GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ย้ายคลินิก "จิตเวช"

วันนี้เราคนจิตเวชได้ย้ายคลินิก...มาอยู่ตึก ICU ศัลย์เดิม...สืบเนื่องมาจากสัปดาห์ที่แล้วผู้ป่วยกระโดดตึก
นี่คือ การแก้ปัญหา..ของระบบ...องค์กร..
มาถึงแต่เช้า..ห้องตรวจใหม่ไม่มีอะไรเลย สภาพเหมือนตึกร้าง...
พี่นางขอแรงจาก คนสนามช่วยยกโต๊ะจากกลุ่มงานมาให้สองโต๊ะ...
ผู้บริหาร และหน่วย HA ของโรงพยาบาล..บอกว่าให้ย้ายด่วน...
โดยที่เรายังไม่ได้เตรียมการ แจ้งผู้ป่วยและญาติไปให้ทราบ...

   

วันนี้จึงค่อนข้างโกลาหน..พี่นางต้องเดินทางไกลจากคลินิกใหม่เรา...ไปห้องบัตรซึ่งอยู่ด้านหน้า แต่ห้องตรวจใหม่นี้..ซ่อนอยู่ทางด้านหลัง...เพียงเพราะเรา...คือ คนจิตเวช???

สภาพที่ไม่มีความพร้อมเราได้เสื่อไม่กี่ผืนที่คนไข้นำมา...มาปูให้เขานั่ง...
เราไปขอยืมเก้าอี้...จากห้องคลอดที่อยู่ใกล้ๆ...มาได้สี่ห้าตัว...พอที่จะนั่งซักประวัติ
วันนี้เราไม่ได้ทำกิจกรรมบำบัดใดใดทั้งสิ้น...
ซักประวัติ ประเมินสภาพทางจิต..และรอให้แพทย์มาตรวจตอนบ่าย...

...
ยอมรับคะว่าวันนี้เราหลายคนรู้สึก...รู้สึกเชิงลบเกิดขึ้น
ยิ่งมองหน้าคนไข้เราแต่ละคน...ยิ่งรู้สึกสะท้อนใจ...ทำไมเขาจึงต้องเป็นผู้ที่ถูก..ไม่ยอมรับจากสังคม..
ความเท่าเทียมและเสมอภาค...อยู่ที่ไหน...เพียงเพราะเขาป่วยทางจิตเหรอ
การย้ายเขามารับบริการในตึกร้างนี้...เพียงเพราะกลัวเขากระโดดตึกเหรอ...
เราคนจิตเวชรู้สึกว่า...การแก้ไขปัญหาของระบบไม่ตรงจุด...

   

ตึกนี้ไม่มีแม้ห้องน้ำ...และถังน้ำดื่ม...
ระหว่างที่เราถกกันถึงการไม่ประสานและความพร้อมของฝ่ายบริหาร...นั้น
ก็ได้ยินเสียงพูด...ว่า "คุณหมออย่าคิดมากเลย...อยู่ที่นี่ก็สบายดี..กว้างขวาง...ดี"
"คุณหมออย่ากังวลเลยนะ...เขามาห้องตรวจใหม่ไม่เจอ...เดี๋ยวพวกเราเดินไปตามให้..."
และอีกหลายๆ..ประโยคที่ทำให้เราได้สติ...สติกลับมาอีกครั้ง...แล้วยิ้ม...และหัวเราะในที่สุด
ว่า..เออ!!!...เอาไปเอามากลับกลายเป็นว่าคนไข้มาให้กำลังใจเรา...รู้สึกดีใจมาก
เพราะตลอดเวลาเรารับรู้ว่าเขารักพวกเรา...
และนี่ก็เป็นอีกเหตุการณ์หนึ่งที่สะท้อนข้อเท็จจริงได้ว่า..คนไข้รักและเป็นห่วงเรา..
ค่อยรู้สึกมีกำลังใจ...ขึ้นมาทันทีทันใด...และแล้วเราก็ให้บริการตามสภาพที่เป็นอยู่ด้วยความรู้สึกที่ดีขึ้น
...

ดิฉัน..จึงทำบันทึกรายงานไปที่ผู้อำนวยการโรงพยาบาล...เกี่ยวกับสภาพความเป็นจริงและขอความอนุเคราะห์...ในส่วนที่ขาดเหลือ...เพื่อเตรียมพร้อมการให้บริการต่อไปในคราวหน้า

Note: คลินิกจิตเวช เปิดให้บริการเฉพาะวันจันทร์...สำหรับผู้ป่วยที่ต้องมารับยา จึงเป็นวันที่ผู้ป่วยเยอะ..และมีกิจกรรมการบริการหลายอย่าง

 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 49596
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 8
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (8)

น่านะ  มาเป็นกำลังใจให้คนทำงานอีกคนนะคะ ^__^

ขอบคุณมากนะคะ...คุณ [email protected]....

[email protected]รมณ์...ดี...กลับคืนมาดังเดิม
ทำงานไปหัวเราะขำขำ...กันไปคะ...

ทุกอย่างมีทางออกเสมอคะ...

มองวิกฤตให้เป็นโอกาส...

อย่างน้อยในหนึ่งสัปดาห์...ก็มีวันจันทร์นี่แหละที่ทำให้เราได้เปลี่ยนสถานที่บริการบ้าง....สำหรับวันอื่นๆ เราก็อยู่ที่เดิมคะ..

*^__^*

กะปุ๋ม

คำผู้รับบริการ ผู้ใช้บริการ ผู้รับการสงเคราะห์ หรือผู้รับฯ

เป็นคำที่ใช้กันในสถานสงเคราะห์

ขณะที่โรงพยาบาลจะคุ้นชินกับคำผู้รับบริการ ผู้ใช้บริการ คนไข้ หรือผู้ป่วย

เป็นผู้ป่วยที่น่ารัก เป็นคนไข้ที่น่าเอ็นดู

คนไข้ คนป่วย จากบ้านของผมไปโรงพยาบาลทีไรจะเรียกพี่ๆ น้องๆ พยาบาลว่า "คุณแม่" หรือ "คุณพ่อ"

พร้อมๆ กับยิงหมัดตรงๆ  ตามประสา ในท่วงทำนองตามแต่อารมณ์

วันนี้แม่อ้วนนะ ไม่ได้เจอกันหลายวัน แม่อ้วนขึ้นนะ
วันนี้แม่ไม่สวยเลย แม่ไปทำอะไรมา  หรือ

แม่ ห้ามลุกไปไหนเด็ดขาดต้องฟังเพลงก่อน ฟังหนูร้องจบก่อนค่อยไป  หรือ

ยิ้มหน่อยแม่ ยิ้มหน่อย ประเดี๋ยวจะเป็นโรคจิต

 

แค่นี้ คุณแม่พยาบาลก็ฮา แล้วละครับ

คนไข้น่ารักเสมอค่ะ แต่คนดีๆนั่นเองที่ทำให้พวกเขาแตกต่าง เป็นกำลังใจให้ค่ะ..

จากคนจิตเวชเหมือนกัน

คุณมงคลคะ...ฟังแล้วดูน่าอบอุ่นจังเลยนะคะ...

แต่ที่ "คนจิตเวช"..เราคงไม่ให้เรียกหรอกคะ...(ฮา...) พ่อๆ...แม่ๆ...ห้ามมาเรียกเราเราคนจิตเวชโดยเด็ดขาดนะคะ...ประมาณไม่อยากแก่คะ ...(ฮา...)

*^__^*

กะปุ๋ม

คุณกิ่งดาว...

ขอบคุณนะคะ...

คนจิตเวช...น่ารักคะ...

หากเมื่อเขาพ้นทุกข์ได้ด้วยตัวเขาเอง โดยไม่ต้องพึ่งยานี่คงจะดีมากนะคะ...

ดีใจที่ได้เจอคนจิตเวชคะ...

*^__^*

กะปุ๋ม

welcome to  new home/wardนะจ๊ะ

ขอให้อยู่แล้วรวยมากยิ่งขึ้น ดังนี้

รวยความสุข รวยความรัก รวยความสบายใจ รวยความคิดและไอเดียที่ดีๆ  รวยสตางค์ ฯลฯ

พี่ขวัญคะ... 

รวยความเข้าใจ...

อย่างน้อย..ตอนที่ทุกอย่างยังไม่เข้าที่เข้าทาง..

คนไข้ต่างให้กำลังใจแก่พวกเรา...น่ารักมากเลยคะ

ช่วยกันคนละไม้คนละมือ...

เสมือนเราเป็นครอบครัวเดียวกัน...

ขอบคุณคะ

กะปุ๋ม