เช้าวันนี้ดิฉัน...ตื่นตามเวลาปกติตั้งแต่เช้ามืด...ขับรถออกมาจากขอนแก่นประมาณ เกือบจะหกโมง..กดโทรศัพท์หาคุณแม่..ซึ่งท่านกำลังเดินทางไปบ้านน้าที่เชียงใหม่..และไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ที่นั่นด้วย...ทักทายกับท่านและอวยพรให้ท่านมีความสุขกับการเดินทาง...ฟังน้ำเสียงแม่มีความสุขมาก...เราลูกๆ...จะชอบแซวท่านว่า ท่านคงปฏิเสธเพื่อนไม่ค่อยเป็นเท่าไรเมื่อเพื่อนๆ...ชวนไปเที่ยว...

   

ดิฉันจำได้ว่า..เมื่อก่อนพ่อกับแม่ท่านชอบเดินทางไปเที่ยวนู้นเที่ยวนี่กันบ่อยมาก...จะมีภาพการเดินทางของท่านเป็นจำนวนมาก...ก็เลยสงสัยว่าตัวเองน่าจะได้นิสัยรักการเดินทางมาจากท่านทั้งสองเป็นแน่แท้...ก่อนพ่อจะเสียท่านมีความฝันว่าหลังเกษียณ...ท่านจะพากันตระเวณเที่ยวไปที่ต่างๆ...แต่ท่านก็ต้องมาจากไปก่อน แต่คุณแม่ท่านก็ไม่เคยล่ะฝันกับการเดินทาง...จึงน่าจะเรียกได้ว่าครอบครัวหรรษากับการรักการเดินทาง...

พ่อจะมีหนังสือ อสท. เต็มบ้าน...เทียบเท่ากับอายุของดิฉันก็ว่าได้...และทุกวันนี้แม่ยังบอกรับหนังสือนี้เพราะดิฉันชอบอ่านชอบดู...พ่อกับแม่จะปลูกฝังการอ่านหนังสือให้ลูกๆ...เราทุกคนรวมไปจนถึงอะตอมหลานชายสุด love ของน้ากะปุ๋มก็พลอยชอบอ่านไปด้วย...อย่างดิฉันนั้นเริ่มอ่านตั้งแต่หนังสือ...นิทาน ..การ์ตูน นิยาย ตำรา สารคดี ทุกประเภทที่อ่านได้...เคยมีครั้งหนึ่งตอนเด็ก...แอบปั่นจักรยานไปธนาคารออมสิน สมัยนั้นรถไม่เยอะ...ไปถอนเงินในบัญชี ไปเหมาซื้อการ์ตูนยกโหลเลยคะ...พ่อกับแม่ทราบโดนดุ ดุ และก็ดุ..แต่ไม่โดนตีคะ...ตอนนั้นเสียใจมากที่โดนดุ..แต่พอได้อ่านหนังสือการ์ตูน...ก็มีความสุขลืมความเสียใจแต่ก็จดจำและไม่ทำอีกเลย...

ทริปครั้งนี้แม่บอกว่าจะไปสักสัปดาห์หนึ่ง...ก็เลยถามท่านไปว่า..."แล้วที่นัดกับอะตอมตอนช่วงปิดเทอมน่ะแม่จะไปอีกหรือเปล่า"...ท่านก็หัวเราะมาตามปลายสายโทรศัพท์...พร้อมกับบอกว่า "ไปอีกสิ...แหม!! ก็แม่ได้สัญญากับเจ้าอะตอมแล้วนี่"...โอ๊ย!! คุณแม่ดิฉัน...ยอมท่านเลยคะ...