ฉลามหนุ่ม เงือกสาวไทย เราสองตนได้สิทธิ์ไปแข่งโอลิมปิกส์ ๒๐๑๒  แต่ในรอบคัดเลือกก็ทำเวลารั้งท้ายๆ ตกรอบแรกไป (อย่างน่าเสียดาย...ตามวลีเคยของข่าวกีฬาไทย)  

 

ทั้งที่ทุ่มทุนจ้างโคชฝรั่งแสนแพง  ส่งไปเข้าฝึกซ้อมในตปท. กันนานๆ ด้วยเงินภาษีเรามหาศาล 

 

กีฬาว่ายน้ำของไทยเรานั้นน่าเป็นห่วงที่สุด เพราะการคัดเลือกนักกีฬามีปัญหาเศรษฐกิจเข้ามาแทรกซ้อน  กล่าวคือ ลูกคนมีเงินเท่านั้นที่จะมีสิทธิเป็นนักกีฬาชนิดนี้ได้  ส่วนลูกคนจนนั้นมีโอกาสน้อยมาก 

 

 

ตรงข้ามกับมวยที่ลูกคนจนเท่านั้นมีสิทธิ  ดังนั้นเราจึงได้เหรียญคะแนนจากมวยมาก ส่วนว่ายน้ำได้บ๊วยมาตลอด เพราะตามหลักสถิติเมื่อมีตัวเลือกน้อยก็ย่อมหาตัวเก่งได้ยาก 

 

พอได้บ๊วย ก็ออกมาตีขลุมว่า ผลการแข่งไม่สำคัญ สำคัญที่สปิริตการแข่งขัน (ประจำ...ปลอบขวัญตัวเอง)  

 

ส่วนจีนได้เหรียญว่ายน้ำ (โดยเฉพาะหญิง) มาก  เราก็ไปให้เหตุผลกันแบบตื้นๆว่าเพราะจีนมีพลเมืองมาก มีตัวเลือกมาก (อ้าว แล้วทำไมอินเดียก็ไม่ได้สักเหรียญล่ะ)

 

ผมเองได้พยายามติดต่อสมาคมว่ายน้ำ  ขอให้วางแผนคัดเลือกนักกีฬาด้วยหลักการวิศวกรรมศาสตร์ดังที่ผมเสนอ  รวมทั้งให้คิดเองทำเองได้แล้ว เลิกเห่อจ้างแต่โคชฝรั่งเสียที  (ดูอย่างจีนเขาบ้าง) 

 

แต่พวกสมาคมพวกนี้ ยากส์  มันก็เหมือนพวกองค์กรวิจัยไทยน่ะแหละ เห่อแต่นอก มองคนไทยด้วยกันเองว่ากระจอก  (อีเมล์ข้อเสนอของผมส่งไป มันยังไม่มีมารยาทตอบเลยว่าได้รับแล้ว  ) 

 

http://www.gotoknow.org/blogs/posts/487042

http://www.gotoknow.org/blogs/posts/487462

 

 

...คนถางทาง (๑ สค. ๒๕๕๕)