“ให้โอกาส”
หากเราได้ให้โอกาสแก่ใครสักคน และทำให้เขาคนนั้นได้เปลี่ยนชีวิตตัวเองอย่างหักมุม มันคงทำให้เราตื้นตันใจมิใช่น้อย อย่างเช่นคุณครูคนนี้
คุณครูทอมป์สัน กำลังโกหกนักเรียนชั้น ป.5 ของครูทั้งชั้นซะแล้ว เริ่มตั้งแต่วันแรกเลยด้วย คุณครูบอกพวกเขาว่า ครูรักเด็ก ๆ เท่ากันหมดทุกคนเลย แต่นั่นก็เป็นไปไม่ได้ เพราะว่าในชั้นเรียนนี้มีเด็กตัวเล็ก ๆ ท่าทางที่แสนจะขี้เกียจคนหนึ่ง เด็กคนนั้นชื่อ “เท็ดดี้ สต๊อดดารด์” ครูทอมป์สันได้พยายาม จับผิดและจับตาดูเท็ดดี้มาหนึ่งปี และเฝ้าสังเกตว่า เขาเป็นคนแปลก ๆ ไม่ค่อยเล่นดี ๆ กับเพื่อนเด็กคนอื่นเท่าไหร่ เสื้อผ้าของเขาก็ดูสกปรก ตัวเขาเหม็นหึ่งอยู่ตลอดเวลา และบางทีเท็ดดี้ก็เกเรด้วย การเรียนนั้นไม่ต้องพูดถึง เอาเป็นขั้นที่ว่าครูทอมป์สันสนุกกับการตรวจงานของเท็ดดี้ด้วยหมึกสีแดงกากบาทไปเป็นเส้นหนา ๆ และยินดีเป็นอย่างมากที่จะใส่ตัว F ตัวใหญ่ ๆ ลงไปบนหัวกระดาษ
โรงเรียนที่ครูทอมป์สันสอน คุณครูต้องทบทวนประวัติของเด็กแต่ละคนด้วย ครูทอมป์สันไม่ยอมตรวจประวัติของเท็ดดี้ จนกระทั่งเหลือแฟ้มสุดท้าย แต่เมื่อครูทอมป์สันตรวจแฟ้มเข้าก็แปลกใจ เมื่อพบว่าครูชั้น ป.1 ของเท็ดดี้วิจารณ์มาว่า “น้องเท็ดดี้เป็นเด็กที่ฉลาดและร่าเริง ทำงานเรียบร้อย มารยาทดี เป็นเด็กที่น่ารักมากที่เดียว” เมื่อพลิกไปอ่านอีกหน้า ก็พบว่าคุณครูที่สอนเท็ดดี้ ตอน ป.2 ได้เขียนไว้ว่า “เท็ดดี้เป็นเด็กที่เรียนเก่งมาก เพื่อน ๆ ชอบกันทุกคน แต่กำลังมีปัญหาเพราะแม่ของเท็ดดี้กำลังป่วยหนัก และชีวิตทางบ้านต้องลำบากมากแน่ ๆ” และเมื่อพลิกต่อไปลายมือของคุณครูที่สอนเท็ดดี้ตอน ป.3 เขียนไว้ว่า “เด็กคนนี้ คงเสียใจมากที่สูญเสียแม่ไป เชื่อว่าเขาพยายามเต็มที่แล้ว แต่คุณพ่อก็ไม่ค่อยให้ความรัก ความสนใจเขาเท่าไหร่ และชีวิตที่บ้านเขาต้องส่งผลกระทบต่อเขาแน่ ๆ ถ้าไม่มีคนยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ” และคุณครูที่สอนเท็ดดี้ตอน ป.4 เขียนว่า “เท็ดดี้ไม่ยอมเข้าสังคมและไม่ค่อยสนใจการเรียนเท่าที่ควร ไม่ค่อยมีเพื่อน และชอบแอบนอนหลับในห้องเรียน” ตอนนี้คุณครูทอมป์สัน เริ่มรู้ถึงปัญหาแล้ว
วันคริสต์มาส นักเรียนในห้องซื้อของขวัญให้ครูเท็ดดี้ ของขวัญของทุกคนห่อด้วยกระดาษสีสด ๆ พร้อมผูกโบว์อย่างดี ยกเว้นแต่ของเท็ดดี้ ของขวัญของเท็ดดี้ถูกห่ออย่างหยาบ ๆ ในกระดาษลูกฟูกหนา ๆ ที่ได้จากถุงใส่กับข้าวทั่วไป ครูทอมป์สันกลั้นใจกัดฟันเปิดกล่องของเท็ดดี้ดู ท่ามกลางกองของขวัญอื่น ๆ เด็กบางคนเริ่มหัวเราะเมื่อเห็นว่าเท็ดดี้ให้กำไลลูกปัดที่ไม่ครบเส้น และขวดน้ำหอมที่เหลือน้ำอยู่ก้นขวดแก่เธอ แต่คุณครูก็หยุดเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ เมื่อครูเอ่ยขึ้นว่า กำไลเส้นนั้นสวยเพียงใดและสวมมันไว้ที่ข้อมือ พร้อมกับฉีดน้ำหอมไปบนข้อมือด้วย วันนั้นเท็ดดี้พยายามที่จะอยู่โรงเรียนให้นานจนถึงเย็น พร้อมกับพูดว่า “ครูทอมป์สันครับ วันนี้ครูตัวหอม เหมือนที่แม่ผมเคยหอมเลยครับ”
คุณครูทอมป์สันเริ่มเอาใจใส่เท็ดดี้เป็นพิเศษ เมื่อครูพยายามช่วยเขา จิตใจของเขาก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ยิ่งครูให้กำลังใจเท็ดดี้เท่าไหร่ เขาก็ยิ่งตอบรับเร็วขึ้นเท่านั้น ภายในสิ้นปีนั้น เท็ดดี้ได้กลายเป็นเด็กที่ฉลาดที่สุดในห้อง และแม้ว่าคุณครูจะบอกว่าครูรักเด็กทุกคนเท่ากัน เท็ดดี้ก็ได้กลายเป็น “ศิษย์โปรดของครู”
ที่มา : มิตรภาพ ชินวงศ์. พูดอย่างไรให้ชนะใจคน. กรุงเทพฯ : ไพลินบุ๊คเน็ต, 2552
