สัปดาห์ที่ผ่านมาผู้เขียนเปลี่ยนบทบาทจากผู้นิเทศ มาเป็นผู้กระตุ้นการเรียนรู้ของห้องเรียนกลับทางที่วางแผนไว้
สิ่งที่เปลี่ยนแปลง คือ
แผนที่วางไว้เมื่อนำสู่ภาคปฏิบัติโดยการมีส่วนร่วมของนักศึกษานั้น แผนที่วางโดยอาจารย์คนเดียวจึงมีการเปลี่ยนแปลง
และโดยเฉพาะเมื่อขึ้นฝึกภาคปฏิบัติจริงมีปัจจัยอื่นๆที่สำคัญและมองข้ามไม่ได้ คือ
- พี่พยาบาลที่เป็นพี่เลี้ยงบนตึกผู้ป่วย
- น้องนักศึกษาพยาบาลปี 3
- ผู้่่ป่วยกับสถานการณ์การเจ็บปวยที่เกิดขึ้น แทบเรียกได้ว่ามีการเปลี่ยนแปลงแผนกันทุกชั่วโมง
ผู้เขียนที่เ็ป็นผู้นำ(หน้า) เปลี่ยนบทบาทโดยสิ้นเชิง เป็นผู้อยู่เบื้องหลังการปฏิบัติการสอนทั้งปวง
ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติที่นักศึกษาเตรียมมาภายใต้การนิเทศแบบเ็ป็นกันเอง
สอนแบบนี้ ทั้งพี่พยาบาลและอาจารย์
สรุป คือ เน้นผู้ป่วยเป็นศูนย์กลางภายใต้การวางแผนที่ดึงความรู้จากทฤษฎีมาใช้
พร้อมให้กำลังใจด้วยรอยยิ้มและการพยักหน้า พร้อมทั้งคำชมตามโอกาส
เนื่องจากกลุ่มนักศึกษาที่ได้รับต่อนข้างมั่นใจในตัวเองน้อย ทั้งด้านวิชาการและการแสดงออก
สิ่งที่ได้รับจากห้องเรียนกลับทางครั้งนี้ จึงมีความหมายเป็นอย่างยิ่ง
ได้แก่
- นักศึกษามีรอยยิ้ม ปนเสียงหัวเราะในบางครั้งที่ฏิบัติงานในบทบาทของผู้นำทางการพยาบาลเมื่ออยู่ท่ามกลางพี่พยาบาลและอาจารย์
- พี่พยาบาลบตื่นตัวมากในการเตรียมความพร้อมเพื่อถ่ายทำ วิดีโอ การเล่าบทบาทของหัวหน้าทีม หัวหน้าเวร โดยจะขอบันทึกวิดีโอแบบขอเตรียมความพร้อมในสัปดาห์หน้า
- ในขณะที่อาจารย์ระจำตึก ได้เห็นภาพแห่งความสำเร็จของการใช้ห้องเรียนกลับทางครั้งนี้ คือ
- บรรยากาศที่ดีมากระหว่างพี่พยาบาลทุกคนในตึก กับน้องนักศึกษาพยาบาลที่มีการสอนน้องทุกขณะ
- ช่างเป็นบรรยากาศที่มีความเมตตาของพี่พยาบาลที่สร้างความมั่นใจในการแสดงบทบาทผู้นำให้กับน้อง
- นักศึกษากลุ่มนี้จึงมีความมั่นใจในการฝึกบทบาทผู้นำทางการพยาบาล
- ชื่นใจครุพยาบาลที่ขึ้นนิเทศนานๆครั้งเป็นอย่างยิ่ง
คำพูดของพี่พยาบาลที่ว่า
ใจเย็นๆน้องพี่เคยเ็็ป็นมาก่อน ช่างกินใจและมีความหมายในการสร้างกำลังใจ การต่อือของวิชาชีพที่ทรงคุณค่ายิ่งนัก
ดังนั้น ไม่น่าห่วงใยสำหรับพยาบาลใหม่ที่จะต่อมือในอนาคตหามีความเข้าใจอันดีเช่นนี้
วิชาชีพพยาบาลคงไปได้ด้วยดี
ต้องขอบคุณคุณูปการทั้งปวงที่เกิดขี้น
ครูผู้เปลี่ยนบทบาทจากการนำเป็นการกระตุ้นมา
KM ระหว่างนักศึกษา
บรรยากาศระหว่างพี่พยาบาลที่ดูแลน้องๆนักศึกษาตอนส่งเวร
ชอบการเรียนการสอนแบบนี้นักศึกษาของท่านคณบดีได้เรียนรู้จากคนป่วยจริงๆ ขอบคุณมากครับ
ขอบคุณสำหรับกำลังใจขจิต ฝอยทองค่ะ