กลอนนี้เป็นกลอนที่อยากมอบให้เพื่อนคนหนึ่งที่อยู่ห่างไกล และไม่รู้จะพบกันอีกเมื่อไร

ความ''คิดถึง''

ความคิด...ถึงเกิดจากจิตคิดห่วงใย
ใช่บอกไปแค่ลมปากฝากคำหวาน
ยามเอ่ยปากฝากจิตคิดต้องการ
ใจขับขานผ่านปากออก ''บอกคิดถึง''

มีความรักเป็นแรงเคลื่อนคอยเตือนจิต
มีความคิดห่วงหาพาใจซึ้ง
มีระยะทางขวางคั่นกั้นใจจึง
มีใจซึ่งคิดถึงเจ้าเฝ้าห่วงใย

จึงเกิดเป็นความคิดถึงรำพึงฝัน
เมื่อพบกันจึงเอ่ยปากฝากใจให้
เธอรูว่าไม่พบกันนั้นฉันห่วงใย
ด้วยหัวใจรักของฉันนั้นห่วงเธอ