พระที่เนื้อแกร่งเช่นเนื้อดำ และแดงจะกร่อนไม่มาก ร่องทรายจะตื้นๆ สำหรับเนื้อเขียวมอยและเนื้อออกไปทางสีอิฐจะกร่อนมาก เห็นร่องทรายชัดเจน

จากความพยายามที่จะหาวิธีดูพระนางพญาพิษณุโลก สำหรับมือใหม่ ที่ยังไม่คุ้นเคยกับทั้งเนื้อและพิมพ์ของพระนางพญา

ทำให้ผมต้องมานั่งพิจารณาเปรียบเทียบระดับความกร่อนของผิว โดยการพิจารณาจากร่องทราย

ที่พบว่ามีความแตกต่างกันมากพอสมควร อันเนื่องมาจากระดับความแกร่งของพระนางพญาไม่เท่ากัน

ที่คาดว่าน่าจะขึ้นอยู่กับระดับความร้อนในเตาเผา ที่พระแต่ละองค์จะได้รับไม่เท่ากัน

จากระดับความแกร่งของเนื้อพระที่มี พอจะเรียงลำดับความแข็งและทนทานต่อการกร่อนได้ ตามลำดับดังนี้

 

  • เนื้อดำ
  • เนื้อแดง
  • เนื้อแดงส้ม
  • เนื้อแดงออกเหลือง
  • เนื้อเหลือง
  • เนื้อเขียวมอย
  • เนื้อสองชั้น แดงนอก สิอิฐข้างใน และ
  • เนื้อสีอิฐ เป็นเนื้อที่อ่อนที่สุด

ดังนั้นพระที่เนื้อแกร่งเช่นเนื้อดำ และแดงจะกร่อนไม่มาก ร่องทรายจะตื้นๆ

เกิดขอบร่องเล็กๆ รอบเม็ดทรายเท่านั้น

และมากขึ้น กว้างและลึกขึ้นตามลำดับสำหรับกลุ่มเนื้อสีแดงถึงสีเหลือง

ร่องทรายในกลุ่มเนื้อเขียวมอย จะกว้างและลึกที่สุด จึงเป็นพระเนื้อที่มีการปั่นกระแสมากที่สุด อาจจะเพราะการดูง่ายนี่เอง

แต่สำหรับพระเนื้อออกไปทางสีอิฐจะกร่อนมาก ถ้ามีเม็ดทรายอยู่เห็นร่องทรายชัดเจน

แต่อาจพบเม็ดทรายหลุดเป็นหลุมทรายเสียมากกว่า เพราะความอ่อนของเนื้อพระในกลุ่มนี้

(โปรดดูภาพประกอบ)