป็นไรครับ...ขอบคุณครับสำหรับกำลังใจที่ดีๆให้ผมนะครับ

ผุ้คนในโลก Gotoknow ส่วนหนึ่งเป็นคนที่งดงามในวิถีการเป็นอยู่ การทำงานครับ ...สิ่งที่เราให้กันได้คงเป็นความรู้สึกที่ดี จริงใจให้กัน เป็นกำลังใจให้กันและกันในยามที่ล้า บ้าง ท้อบ้าง ผมว่าทุกคนก็มี รวมถึง ผม

พี่ปิยวุฒิ เป็นพี่ชายผมคนหนึ่งที่ให้กำลังใจผมทุกขณะ และเป็นเพื่อนที่ร่วมทำงานด้วยความตั้งใจที่แน่วแน่ ...เวลาที่พิสูจน์ทำให้ผมเพิ่มความศรัทธาในตัวบุคคลเพิ่มขึ้น

ความรู้สึกดี ก่อเกิดพลังบวกทวีคูณครับ

ขอบคุณอีกครั้งนะครับ

..........

บ้านของผม เมืองปาย กำลังเริ่มหนาวครับ...