อนาคตของแผ่นดิน
หมู่บ้านเล็กๆนี้... มีเพียงเด็กน้อย...และผู้แก่ผู้เฒ่า เฝ้าหมู่บ้าน
ฉันมีหน้าที่หลักคือดูแลแม่
แต่ละวัน จึงมีทั้งเด็ก และผู้อายุยาวแวะเวียนมาเยี่ยมมาหากัน
เด็กๆเคยทำกิจกรรมร่วมกันในหมู่บ้านมาบ้างแล้ว
จึงเป็นสัญญาใจระหว่างกัน ว่าเราต้องมาพบกันอีก :)


เสาร์-อาทิตย์แรก ที่เราพบกัน...
ใบเฟิร์น กับน้องฟิล์มหายไป แม่รับไปเรียนหนังสือในเมืองแล้ว
เด็กหญิงแบ๋ม ช่วยแม่ขายน้ำแข็งใส และดูแลน้อง
 
ผู้ใหญ่ในหมู่บ้านเดินผ่านหน้าบ้าน พบเห็นส่วนเกิน...
แคร่ไม้ไผ่ผุๆ ตู้กับข้าวพังๆ รถเข็นนั่ง เบาะรุ่งริ่ง...
ต้นไม้ใหญ่ ไผ่แตกกอ..กีด ครูดหลังคาบ้าน ต้องสะสางเสีย...
เด็กๆทำหน้าที่เก็บข้อมูลยิ่งกว่าเจ้าของบ้าน รอวันหยุดวันนี้
ช่างคม ปีนต้นไม้ ผูกเชือกรอไว้เป็นเดือนแล้ว :)

 

 

แคร่ไม้ไผ่ ช่างคม ทะทัดทะแมง หาค้อนมางัดๆแงะๆ
สาวปูเป้ สาวกะทะ เสียม มีด ขุดๆ ตัดๆ ป้าสาละวนกับยาย
สักพักใหญ่ เสียงเรียก... "แช่มๆ เสิร์ฟน้ำหน่อย"
ป้าสะดุ้ง ตกกะใจ ลืมหน้าที่ได้อย่างไร...เนี่ย
หนุ่มแช่มวิ่งหาแก้วน้ำ "อะป้าทุบน้ำแข็งช่วยหน่อย..."
เสริฟให้พี่ๆอย่างภาคภูมิใจ...


 
ดูท่า...แคร่ไม้ไผ่ ออกจะเกินแรงไปนิด วางไว้ก่อน
ช่างน้อย...หันมาพิจารณาตู้กับข้าว ซึ่งอายุมากกว่าป้าเล็กน้อย :)
แล้วหันมาพิจารณารถเข็นคันแรกของยาย
พลันหนุ่มน้อย ก็ดีดนิ้วเปาะ..
ป้า... รถเข็นซ่อมได้ เอาไม้พื้นตู้มาตัดวางๆๆ
ยังไม่ทันขาดคำ เบาะถูกชำแหละทิ้ง ป้าเก้ๆกังๆ เก็บเบาะไปทิ้ง
หนุ่มคมร้อง "เบาะไม่ทิ้ง ปูไม้เสร็จ จะใช้ปูบนไม้อีกที"(โอวว อเมซิ่งแท้)
ไม่กี่อึดใจ รถเข็นสำเร็จปานเนรมิต (ลืมเก็บภาพรุ่งริ่ง หมดสภาพไว้)


 

ตู้ไม้ ช่างน้อย บอกฝาด้านหลังสภาพยังดี พื้นด้านล่างก็ยังใช้ได้
ว่าแล้วช่างก็เลื่อยๆตัดๆ ส่วนที่ชำรุดทิ้ง
น้าข้างบ้านบอกหนุ่มน้อยว่า ถ้าใช้แปรงลวดขัดๆๆ ไม้จะแดงเอี่ยมเลยนะ
ช่างคมไม่รอช้า คว้าถัง แปรงลวด ขัดๆล้างๆ เอี่ยมอ่อง สำเร็จอีกหนึ่ง...
แน่ะ ตอกตะปู ไว้ให้แขวนผ้าเช็ดมือ ทัพพี ที่เก็บช้อนให้อีก

 

 

เด็กๆแยกย้ายไปพักกลางวัน นัดกันรอบบ่าย
ขยายน้ำหมักจุลินทรีย์ มะกรูด
หลายเดือนก่อน พากันสอยลูกมะกรูด หมักไว้เป็นโอ่ง
เตรียมทำน้ำยาซักผ้า น้ำยาล้างจานกัน


 

ปรากฏว่าโอ่งซึม น้ำหมักแห้งแก๋ง
งานนี้ มีผู้ใหญ่ใจดี บริจาคน้ำหมักชีวภาพที่ใช้งานได้แล้ว
ให้นำมาขยายเชื้อ ต่อเชื้อกันเอง ได้ฤกษ์บรรเลงกันวันนี้

 

 

หลังจากนั้น นึกว่าเด็กๆจะเมื่อยกันแล้ว
ยังขอป้าว่า ขอขึ้นไปเรียนหนังสือบนบ้านนะ
ว่าแล้ว ต่างคนต่างก็พากัน เข้าไปรื้อไปหาอุปกรณ์ในตู้หนังสือป้า
ใจหายแว้บๆ โอ๊ะ โอ๋ หนูๆจ๋าจะรู้มั้ยน้า ป้าอะหวงสุดชีวิต
(ไม่ว่าสมุดหรือหนังสือ)
รีบคว้า อุปกรณ์เฉพาะหน้า ให้ไปก่อน
วิ่งกันตึงตังขึ้นชั้นบน เรียนกันตามอัธยาศัยจริงๆ :) (ทึ่งจริงๆ ๑)


  

ตกเย็น เห็นเด็กๆโยกย้ายกันไป ตามเสียงเรียกของย่าของยาย
หายไปสักพัก ก็ทยอยกันมาพรึบ (แอบกุมขมับหน้าจอเล็กน้อย หุหุ)
"ป้า... อยากดูหนัง" แอบอุทาน อีก "โห... ไม่ได้เตรียมเลย เรา"
มีเรื่อง "แฟนฉัน" คงพอไหวนะ ดูกันสองรอบ! (ทึ่งจริงๆ๒)


 

สิ่งที่ได้เรียนรู้ในสัปดาห์แรกของการพบกัน
เป็นการเรียนรู้ธรรมชาติของกันและกันมากกว่า
แทบทั้งวัน ฉันต้องตอบคำถามเด็กชายแช่ม จนคอแหบคอแห้ง
ความรู้สึกอุ่นใจลึกๆคือ...
อนาคต ของแผ่นดิน เป็นอันหวังได้ :)
อย่างน้อย สี่สหายนี้... มีการเกาะติดอย่างเหนียวแน่น ต่อสิ่งที่เขาตั้งใจ
ยาย...แอบฉงน สนใจถามเป็นระยะๆ บนเก้าอี้นอน "เด็กๆ ทำอะไรกัน"
เอ... หรือว่า อยากมีส่วนร่วม เรียนรู้หละหนอ?
เจ้าหลานแสนรักอยู่ คงมีแซวกันเป็นแน่แท้


ขอบพระคุณทุกท่านที่แวะเข้ามาชมโลกสวย ด้วยมือหนูค่ะ :)