ผญา ตอนที่ ๖

หมวด ๖ ฮ่ำฮิ ฮ่ำฮอน (รำพึง รำพัน)

• อันว่าโตผมนี้ เนาว์อยู่ยั้งแดนดินถิ่นไกล

  ถิ่นภูไทเขาฮ้อง หนแห่งห้องเมืองนครฯ

  พอได้จรจากบ้าน แดนดินถิ่นอีสาน

  ไปฮ่ำเฮียนเขียนอ่าน วิชาการหลายปีได้

  อยู่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ยังคึดฮอดบ้านหลัง

  เลยได้ฮ่วมพลังมวลมิตรของเฮาซาวลูกซ้าง

  ก่อเป็นวงโปงลางมอซอ พอได้ฮ่วมสืบต่อสานศิลป์ถิ่นอีสาน

  สืบตำนานเอาไว้อย่าไลทิ้มเปล่าดาย

  แม้นคนหลายหรือน้อย ให้คอยตั้งประณิธาน

  เพิ่นว่าเมืองอีสานนี้ มีของดีหลายอย่าง

  เสียงโปงลางยังดังก้อง พิณแคนกลองกะยังม่วน

  โหวดกะขอเซิญซวน ให้หมู่มวลพี่น้องมาซ้อยกันฮักษา

  จบขบวนสมควรลา ผญาไว้พอซำนี้

  โอกาสหน้าถ้าพอมี บ่าวภูไทคนนี้ สิโงโค้งต่าวมา ซั่นแล้ว

• สุขสำบายหมั่นเสมอมันเครือเก่า

  เทิงหมู่พี่น้อง สุขีหมั่นเสมอด้ามดั่งกัน

  ผู้เพิ่นมาจาเว้าผญานอ จั่งแม่นม่วน

  อยากเชิญชวนพี่น้อง มาเว้าฮ่วมกัน

  อันข้าน้อยนี่ บ่มีภูมิดอกนำเพิ่น

  เว้าได้น้อย ๆ ควมเว้าบ่เป็น

  จั่งได้ลองเว้าเล่น ๆ จั่งเห็นนอตอนนี่

  ดีบ่ดีจั่งจั่งได๋เล่า ให้เจ้าแยงเบิ่งเด้อ

  มื่อนี่เอาส่ำนี่ก่อน จบคำป้อนบ่อนผญา

  คำผญานี่ดีหลายแท้ เว้าม่วนคำจา

  ให้ซ่อยกันฮักษาไว้ อย่าไลถิ่มเด้อเปล่าดายดอกเด้อพี่น้องเอย

• เซื้อซาติแฮ้งอย่าเหม็นสาบกุยกัน

  เกิดเป็นคนอีสานให้ฮักแพงกันไว้

  ไผเฮ็ดดีให้ซ่อยยู้ ซอยซูอย่าย่านเหลิน

  ไผเฮ็ดผิดให้ซอยเว้า ไขแก้ดอกซอยกัน

๐ สุขขีมั่น ยังสุขสันต์อยู่คือเก่า
เทิงพ่อแก่แม่เฒ่า กะยังอยู่ดีซำบาย
ฮีตปู่ย่าตายาย คองของไทหมู่เฮา หมู่เจ้าเห็นอยู่บ่
หมู่เฮาเคยได้พ้อ เพิ่นหายเสียไปทางใด๋
หรือว่างลงไปใต้ ทางไกลแดนห่าง
ฮีตคองเฮาเลยฮ้าง บ่มีคนล้างขัดสี
มาซ้อยกันเด้อน้องพี่ ฮีต 12 คอง 14 ประเพณีแต่รุ่นเก่า
คองคอยถ้าซุมหมู่เจ้า เข้าฮ่วมสืบสานต่อ.. ซั่นแล้ว ๐