นักข่าวกีฬาไทยเรานั้น  ผมว่าง่าวที่สุด  เช่น ดูข่าวกีฬามานาน ผมไม่เคยเห็นสักข่าวขึ้นกระดานให้เห็นว่า ไทยส่งนักกีฬาเข้าแข่งกี่คนในแต่ละชนิดกีฬา  

 

กีฬาที่ไม่เป็นที่นิยม เช่น  เรือใบ วินเซิร์ฟ  (ได้สิทธิส่งแข่งตั้งสามคน) จักรยาน กรีฑา ยิงธนู ขี่ม้า หายไปจากวงการข่าวเลย  ....ข่าวยิงปืน ก็เห็นมีแต่ข่าวเจ้าผู้ชายปากใหญ่ (แต่ฝีมือไม่ใหญ่ตาม)  แต่นักยิงหญิงสาวสองคนที่มีความหวังเหรียญกลับไม่ค่อยเป็นข่าวเลย

 

วันวานผมตามหาข่าว แก้ว พงษ์ประยูร (นักมวยไทยคนเดียวที่เหลืออยู่)  ว่าต่อยวันไหน เวลาใด ก็หาไม่เจอ  ข่าวทุกข่าวที่ลง ก็ว่าแต่ชนะใคร ทั้งที่ควรบอกผู้อ่านด้วยว่า ชนะแล้ว รอบหน้าไปเจอใคร วันเวลาใด  ถ่ายทอดสดช่องไหน  ...ในที่สุดผมต้องไปค้นหาในตารางแข่งขันของโอลิมปิกส์ (เป็นภาษาอังกฤษ)  ..เอ้า เวลามันเป็นเวลาลอนดอนซะอีก บวกกี่ชม.ดีหว่า เดาว่าคง ๗ ชม.

 

พอข่าวทีวีมาถึงช่วงสรุปเหรียญทอง  นักข่าวทุกช่องจะอ่านให้เราฟังว่าชาติไหนได้เท่าไร ซึ่งเป็นการเสียเวลามากๆ อีกทั้งฟังไม่ทัน  ทั้งที่ทั่วโลกเขาไม่อ่านหรอกครับ เขาเอากระดานเลื่อนมาขึ้นหน้าจอก็หมดเรื่อง เร็วกว่า และได้ข้อมูลมากกว่าการอ่านให้ฟัง 100 เท่า

 

การรายงานข่าวอากาศก็พอกัน  อ่านให้เราฟังอยู่นั่นแหละว่าเมืองไหนอุณหภูมิเท่าไหร่ (ทั่วโลกอีกต่างหาก )  แทนที่จะเอาแผนที่ขึ้นพร้อมระบุตัวเลข อภ.  เป็นการสอนภูมิศาสตร์ให้คนดูไปโดยปริยายอีกด้วย

 

ตำรวจเลวโทษใคร...ผมว่าต้องโทษคนไทยทั้งประเทศนั่นแหละที่ไม่ใส่ใจ 

ส่วนนักข่าวง่าวล่ะ...โทษใครดี? 

 

ผมเอาเรื่องนี้มาไว้หมวด การศึกษา เพราะนักข่าวง่าวเป็นเพราะการศึกษาไม่ดีไงครับ อิอิ

 

...คนถางทาง (๗ สค. ๒๕๕๕)