เพลง “เด็กเกินไป” นี้ผมพอร้องได้สมัยอยู่เกรียมตะหาน  แต่มันถูกระตุ้นต่อม เมื่อตอนเริ่มเข้าไปเป็นนักเรียนนายเรือปีหนึ่ง   ล่องเรือข้ามน้ำทะเล  ฝ่าคลื่นฝืนลมเจ็ดวันเจ็ดคืน  อ้วกแตกอ้วกแตน ไปถึงกรุงมะนิลา   

 

 

ท่านใดไม่เคยเห็นอ่าวมะนิลาจากมุมมองทางเรือ ยามค่ำมืดคงไม่รู้หรอกว่ามันสวยปานใด  โดยเฉพาะจากหัวใจของทหารเรือหนุ่มอายุใกล้ถึง ๑๗  ที่ประจุไว้ด้วยพลังรักเต็มแบ็ต โอ้เจ้าแสงไฟราวกระจ่างพร่างเป็นวงโค้งสุดสายตา เลือนหายไปในโค้งดิน

 

พอขึ้นบกครั้งแรก หลังจากตระเวนกรุงมะนิลาเสียแหนื่อยล้ายามแสงแดดกล้า แต่พอแสงล้าก็มานั่งฟังเพลงที่ภัตตาคารริมหาด กลั้วคลอด้วย San MiGel  อันลือชื่อของ.ปินส์  ได้ฟังเพลง "ตูยัง"  อันแสนเสนาะโสต..นักร้องดี ดนตรีเพราะ สาวเสิรฟเอ๊าะๆ ก็แสนสวย .... 

 

http://www.youtube.com/watch?v=T8DQaUoPmJg

 

 

ที่มีเสน่ห์ไปกว่านั้นคือนักร้องเขาร้องด้วยอังกฤษสำเนียงปินส์ ที่ ท กลายเป็น ต ไปหมด  

 

เด ตราย ตู เตลล์  ลัส วีร์’ร ตูยัง

ตูยัง  ตู   รีลรี่ บี อินลัฟฟฟ   ( ตัว   ร ก็ต้องกระดกริ้นรัวแบบเสปนด้วย) 

 

โห...ยังจำได้จนวันนี้ มันอะโรแมติกจริง  ๆ

 

เอ้า...ลองฟังอีกเวอร์..จากดันนี่ ออสมั่น  ที่กลายมาเป็นวง Carpenter อันลื่อเลื่องในที่สุด)

 

 http://www.youtube.com/watch?v=iWczhrC8yYY

 

วันนี้ผมนึกอยากแต่งเพลง  (not) too old ซะแล้ว

 

...คนถางทาง (๒๘ เมษ. ๒๕๕๕)