ผมหายไปเสียนานครับ

หายไปในช่วงที่ฝนตกหนัก

หายไปตามกระบวนการสงเคราะห์ครอบครัวผู้มีรายได้น้อยและไร้ที่พึ่งตามท้องทุ่งบ้านนา ใครที่เคยผ่านพบกับสภาพบ้านเรือนตามโครงการ "บ้านนิคมสร้างตนเอง" ที่มีให้เห็นอยู่ทั่วประเทศ ก็คงพอเข้าใจสภาพบ้านเรือนละว่าเปลี่ยวเพียงใด แต่ละหลังห่างกันเกือบจะ 100 เมตร  ผมละเห็นใจ อบต.เสียจริงกับการทุ่มทุนสร้างถนน เพราะไม่รู้ว่าจะสักกี่ปีถึงจะตลอดแนวหมู่บ้าน ก็เพราะถนนเข้าหมู่บ้านกับทางไปนามันอันเดียวกัน ลึกสุดหูสุดตา ตลอดสองฟากฝั่งถนนล้อมรอบด้วยทุ่งนาเขียวขจี กับการจัดสรรพื้นที่ครอบครัวละ 20 ไร่ แต่มากกว่าครึ่งแว่วว่าสถานะกลายเป็นผู้อาศัยเสียแล้ว เพราะเจ้าของตัวจริงนอนกอดโฉนดอยู่ในเมืองใหญ่

กำนันคนน่ารักเป็นพลขับให้ครับ ตะเวนไปทุกทิศทุกเทือก  วันอาทิตย์หลายวันต่อมานึกสนุกอยากไปเยี่ยมบ้านเสียเอง เลยเรียกพี่ผู้หญิงซ้อนท้ายมอเตอร์ไซต์ขับเข้าไปในซอยหมู่บ้าน ขับไปเรื่อยแล้วก็เกิดเรื่องจนได้ หาทางกลับไม่เจอ ยิ่งขับก็ยิ่งไกลเข้าป่าเข้าดงไปเสียนั่น  กว่าจะกลับถึงสถานสงเคราะห์ได้ก็ด้วยสภาพเปียกปอนเพราะฝนตกหนัก

หลายเรื่องหลายราว ทั้งงานจรและงานประจำไม่ถึงกับ Burn Out อย่างที่ท่าน Kapoom เขียนไว้

แต่ก็ได้โทรจองตั๋วคอนเสิร์ต "สายน้ำ สามัญชน" ของ น้าหงา คาราวาน และเหล่าศิลปินพื้นบ้านรับเชิญ เพื่อร่วมรำลึกวาระ 30 ปี 'ทองปาน' หนังอินดี้เรื่องแรกในเมืองไทย จัดที่หอประชุมใหญ่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อวันที่ 30 กันยายน 2549 ภายใต้ความร่วมมือของกองทุนจิตร ภูมิศักดิ์ มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ โครงการเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สมาคมจดหมายเหตุไทย และอีกหลายหน่วยงาน เป็นคอนเสิร์ตที่เรียกได้ว่าคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม (แม้จะไม่สะใจใครหลาย คนเพราะเหตุแห่งบรรยากาศการปฏิรูปฯ)

บรรยากาศเป็นมิตร บรรยากาศอบอุ่น เป็นกันเอง
น้าหงา ก็ยังคงเป็นน้าหงา ที่แฟนานุแฟนติดตามผลงานคิด งานเขียน และงานเพลงอย่างต่อเนื่อง

ผมว่าแฟนน้าหงาที่ไม่ได้ชมครั้งนี้ถือว่าพลาด (ฮา)

ม่วนอก ม่วนใจ กลับมาชุ่มชื่น เย็นฉ่ำ ตั้งรับและรุกกับต่างวิชาชีพ ในเรื่องอรรถคดีความที่ยังไม่มีเสร็จสิ้น
เข้าใจและเห็นใจ ชุดสอบสวนไม่ได้หลับได้นอน
ซึ่งก็ควรจะเข้าใจและเห็นใจผมด้วย ที่เอามือเกาหัว ลูบผม เสยผมอยู่บ่อยๆ ด้วยเช่นกัน
ก็มันน่าไหมละ ทั้งเจ้าหน้าที่ ทั้งคนในบ้านคนแล้วคนเล่า โดนเรียกสอบ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า


แล้วความชุ่มเย็นก็เกิดอีกครา เมื่อมีโปสการ์ดจากใครสักคนที่รู้จัก คุ้นเคย แต่ไม่เคยเห็นหน้ามาถึง

เป็นโปสการ์ดจากเมืองปาย



เป็นโปสการ์ดจากคุณเอก จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร คนเก่งของเรา

 


ทั้งภาพทั้งข้อความ ในโปสการ์ดทำให้ปลื้มใจอยู่ตลอดเชียวครับ
ทั้งภาพทั้งข้อความ ที่คุณจตุพร ขยายต่อในส่วนที่ผมเขียนไว้ในคำถามคุณจตุพร ก็ยิ่งทำให้ต้องคิดต่อ คิดตาม

ข้อความ วิธีปฏิบัติว่า...

.....ส่วนโปสการ์ดใบน้อย..แต่แบกเอาความปรารถนาดี กำลังใจดีๆให้กับคนของแผ่นดินครับ

เช่นกันผมได้รับทั้งโปสการ์ดและสิ่งของมากมายจากมิตรของผมเช่นกันครับ เป็นส่วนประกอบของมิตรภาพที่ผมดีใจ ละภูมิใจ เพราะทุกชิ้นผมได้ด้วยมิตรภาพที่ดีจากทุกคน

เราทำได้เพียงให้กำลังใจพวกเขาครับ...หากทำได้ในเงื่อนไขของผมก็จะทำทันทีครับ

ผมรู้ว่างานของคุณทุ่มเท และทำคุณประโยชน์ต่อสังคมมากมาย ลำบากและมีอุดมการณ์...ให้กำลังใจครับ!!!

ขอให้มีแรงกายแรงใจ พลังของความศรัทธา ในการทำงานเพื่อสังคมต่อไปนะครับ

คำว่า "คนของแผ่นดิน" พี่ชายผม พ.ท.ปิยวุฒิ โลสุยะ นายทหารเสนาธิการกองทัพบก ที่ผมรักและเคารพ

พี่ชายบอกผมว่า "หากเป็นคนของแผ่นดินแล้ว เราสดุดีเขา เราพร้อมที่จะให้เขาทุกอย่าง เพื่อสนับสนุนเขา" ครับ

 

วิธีการของคุณจตุพรเป็นวิธีปฏิบัติที่ผมและใครควรต้องเอาอย่าง
เป็นการดำเนินการไม่เฉพาะเมื่อเกิดเหตุ
หากแต่เป็นการดำเนินที่เป็นไปในลักษณะเยี่ยมเยียน ถามไถ่ ให้กำลังใจ และปลอบขวัญ
ไม่ได้ให้การช่วยเหลือเฉพาะเมื่อประสพเหตุเภทภัยแล้วตั้งเต้นท์แจกของ (ฮา)


อยากจะเขียนอะไรยาวๆ แต่คอมพิวเตอร์ผมมีปัญหาแน่ๆ กับการจัดวรรคตอน และไม่ปรากฏเครื่องมือให้ 
มุมล่างซ้ายปรากฏข้อความ Done, but with errors on page.  ทุกอย่างใช้การได้ ยกเว้นแถบเครื่องมือใต้คำว่า "ข้อความ" ไม่ปรากฏ
เว็บไซต์อื่นไม่ปรากฏข้อความนี้ จะปรากฏก็แต่ในเว็บไซต์ของ G2K

Help me please !!!!

 

ขอบคุณคุณจตุพร ยิ่งนักครับ
ขอบคุณสำหรับโปสการ์ด และข้อความที่อบอุ่น
ขอบคุณสำหรับน้ำใจ ตลอดมา

ขอบคุณสำหรับความรู้ ประสบการณ์ที่ถ่ายทอดให้ได้ติดตามอ่านอย่างต่อเนื่อง

ขอบคุณครับ