สวัสดีค่ะ...ดิฉันจะเล่าประสบการณ์ในวัยเด็ก ตอนประถมศึกษา คือว่า ตอนเรียนประถมนั้น ดิฉันไปเรียนสายเกือบทุกวัน เพราะว่าก่อนที่พ่อจะไปส่งดิฉันไปโรงเรียนนั้น พ่อต้องไปส่งของให้แม่ก่อน เนื่องจากว่าแม่ขายข้าวที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง ซึ่งไม่ใกล้มาก ทำให้ดิฉันต้องรอ การเสร็จธุระของพ่อก่อน เลยทำให้ดิฉันไปโรงเรียนสายค่ะ
แต่ถึงยังไง ดิฉันไปโรงเรียนสายนั้น ทำให้ดิฉันได้รู้จักคำว่า บทลงโทษที่มีประโยชน์ เช่น เก็บขยะ วิ่งรอบสนาม ฯลฯ ซึ่งทำให้ดิฉันได้ทำในสิ่งที่มีประโยชน์ค่ะ นอกจากนี้คุณครูจำหน้าดิฉันได้ และบอกว่า เด็กคนนี้มาเรียนสายเกือบทุกวัน แต่คุณครูก็เข้าใจว่าเป็นเพราะเหตุใด เลย ทำให้ บทลงโทษแบบเดิมๆค่ะ
ในชีวิตมหาลัย...ถึงแม้จะไม่มีบทลงโทษจากครูบาอาจารย์ที่สอนเรา แต่การเข้าเรียนสายนั้น ย่อมทำให้เราพลาดในบางจุดที่เพื่อนๆของเราได้รับสิ่งดีๆในจุดที่เราได้พลาดพลั้งไป