• วันอาทิตย์แสนสบาย  ตื่นสายได้อย่างมีความสุข
  • สำรวจของแห้งและตู้เย็น  โฮ....กุ้งแห้งตั้งแต่ไประยองถุงใหญ่  ตัวโต ๆ ทั้งนั้นเลย
  • นึกถึง "น้ำพริกกุ้ง" สูตรพี่หนูรี
  • ไม่มีพริกขี้หนูเม็ดเล็ก  มีแต่พริกชี้ฟ้าสีส้มสีแดง  เอาน่ะ...พอแก้ขัด  เผ็ดใช้ได้เหมือนกัน   แม้กลิ่นจะไม่ค่อยหอม
  • กระเทียมไทยหัวเล็ก  กลิ่นแรง  ชอบ ๆ
  • ไม่มีน้ำตาลปี๊บ  มีแต่น้ำตาลทราย  ไม่เป็นไร...ชอบหวานน้อยอยู่แล้ว

  • โชคดี  สูตรพี่หนูรีไม่ต้องตำละเอียด   แค่ตำพริกบุบ ๆ ให้เข้ากับกระเทียม  ไม่เท่าไหร่ ...พอไหว
  • ตอนตำกุ้งนี่สิ  ใช้แรงมากกว่า  แต่ก็ยังดีกว่าสูตรพี่สาว  นั่นนะ...ตำจนละเอียด
  • กุ้งแห้งแช่ในน้ำร้อนมาแล้ว  พองขึ้นเยอะเลย  
  • ตำไปตำมาจนกระดานบ้านสะเทือน  ผ้ารองก้นครกเป็นรูปกลมเด๊ะ  กุ้งก็ยังไม่ค่อยเปลี่ยนรูปร่าง
  • สงสัยว่าปริมาณกุ้งจะเยอะเกินไป  และใส่พร้อมกันทีเดียว
  • เหนื่อย  (เฮ้อ !!!!  ให้ผ่าฟันคุดง่ายกว่าเยอะเลย)
  • ทยอยหยิบกุ้งแห้งที่ยังพอเห็นรูปร่าง....ออกจากครก....แง่ม ๆ เข้าปาก

  • ตักกะปิใส่ถ้วยกระเบื้อง  เข้าไมโครเวฟพอให้กลิ่นคลุ้งโชยชาย  ไม่ใช่..พอ  หรอก  กลิ่นแรงมากเชียวแหละ
  • ละลายน้ำตาลทรายเล็กน้อยในน้ำร้อน  เติมในครก  บด ๆ ให้เข้ากัน
  • บีบมะนาวเป็นสิ่งสุดท้าย  กลิ่นหอมของมะนาวรวมกับส่วนผสมอื่น ๆ ...กลืนน้ำลายรอก่อน

  • คดข้าวร้อน ๆ ใส่จาน  ตักน้ำพริกครึ่งหนึ่งโปะหน้า  ปอกไข่ต้มเคียงข้าง
  • ที่เหลือตักใส่กล่องปิดฝา    รอพี่สาวมากินเป็นอาหารเย็น
  • กินกับต้มบร็อคโคลี่  (ยังไม่ได้ปลูกผักเลย  มีแต่พริกเริ่มแทงยอด  มะเขือออกดอก  ยังไม่เป็นผล  สะระแหน่ก็ยังไม่แตกยอดมากนัก)

  • พี่สาวบอกว่ารสชาติใช้ได้  แต่ต้องเคี้ยวกุ้งนานนิดหน่อย
  • คราวหน้า   คราวหน้า้นะ  แก้ตัวใหม่
  • อย่างไรเสีย  ฝีมือทำเอง  อร่อยเอง...กินได้  เพียงพอแล้ว
  • ๕ ๕ ๕  เข้าข้างตัวเองจัง