แค่หยุดย้อน เหลียวดู สักครู่หนึ่ง ระลึกถึง วันคืน ชื่นฉ่ำหวาน หลายน้ำใจ เอื้อเฟื้อ แบ่งเจือจาน หล่อเลี้ยงฝัน วันวาน ผ่านมาไกล พ่อแม่อยู่ อย่างไร ในวันนี้ ญาติพี่น้อง ยังมี อยู่ดีไหม แต่ละคน ต้องทนสู้ เรียนรู้ไป เศร้าสุขหรือ สดใส ใจเพลิดเพลิน กับเพื่อนเก่า กี่คน บนทางผ่าน เคยร่วมทุกข์ สนุกสนาน มานานเนิ่น ตอนตกต่ำ ลำเค็ญ เป็นคู่เดิน ร่วมเผชิญ ปัญหา มาด้วยกัน ทิ้งข้าวของ ห้องหับ ไว้กับที่ ทิ้งบ้านเกิด เคยมี ความสุขสันต์ ทิ้งร่มไม้ ไร่นา สารพัน ทิ้งคืนวัน เคยปลื้ม ลืมลำนำ เอาแต่มุ่ง เดินทาง ไปข้างหน้า แสวงหา ความฝัน ทุกวันค่ำ ยิ้มหัวเราะ ร้องไห้ ไปตามกรรม ยิ่งย่างย่ำ เหมือนทุกอย่าง ยิ่งห่างไกล ทิ้งอะไร ไว้ข้างหลัง ทั้งชีวิต หลงเลือนลืม เสียสนิท คิดบ้างไหม เพื่อนพี่น้อง ของเรา เฝ้าห่วงใย ยังคอยรอ ว่าเมื่อไหร่ จักได้เจอ สันติสุข สันติศาสนสุข ♥♥ ๘ กรกฎาคม ๒๕๕๕ / ขอบคุณภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต
ประทับใจจริงๆค่ะ...อ่านแล้วทำให้ได้หยุดคิดนึกถึงเรื่องราวในอดีต เป็นบทกวีที่เตือนใจได้ดีทีเดียวค่ะ
กลอนพาไป..
ภาพสวยมากๆค่ะคุณสันติสุข
เพราะมากมายพร้อมข้อคิดดีดี ภาพงามจับใจเช่นเดิม
คุณพี่สบายดีนะคะ
ขอบคุณสำหรับข้อคิดดีๆนะคะ:)
...บทกวีของอาจารย์ เป๊ะ เลยครับ
คุณ Sila Phu-Chaya สวัสดีครับ
อ.เบญญาภา สวัสดีครับ
kunrapee สวัสดีครับ
น้องปริม สวัสดีครับ
คุณหนูรี สวัสดีครับ
ชอบดอกไม้สีม่วงค่ะ สวยจัดจ้านดีนะคะ บทกลอนก้ไพเราะค่ะ ....
คุณพ.แจ่มจำรัส สวัสดีครับ
คุณ Bright Lily สวัสดีครับ
ภาพสวย...กลอนเพราะ...ลึกซึ้งจับใจ...ทำให้ใจละลายเลยครับ
น้องทิมดาบสวัสดีครับ
เป็นบันทึกที่งดงามด้วยบทกวีมีความหมายดีๆ และภาพประทับใจมากค่ะ..
คุณพี่นงนาท สวัสดีครับ