วินัยของคนไทย (และนักกีฬา)

 

การกีฬาสะท้อนสังคมได้มาก ชาติใดที่คนไม่มีวินัยย่อมยากที่จะเจริญ  โดยเฉพาะวินัยการทำงาน

 

นักกีฬาไทยส่วนมากก็เหมือนคนไทยทั่วไปที่มักพร่องวินัยในการฝึกซ้อม (ซึ่งคือการทำงานของนักกีฬานั่นเอง)  

 

ช่วง ๑๐ ปีที่ผ่านมาประเทศได้ทุ่มทุนไปมากในการพัฒนาการกีฬา มีรร. กีฬา  วิทยาลัยพลศึกษา  คิดเป็นต่อหัวประชากรแล้ว น่าจะสูงที่สุดในโลก  แต่ผลออกมาเราได้เหรียญรางวัลน้อยมาก  ซึ่งไม่น่าแปลกใจอะไรเพราะก็รู้กันอยู่ว่าวินัยเรามีน้อย

 

ส่วนนักกีฬาบางคนพอประสบผลสำเร็จในการแข่งขัน  ได้เงินอัดฉีดมาก (เช่น นักมวย นักเทควันโด  นักยกนน.หญิง)   แต่ก็เหลิง ปล่อยเนื้อตัวเละเทะ สำมะเลเทเมา ก็แข่งได้ครั้งเดียว ไม่สามารถฝึกซ้อมเพื่อแข่งในอีกสี่ปีข้างหน้าได้ ทั้งที่อายุอานามยังสามารถทำได้ ผิดกับนักกีฬาชาติอื่นๆ ที่เห็นบ่อยๆว่าแข่งกัน 4 ครั้งก็มี (16 ปี)  แสดงว่าเขามีวินัยสูงจริงๆ 

 

 

ของทุกอย่างมีข้อยกเว้น  เพราะนักการเมืองบ้านเรามีวินัยสูงจริงๆ   ฝึกซ้อมวิทยายุทธลงแข่งได้ตั้งแต่อาย ๒๕ จนแก่เฒ่าเหลาเหย่ ก็ไม่ยอมเลิก และแข่งชนะได้เหรียญทองทุกครั้งอีกด้วย

 

...คนถางทาง (๑ สค. ๒๕๕๕)