ความกลัวเป็นสิ่งที่เราสร้างขึ้นมาเองทั้งนั้น...

            เรื่องก็มีอยู่ว่า...ตอนที่ดิฉันเรียนอยู่ในระดับประถม ระดับชั้นมัธยม ฉันเป็นคนที่ชอบเรียนวิชาภาษาอังกฤษมากหรือเป็นเพราะพี่สาวของฉันที่เก่งภาษาอังกฤษด้วยล่ะมั้ง...ที่ทำให้ฉันคนนี้อยากที่จะพูดภาษาอังกฤษเก่งอย่างเค้าบ้าง จนทำให้ฉันไปเรียนพิเศษภาษาบ้าง ไปเข้าคอสติวภาษาบ้าง ซื้อหนังสือบทสนทนาภาษาอังกฤษมาอ่าน มาท่องบ้าง ซึ่งมีหลากหลายวิธีล้นเหลือที่จะทำให้ตัวเองพูดภาษาอังกฤษเก่ง จนทำให้ฉันมีการพัฒนาการพูดภาษาอังกฤษไปอีกระดับหนึ่ง แต่เมื่อนานๆ เข้าเมื่อหมดคอสการเรียนภาษาก็ทำให้ฉันหลงลืมคำศัพท์ต่างๆ ไปตั้งเยอะ อาจเป็นเพราะเราไม่ได้ใช้มันในการดำรงชีวิตประจำวันของเรา และที่สำคัญกว่านั้นก็คือ...ฉันมีความคิดที่เลือกเข้าศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาในสาขาภาษาอังกฤษ  ฉันได้โควต้าในโครงการเรียนดี ซึ่งวิธีนี้ไม่จำเป็นต้องสอบเข้า เพียงแค่เรากรอกสาขาที่เราต้องการลงเรียนแล้วส่งไปทางมหาลัย แล้วก็ไปสอบสัมภาษณ์เพื่อยืนยันสิทธิ์ แต่ความคิดของฉัน ณ ตอนนั้นไม่รู้เป็นเพราะอะไรเหมือนกันที่ทำให้ฉันเลือกที่จะศึกษาต่อในสาขาที่เกี่ยวกับไอที ทั้งๆ ที่ตนเองนั้นชอบภาษาอังกฤษอยู่แล้ว ถึงตอนนี้ฉันเองก็ยังคงเสียใจ และรู้สึกพลาดกับการตัดสินใจของฉันในครั้งนั้น ฉันคิดว่าเป็นเพราะความไม่กล้า และความกลัวที่ฉันมีอยู่ภายในใจในการสอบสัมภาษณ์ กลัวว่าตัวเองนั้นจะตอบไม่ได้ ฟังไม่รู้เรื่องเวลาอาจารย์เค้าถาม...แต่ในที่สุด ตอนนี้ฉันก็ยังคงยืนหยัดอยู่กับมัน ฝึกพูดอยู่กับมันเสมอเพื่อให้ตัวเองไม่ลืมคำศัพท์ต่างๆ เมื่อมีวิชาอะไรที่เกี่ยวกับการฟัง หรือพูดภาษาอังกฤษฉันก็ลงเรียนกับมัน เพราะทดแทนในสิ่งที่ฉันนั้นได้ตัดสินใจพลาดไปในวันนั้น...