GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

Mind & Spiritual (18) : ขอบคุณ.."ผู้ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต"...

ค่ำคืนนี้...

พยายามที่จะสะสางงานที่คั่งค้าง...เพื่อเตรียมตัวรับงานที่ประดาเข้ามาเรื่อยๆ...
งานส่วนใหญ่ที่ตนเองมักจะต้องเผชิญ..จะเป็นงานวิชาการ...และงาน consult
ภาระหลักที่ต้องทำประจำทุกวัน คือ งานที่เกี่ยวข้องกับการเรียน ปร.ด. (เทคโนโลยีการศึกษา)
และงานวิจัยที่ตนนำตนไปผูกไว้เอง
ซึ่งเป็นสิ่งที่ต้องทำประจำสม่ำเสมอทุกวัน...เพื่อมุ่งค้นหาคำตอบแห่งความสงสัย..
มากกว่าจะเรียนเพียงตามหลักสูตรหรือค่านิยม
หลายคนมักสงสัยว่า Ka-Poom ทำอะไรมากมายนักหนา...
บางครั้งก็ไม่เข้าใจตนเองเหมือนกันคะว่า "ทำไมต้องทำ..ไม่ทำได้ไหม"

เคยคุยกับเพื่อนๆ...แบบไม่จริงจังนักว่า..เรามีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร..
ตอนนี้คำตอบที่ชัดแจ้งสำหรับตนเอง คือ มีชีวิตอยู่เพื่อทำหน้าที่ที่พึงทำของตนเอง...
ถามว่า..ชีวิตเคยมีความผิดพลาดไหม..มีนะคะ...มีมากและบ่อยครั้ง
แล้วอะไรล่ะคือความผิดพลาดที่ว่านั้น...สำหรับตนเองก็คือ...
"การทำให้ผู้อื่นและตนเองเสียใจ...คือ ความผิดพลาดที่ว่า"
และพยายามที่จะแก้ไข...
ณ ตอนนี้นึกถึงใครอีกหลายคน...ที่รู้สึก..อาจทำร้ายไปทั้งกาย วาจา ใจ ทั้งที่รู้ตัวหรือไม่รู้ตัว...
"ขออภัย..และขอโทษ"...

ดีใจและขอบคุณ...ที่ประสบการณ์ช่วยสอนให้ได้เรียนรู้..."ชีวิต"...มากขึ้น
เข้าใจอะไรหลายๆ อย่างแห่งความเป็นไปมากขึ้น...
และที่สำคัญ..การรู้จัก "ชีวิต"...ที่ไม่ใช่ในตำรา หากแต่เป็นชีวิตจริง...ที่มีทั้ง "สุขและทุกข์"...
และการเผชิญ...ต่อความเปลี่ยนแปลงรอบด้าน...
ยอมรับกับตนเองว่า..."นิ่ง"...มากขึ้น
โกรธน้อยลง..."สติ" เตือนตนเสมอ...
และ "ให้"..อย่างแท้จริงได้มากขึ้น

ขอบคุณ.."ผู้ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต"...ที่ได้ให้เรียนรู้..การมีชีวิตอยู่ทุกวันนี้

...............


01.44 น.

นั่งอ่านบันทึก...ข้างต้น จึงเข้ามาต่อเติมอีกครั้ง...
ชวนให้นึกถึง...ใครอีกหลายคนที่รู้จักและผ่านเข้ามา
ที่มีทั้งความสุขและความทุกข์...
และ case ที่ทดท้อ..ไม่อยากมี "ลมหายใจ"...หรือลืม "ลมหายใจ" นั้นของตนเอง...
และหลายคนต่อหลายคน..ทุ่มเท..พลังที่มีเพื่อบางสิ่งอย่างอย่าง...
หากแต่ลืม "ชีวิต"..และ "จิตวิญญาณ"...ที่มีอยู่แห่งตน

วันนี้...ได้คุยกับเพื่อนที่เข้าใจ...กัน
ถึงเรื่องราวแห่งชีวิต...ที่เรามักวิ่งเข้าไป..หาบางสิ่งบางอย่าง...
สุดท้าย..เราก็มักจะเหนื่อย...กับการวิ่งตามหา..สิ่งนั้น
บางครั้ง...บางครา...เรา "นิ่งๆ.." บ้าง...
กับการก้าวเดินอย่างซึมซับ...ตามจังหวะของชีวิต
จะช่วยทำให้เราเก็บรายละเอียด...แห่งชีวิตนี้ได้มากขึ้น

ยังคงยืนยันที่จะบอกว่า...
ขอบคุณ.."ผู้ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต"...ที่ได้ให้เรียนรู้..การมีชีวิตอยู่ทุกวันนี้

 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 53628
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 16
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (16)

ทุกชีวิตที่ได้พบเจอ เป็นส่วนเต็มแต้มให้รายละเอียดของชีวิตมีสีมีสันมากขึ้น

บางชีวิตเพียงแค่พบพานช่วงเวลาสั้นๆ ไม่ผูกพัน แต่บางชีวิต มีความรัก ความสุขใจมามอบให้ บางชีวิตเข้ามาทำให้ศึกษาเรียนรู้การปรับตัวกับความทุกข์ บางชีวิตคงจะผูกพันเชื่อมโยงกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน จึงได้มาเป็นครอบครัว เป็นพ่อ แม่ ลูกกัน

สนุกสนานกับชีวิตต่อไปนะจ๊ะ ^__^

อรุณสวัสดิ์จ้ะแนน...

ขอบคุณนะคะ..ไม่ได้เจอกันหลายวัน "คิดถึงนะ"....

ชีวิตคือการเรียนรู้....เรียนรู้เรื่องชีวิต

และเป็นการเรียนรู้....อย่างไม่มีที่สิ้นสุดคะ...

เก็บและเกี่ยว..รายละเอียดแห่งชีวิต

ตลอดเส้นทางการเกิดทาง...คะ

*^__^*

กะปุ๋ม

  • Cheers !!! up นะจ๊ะ

โห!!!....พี่อร...

วันนี้มาด้วยความกระฉับกระเฉงมากเลยคะ...

Cheers...Up!!!....เช่นกันคะ

(*^__^*)

กะปุ๋ม

หนทางชีวิต...ยังอีกยาวไกล...จงก้าวเดินต่อไป...ด้วยจิตใจที่ทรนง...

สองข้างทางอาจมีหุบเหวและหลุมพราง...อีกฟากอาจเป็นขุนเขาสูงชัน...มีสิ่งกีดขวาง..หินหล่นลงมา..ต้องเพ่งพินิจดูให้ดี...ก่อนที่...จะก้าวเดินไป...ตามทางชีวิต.

In  doing  we  learn.

Practice  makes  perfect.

ยิ่งได้ "เรียนรู้"... ยิ่งได้ "กำไร"

ยิ่งได้"เข้าใจ" ....ยิ่งมี  "กำไร"

จง "นิ่ง"เข้าไว้... ให้มากกว่ารับ

พบว่าสักวัน จักผ่านพ้นไป....(พยายามจะเรียงร้อยเป็นบทกวีค่ะ ทั้ง ๆ ที่ตัวจริงไม่เอาไหนเลยค่ะ )

พี่กะปุ๋มคะ 

ใจโทษตา

ตาโทษเงา

เงาโทษเส้นผม

บดบังภูเขา

ไม่เห็น  ไม่คิด  ไม่ทำ  ไม่จำ

เหมือนไม่มีอะไร...ข้างใน

(((เวลา...ตอบทุกคำถามอย่างเงียบ ๆ)))

เส้นผมงอกเงย

เงางอกเงา...

ใจอยากเห็น ตาต้องเห็น

ย้ายภูเขาจากฝัง

เพียงเพื่อประจักษ์ตา

เด็ดขาดเส้นผมบาง

เพียงเพราะขวางตา

ณ มุมเดิม...

ในดวงตานิ่งงัน

ในดวงใจมืดดำ

 โดย.....เชาว์  อัศว

คัดจากหนังสือ "ทางแก้ไขจุดบอดของใจ" โดย อมรา มลิลา

อ่านข้อความวรรคหนึ่งของหนังสือเล่มนี้บอกว่า

"หัวใจคำสอนอริยสัจ ๔ คือ สอนว่า ในโลกนี้มีเหตุ ๒ เหตุ ผล ๒ ผล  ถ้าทำความเข้าใจให้แจ้งในอริยสัจ ๔ คือ เมื่อประกอบเหตุที่เป็นสมุทัยก็เท่ากับการเปิดโรงงานผลิตทุกข์ ทุกข์ก็จะออกมาทับถมตัวเรา จนเราหาช่องอากาศหายใจไม่ได้  ตรงกันข้าม ถ้าเราค้นหาเหตุจนพบมรรค  หนทางแก้ปัญหาให้หมดไป เราก็สิ้นทุกข์ได้  เมื่อเราพยายามตีกรอบตัวเรา ให้ทำแต่สิ่งที่เป็นมรรค ผลที่เกิดขึ้นย่อมเป็นนิโรธ การหลุดพ้น  การสิ้นปัญหา...."

อืม..........วันนี้วันพระ.......

พี่เอง........

  • มาอ่านและเป็นกำลังใจให้พี่สาวครับ

ท่าน umi

เมื่อใดที่เหนื่อยและล้า..แม้มีบ้างกับการเซถลา
และล้มลง...บอกตนเองอีกครั้ง..
พร้อมกับลุกยืน...อย่างทรนง
เดินหน้าต่อไปในชีวิต...


(^__^)


ขอบคุณนะคะที่มาต่อยอด...ให้คะ
กะปุ๋ม

คุณกัลปังหา...

ทุกอย่างคือ การเรียนรู้..."ชีวิต"
ทุกลมหายใจที่มีอยู่..บอกตนเอง
ว่านี่แหละ...คือ..การเก็บเกี่ยว
ที่เราได้รับโอกาสในชีวิต...แห่งการเรียนรู้นี้...
"ทำ ณ เวลานี้ให้ดีที่สุด...."

ขอบคุณนะคะที่แวะมา


(*^__^*)


กะปุ๋ม

คุณศิริ..มิตรที่กะปุ๋มรู้สึกชื่นชมยิ่งนัก
...
อารมณ์แห่งสุนทรียะนี้...ฝึกนะคะ..ฝึกประจำ
สมองซีกขวา..จะได้รับการถูกกระตุ้นอารมณ์แห่งความสวยงามนี้มากขึ้นคะ...
ฝึกไปสักพัก..จะรื่นไหลเองคะ
...
ขอบคุณนะคะที่...นำบทกวีนี้มาฝาก


(*^__^*)


กะปุ๋ม

คุณ sompornp...พี่สาวที่แสนดี

แม้เพิ่งเจอ..แต่ก็มีประเด็นสนใจที่คล้ายกัน..นะคะ

ขอบคุณมากนะคะ สำหรับสิ่งดีดี...ที่ส่งมาให้เสมอ

คือ คุณค่าทางจิตใจ ที่"มนุษย์" เราพึงมีให้แก่กันและกัน...

ขอบคุณคะ

(*^__^*)

กะปุ๋ม

คุณ Mr_Jod

ขอบคุณนะคะสำหรับกำลังใจ

ทราบว่า..ช่วงนี้ยุ่งๆ...งานเยอะ..

ก็จัดสรรดีดีนะคะ...

เป็นกำลังใจให้เช่นกันคะ

(*^__^*)

กะปุ๋ม

  • ผมยืนนิ่งๆ แล้วก็มองดูทุกคน ทุกความคิดเห็น แล้วพยักหน้า....เหมือนจะเข้าใจ ......แต่ใครเลยจะรู้ว่า ผมไม่เข้าใจเลยสักนิดนึง
  • สมองซีกซ้ายช่างทำงานยากจัง
  • เฮ้อ!

อืม...

คุณไมโตคะ...งานนี้กะปุ๋มก็นิ่งคิดเช่นกันคะ...

เอาเป็นว่าเรา..ยืนและนิ่งคิดเหมือนกัน...

คุณไมโตยืนมองดูทุกคน และนิ่งคิด สำหรับกะปุ๋มยืนมองดูคุณไมโตและนิ่งคิด...(ฮา...)...งานนี้คุณพี่ที่บ้านคุณไมโต....ต้องอุทานแล้วล่ะว่า...อาการหนักทั้งคู่...

(^____________^)

กะปุ๋ม