รูปถ่ายรายทาง :
งานชิ้นสุดท้ายของผมตอนทำงานอยู่ที่เมืองหลวง

ลุงบิล คลินตัน กำลังให้สัมภาษณ์ผู้สื่อข่าวจากทั่วโลก
วันก่อนค้นเจอรูปภาพเก่าๆ ที่ถ่ายไว้เมื่อปลายปี 2549 ซึ่งเป็นงานชิ้นสุดท้ายของผมในสมัยที่ทำงานอยู่ที่ กทม.ก่อนที่ผมจะลาออกและเดินทางขึ้นมาใช้ชีวิตอยู่ที่เชียงใหม่จนกระทั่งถึงปัจจุบันนี้
งานชิ้นสุดท้ายของผมตอนนั้น ก็คือการลงไปช่วยชาวมอร์แกนบ้านหินลูกเดียว จ.ภูเก็ต จัดเตรียมสถานที่เพื่อต้อนรับ ลุงบิล คลินตัน อดีตประธานาธิบดีของสหรัฐอเมริกา ซึ่งจะเดินทางมาติดตามการให้ความช่วยเหลือและเยี่ยมผู้ประสบภัยสึนามิในประเทศไทย รวมทั้งปลูกป่าชายเลนไว้เป็นที่ระลึกด้วย
คราวนั้นผมทำหน้าที่หลายอย่าง ทั้งประสานงาน เตรียมสถานที่ เชิญสื่อมวลชน เขียนข่าวและสกู๊ปพิเศษต่างๆ ซึ่งทุกอย่างสำเร็จลุล่วงด้วยดี
วันนี้เลยนำเอารูปภาพงานชิ้นสุดท้ายที่ผมทำตอนอยู่เมืองหลวงมาลงให้ชมกันนะครับ

เกาะเล็กๆ ใกล้ๆ หมู่บ้าน

ชาวบ้านช่วยกันก่อสร้างศูนย์วัฒนธรรมประจำหมู่บ้าน

ชาวมอร์แกนทั้งเด็กและผู้ใหญ่กำลังเล่นดีดลูกแก้วกันอย่างสนุกสนาน

เด็กมอร์แกนกำลังอาบน้ำอย่างสนุกสนาน

กล้าไม้ที่เตรียมไว้

สื่อมวลชนมาจากทั่วโลก

ลุงบิล คลินตัน อารมณ์ดีตลอดเวลาเลย

คุยกันรู้เรื่องแค่ 3 คน ส่วนตัวแทนชาวบ้านได้แต่ยืนเครียด 555

แม้ว่าลุงบิลจะเป็นอดีตผู้นำสหรัฐฯ แต่การรักษาความปลอดภัยก็ยังเข้มตลอด

ลุงบิลกำลังจะปลูกต้นโกงกาง

เอาจริงเอาจังไม่น้อยเลย

ต่างคนต่างก็รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง

หากมีโอกาสผมจะมาเยี่ยมที่นี่อีกอย่างแน่นอนครับ

กว่าลุงบิลจะฝ่ากองทัพสื่อมวลชนออกไปได้ก็ใช้เวลานานพอสมควรทีเดียว

ช่วยกันปลูกคนละไม้คนละมือ

ต้นโกงกางที่โตแล้วจะทำหน้าที่เป็นปราการป้องกันคลื่นสึนามิได้เป็นอย่างดี

ศูนย์วัฒนธรรมมอร์แกน บ้านหินลูกเดียว ที่สร้างและทำพิธีเปิดเสร็จแล้ว
เพลง "Earth song"
ศิลปิน "Michael Jackson"
ดีใจด้วยจริงๆ ที่ ==> ศูนย์วัฒนธรรมมอร์แกน บ้านหินลูกเดียว ได้สร้างและทำพิธีเปิด
ขอให้บ้านหลังใหม่... มีแต่...ความอบอุ่น...มีความสุขกาย + ใจ นะคะ
ขอบคุณ บทความดีดีนี้นะคะ
แวะมาชื่นชมงานชิ้นสุดท้ายในเมืองหลวงเป็นประสบการณ์ที่น่าจดจำนะคะ แล้วอยู่ที่เชียงใหม่ทำอะไรตรงไหนเอ่ยคะ
สวัสดีครับ คุณ Somsri
*ภาพเหล่านี้เป็นภาพเก่าเมื่อหลายปีก่อนนะครับ
ซึ่งตอนนั้นหลายๆ อย่างยังไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าใดนัก
ช่วงนั้นผมไปนอนพักอยูที่นั่นเกือบ 10 วัน เพื่อเตรียมงานต่างๆ
พอทำงานตรงนั้นเสร็จ ผมก็ขึ้นมาอยู่ที่เชียงใหม่ แล้วก็ไม่เคยกลับไปที่นั่นอีกเลย
พอดูรูปเก่าๆ ที่ไร ก็รู้สึกคิดถึงชาวบ้านที่นั่น และได้แต่หวังว่าทุกๆ คนคงจะสบายดี
** หากมีโอกาสลงไปภูเก็ตเมื่อใด ก็คิดว่าจะแวะเข้าไปเยี่ยมหมู่บ้านแห่งนี้อีกครั้งนะครับ
สวัสดีครับ คุณหมูจ๋า
* ตอนแรกผมก็ลืมๆ ไปแล้วนะครับ แต่พอค้นเจอภาพเก่าที่เก็บเอาไว้ ก็เลยทำให้จำได้ว่านี่คืองานชิ้นสุดท้ายของผมก่อนที่จะขึ้นมาอยู่ที่เชียงใหม่
** ปัจจุบันผมเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาๆ ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งชื่อว่า บ้านแม่ตาด ตั้งอยู่ในเขต ต.ห้วยทราย อ.สันกำแพง จ.เชียงใหม่....ทำงานอิสระหลายอย่างนะครับ เท่าที่จะมีและสามารถทำได้
เยี่ยมค่ะ
ชอบชื่อบ้่านค่ะ
หินลูกเดียว
มีประวัติหรือเปล่าค่ะ
อยากรู้ค่ะว่าทำไมได้ชื่อแบบนั่น
สวัสดีครับ คุณ Bonnie
* ตอนนั้นชาวบ้านที่นั่นเล่าให้ฟังว่า ตรงบริเวณนั้นมีก้อนหินสีขาวขนาดใหญ่เท่ากับกระต๊อบตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวเพียงลูกเดียว ชาวบ้านก็เลยพากันนำมาตั้งชื่อหมู่บ้านว่า "บ้านหินลูกเดียว"
** หมู่บ้านแห่งนี้ เป็นหมู่บ้านชาวมอร์แกนนะครับ ซึ่งประกอบอาชีพประมงเป็นหลัก ช่วงที่เกิดเหตุการณ์สึนามิบ้านเรือนนพังเกือบหมด และมีชาวบ้านเสียชีวิตไปหลายราย ต่อมาหน่วยงานต่างๆ ก็ได้เข้าช่วยกันดูแลและฟื้นฟูชุมชนแห่งนี้ขึ้นใหม่
*** ขอบคุณมากๆ ครับ ที่กรุณาแวะเข้ามาเยี่ยม
...เป็นรางวัลชีวิตที่งดงามทีเดียวครับที่ได้ช่วยเหลือชาวมอร์แกน
สวัสดีครับ คุณ พ.แจ่มจำรัส
ภายหลังจากเกิดเหตุการณ์สึนามิพัดถล่มชายฝั่งอันดามัน เมื่อปลายปี 2547 ต่อมาหน่วยงานเก่าที่ผมทำงานอยู่ได้เข้าไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยอย่างต่อเนื่อง มาจนกระทั่งถึงปัจจุบันนี้
ช่วงนั้น ผมเดินทางไปทำงานที่ภาคใต้เดือนละหลายๆ ครั้ง บางครั้งก็ไปนอนเกือบ 2 สัปดาห์ก็มี ผมขึ้น-ลง ระหว่าง กทม.-ภาคใต้ อยู่ 2 ปีเต็มๆ จนรู้จักกับชาวบ้านหลายๆ แห่ง รวมทั้งชาวมอร์แกนในหลายๆ หมู่บ้านด้วย
นับเป็นช่วงเวลาที่ดี มีคุณค่า และประทับใจมากๆ เลยนะครับ
ว๊าว ได้ใกล้ชิดกับ ลุงบิล คลินตัน ด้วย อิจฉาค่ะ
เคยซื้อเรือที่แกะจากไม้ มาจากชาวบ้านมอร์แกน ด้วยค่ะ
สวัสดีครับ คุณ kunrapee
* ตอนนั้นลุงบิล คลินตัน เป็นอดีตประธานาธิบดีไปแล้วนะครับ ท่านมาในนามของประเทศสหรัฐฯ และสหประชาชาติ เพื่อมาติดตามความคืบหน้าการช่วยเหลือต่างๆ และเลือกลงพื้นที่ๆ หน่วยงานของผมรับผิดชอบอยู่ ก็เลยทำให้มีโอกาสได้ต้อนรับท่านอย่างที่เห็น
** ช่วงทำงานที่ กทม. นอกจากจะได้เจอลุงบิลแล้ว ก็ยังเคยได้ต้อนรับท่านโคฟี่ อันนัน อดีตเลขาธิการสหประชาชาติด้วยนะครับ ส่วนผู้นำของไทยหลายๆ คน เจอจนเบื่อเลย ทั้ง พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายอภิรักษ์ โกษะโยธิน สมัยเป็นผู้ว่า กทม. และคนอื่นๆ......ซึ่งทั้งหมด ไม่มีใครรู้จักหรือจำผมได้เลยสักคน 555
*** ช่วงปี 2548-2549 ผมไปทำงานช่วยเหลือผู้ประสบภัยสึนามิอยู่ 2 ปี เต็มๆ นะครับ ไปอยู่กับชาวมอร์แกนหลายเดือนเลยทีเดียว คราวละ 1 สัปดาห์บ้าง 10 วันบ้าง นั่งรถและเครื่องบินลงไปภาคใต้จนเบื่อเลยละครับ