ผมเคยเป็นแมวมีเจ้าของ แต่เจ้าของย้ายบ้าน ขนของไปแล้วทิ้งผมไว้ให้เฝ้าบ้านอยู่หลายวัน หลายเดือน ก็ยังไม่มารับผมซะที

สวัสดีครับ  ผมชื่อก๊องแก๊ง แต่เดิมตอนที่ผมมาอยู่กับพี่เก๋ใหม่ ๆ พี่เก๋ตั้งชื่อให้ผมว่าคุณทองม้วน  เนื่องจากขนของผมหยิกเป็นก้อน ผมเป็นแมวเพศผู้  พันธุ์ผสมเปอร์เซียครับ  ผมอายุได้ราว ๑๓ ปี  ( อันนี้คุณหมอเป็นผู้สันนิษฐานนะครับ )  เดิมทีเดียวก่อนที่ผมจะมาอยู่กับพี่เก๋และคุณยาย  ผมเคยเป็นแมวมีเจ้าของมาก่อน  แต่เจ้าของย้ายบ้าน  ขนของไป  แล้วทิ้งผมไว้ให้เฝ้าบ้านอยู่หลายวัน  หลายเดือน ก็ยังไม่มารับผมซะที ผมประทังชีวิตอยู่ด้วยการไปหาอาหารอีสานแถว ๆ ปากซอยบ้านกินครับ  จนกระทั่งวันหนึ่งผมเกือบโดนรถชน  แต่มีคุณป้าใจดีและสอนหนังสืออยู่โรงเรียนเดียวกับพี่เก๋พบผมเข้า  คุณป้าเลยชวนผมมาอยู่บ้านด้วย  แต่ผมก็อยู่บ้านคุณป้าได้ไม่นาน  เพราะคุณป้าเลี้ยงพี่หมาไว้หลายตัวครับ  ผมจึงต้องกลับไปรอเจ้าของผมที่บ้านทุก ๆ วัน  เวลาที่คุณป้าไปสอนหนังสือ  แต่คุณป้าก็นำอาหารและน้ำมาให้ผมกินทุกวัน  และแล้ววันหนึ่งคุณป้าก็มารับผมไปบ้านและขังผมไว้ในกรง  พาผมไปไหนไม่รู้  ผมกลัวแทบใจจะขาด  คุณป้าเอ็ดผมมาตลอดทาง  แล้วก็ถึงสถานที่คล้าย ๆ โรงเรียนครับ  สนามหญ้าสีเขียว ๆ น่านอนและวิ่งเล่นครับ  แต่ผมไม่ค่อยถูกกับพี่หมา  ตลอดทางที่คุณป้าอุ้มกรงมาตามทางเดินก็มีพี่หมาเห่าตลอดเลย  และแล้วผมก็เข้าใจว่าคุณป้าพาผมไปไหน  ครับผมเจอพี่เก๋ที่เรือนพักครู   

พี่เก๋หาน้ำและอาหารเม็ดที่ผมเคยกินไว้จานเบ้อเริ่มเลยครับ  อร่อยมากผมซัดซะเกลี้ยงเลย  แถมพี่เก๋ยังเปิดพัดลมให้ผมนอนด้วยครับ  ผมง่วงมากแต่ยังอยากดูห้องพักของพี่เก๋สักหน่อย  เดินสำรวจหมดแล้วปลอดภัยดีผมเลยกระโดดไปนอนข้าง ๆ คุณป้าครับ  คุณป้าเอามือลูบหัวผมแล้วบอกว่าให้อยู่กับพี่เก๋นะ  อยู่ที่นี่มีข้าวกิน  ไม่ต้องไปไหน  ปลอดภัยแล้วนะ  แล้วคุณป้าก็จากผมไปอีกคน  วันนั้นทั้งวันมีแต่เรื่องที่ผมตื่นเต้นและเหนื่อยมาก ๆ ครับ  จนผมไม่อยากไปไหนอีกแล้ว  ได้แต่มองดูคุณป้าที่จากผมไปหน้าประตูห้องพักของพี่เก๋  และผมก็หลับไป  จนเช้าผมตื่นมาก็พบว่าพี่เก๋เทอาหารไว้ให้ผมกินกับมีนม  น้ำ  ไว้ให้ผมกินอีกด้วย  ผมปวดฉี่ครับแต่ไม่กล้าออกจากห้องพี่เก๋  เพราะเมื่อวานผมเห็นมีพี่หมาอยู่หลายตัวทีเดียว  แต่เหมือนว่าพี่เก๋จะรู้ว่าผมกำลังปวดฉี่  พี่เก๋เลยเรียกและเดินนำผมไปที่กะละมังสำหรับให้ผมฉี่ครับ  ดีจังมีห้องน้ำให้ผมด้วย  ผมชักรู้สึกสบายใจขึ้นหน่อย ๆ ผมเลยร้องทักพี่เก๋เพื่อบอกขอบคุณครับ  ผมอยู่ห้องพักของพี่เก๋ได้  ๗  วัน  ในระหว่างนี้พี่เก๋พาผมไปโรงพยาบาลครับ  ผมกลัวคุณหมอมาก  ผมเลยน้ำลายไหล  พี่เก๋พาผมไปทำแผล  ล้างหู ทุกวันเลยครับ  แสบมาก ๆ เลย  แต่ผมรู้แล้วว่าพี่เก๋ไม่ได้พาผมไปทิ้งที่ไหน  มีพี่เก๋อยู่ด้วยตลอด  ผมเลยยอมให้คุณหมอทำแผลให้โดยที่ผมไม่ร้องเลยครับ 

วันแห่งการเดินทางครั้งที่ ๓ ของผมก็มาถึง  เมื่อแผลของผมหายดี  พี่เก๋พาผมไปอยู่บ้านแม่ของพี่เก๋ครับ  แม่พี่เก๋เรียกแทนตัวเองกับผมง่าย ๆ ว่ายาย  บ้านของคุณยายมีสมาชิกหะเมียวอยู่ด้วยกันอีกสองตัวครับ  คือพี่โชค  และน้องขนุน  วันหลังพี่เก๋คงจะเล่าให้ฟังนะครับว่าวีรกรรมของพวกเราเป็นยังไง  ผมชอบน้องขนุนมากกว่าพี่โชคครับ  เพราะน้องขนุนเป็นมิตร  ไม่มาตบผม  ไม่มาขู่ผมเลยครับ  ที่สำคัญน้องขนุนมาเลียหัวให้ผมด้วย  ผมชอบคุณยายมากครับ  คุณยายอุ้มผมและบอกกับผมว่ามาอยู่ด้วยกันนะเจ้าทองม้วน  แต่ซักพักคุณยายก็หันมามองหน้ากับพี่เก๋ว่าตั้งชื่อให้ผมใหม่ดีกว่า  ชื่อทองม้วนมันดูเรียกยาก ๆ คุณยายเลยเรียกผมว่าแก๊ง....ก๊องแก๊ง  จะได้คล้องกับชื่อพี่เก๋  เวลาคุณยายเรียกพี่เก๋บางทีก็เรียกว่า  ก๋อเก๋ครับ  ผมยังไงก็ได้ครับ  ไม่มีปัญหากับชื่ออยู่แล้ว  คุณยายเลี้ยงผมให้กินอิ่มนอนหลับทุกมื้อ  ทุกวัน  บางวันก็เอาผมไปนอนคุณยายด้วย  ห้องคุณยายเปิดแอร์เย็นมากครับ  บางวันก็ให้ผมกินขนมอร่อย ๆ อย่างฝอยทอง  ขนมเบื้อง  จนพี่โชคอิจฉาครับ  ไม่ชอบให้ผมเข้าใกล้คุณยาย  เวลาคุณยายออกไปข้างนอก  ผมนอนอยู่ก็เดินมาดมผมแล้วก็งับบ้าง  ใช้เล็บตะปบผมบ้าง  จนแผลที่หูที่ใกล้จะหายกลับมาเจ็บอีก  คุณยายเลยตัดสินใจให้ผมไปอยู่บ้านแม่ยุพันพี่สาวของพี่เก๋ครับ  เพราะกลัวว่าผมจะเป็นแผลเหวอะอีก 

อยู่บ้านแม่ยุก็ดีครับ  แม่ยุใจดีเหมือนกัน  แต่แม่ยุเสียงดังเป็นบางครั้งจนผมลังเลใจ  ผมใช้ชีวิตแบบนี้ครับ  ตอนเช้าก่อนที่แม่ยุจะไปทำงาน  แม่ยุจะเอาผมมาส่งที่บ้านคุณยายตอนเจ็ดโมงเช้า  คุณยายก็มีข้าวกับปลาทูให้ผมกิน  สาย ๆ คุณยายถึงจะปล่อยให้ผมไปเดินเล่นกับพี่โชคและน้องขนุน  ชมนก  ชมไม้ได้ตามอำเภอใจ  ปล่อยให้พวกเราได้มีเวลาเป็นแมว ๆ ได้สักครึ่งชั่วโมง  คุณยายก็จะเรียกให้พวกเราเข้าบ้าน  หากมีใครดื้อ  ตอนบ่าย ๆ หรือเย็น ๆ คุณยายจะขังไว้ในบ้านไม่ออกไปเดินเล่นอีก  พวกเราเข้าบ้านและแยกย้ายไปประจำตำแหน่งในที่ ที่เราชอบ  ผมชอบอยู่กับคุณยายครับ  เพราะคุณยายชอบเปิดพัดลมให้ผมนอน  หรือบางทีก็อุ้มผมเข้าไปนอนด้วยในห้องนอนคุณยาย  คุณยายสวดมนต์ไหว้พระเสร็จแล้ว  อ่านหนังสือ  นอนเล่น  ถักผ้า  ฯลฯ  ผมก็ยังหลับอยู่นั่นแหละครับ  จนได้เวลาออกไปยืดเส้นยืดสายตอนบ่ายสี่โมง  คุณยายก็ปล่อยพวกเราให้มีเวลาเป้นแมว ๆ ได้สักพัก  ก็เรียกพวกเราเข้าบ้านมากินขนม ( ก็อาหารเม็ดน่ะแหละครับ ) ยกเว้นวันพุธ  วันศุกร์  คุณยายจะป้อน hairball ให้พวกเราทุกตัว  หกโมงมีนม  และอาหารเม็ดคอยท่า  จากนั้นก็นั่งรอแม่ยุกลับมารับครับ  บางวันแม่ยุกลับจากทำงานสี่ทุ่ม  ผมก็ต้องเข้ามานอนรออยู่กับคุณยายในห้อง ไม่งั้นพี่โชคคงจะไล่ตะครุบผมอีก  ผมเป็นแมวรักสงบนะครับ แต่ก็ไม่บ่อยหรอกครับที่แม่ยุกลับบ้านดึก ผมจะได้เจอพี่เก๋ทุกวันศุกร์เวลาที่พี่เก๋กลับมาหาคุณยาย  และอยู่กันครบทั้งแม่ยุ  

   หลัง ๆ มาผมเป็นอะไรไม่รู้ครับ  ผมมีอาการเดินหัวสั่น ๆ ฉี่ และอึ  ไม่เป็นที่เป็นททางเหมือนแต่ก่อน  คุณยายและแม่ยุเลยพาผมไปหาคุณหมที่โรงพยาบาสวนสัตว์ อ่อนนุช  คุณหมอบอกว่าผมป่วยเป็นโรคปลายประสาทเสื่อมครับ ตอนนี้คุณหมอให้ยาบำรุงปลายประสาทให้ผมกิน   และแนะนำให้คุณยาย  แม่ยุ พี่เก๋  พาผมไปรักษาที่โรงพยาบาลสัตว์จุฬา ฯ  ซึ่งพี่เก๋  แม่ยุ  จะพาผมไปเร็วนี้ ๆ ครับ