....เรื่องจริงก็คือ หากมี "อัตตา" มาก เราก็จะ แสบร้อน(ใจ) กับการขัดเกลาของ "กระดาษทราย" เหล่านั้น...

สืบเนื่องจากบันทึก ชำระแค้น มีกัลยาณมิตรให้ข้อคิดเห็น จึงเกิดความคิดต่อยอดไปอีก...เป็นบันทีกนี้ค่ะ

เมื่อถูกวิพากษ์วิจารณ์ (ในแง่ลบ)

เราย่อม "รู้สึกขัดใจ/แสลงใจ" ไม่มากก็น้อย (แม้จะจริงหรือไม่ก็ตามที)

 

อีกด้านหนึ่ง...

หาก เรามองว่า การถูกวิพากษ์วิจารณ์ คล้าย “กระดาษทราย" ที่ช่วย "ขัดเกลา" ให้เราเกลี้ยงเกลาสมดุลยิ่งขึ้น ก็อาจลดระดับความขัดใจ/แสลงใจลงไปได้บ้าง

 

....กระดาษทรายก็ยังมีหลายเบอร์ด้วย...นะ

 

เรื่องจริงก็คือ หากมี "อัตตา" มาก เราก็จะ แสบร้อน(ใจ) กับการขัดเกลาของ "กระดาษทราย" เหล่านั้นมากไปด้วย

 

กระดาษทรายเบอร์น้อย ๆ หยาบ ๆ เขาก็ใช้กับงานที่ยัง “หยาบ” อยู่

งานที่ละเอียดขึ้น ก็ใช้กระดาษทรายเบอร์มากๆ ละเอียดๆ แทน

 

ครูบาอาจารย์บางท่าน ยังเลือกใช้ “กระดาษทรายเบอร์ต่างๆ”  ให้เหมาะสมกับ “ความหยาบ/ละเอียด” ของ “ศิษย์” ด้วย

 

สำหรับตัวเอง...

เมื่อได้พบเจอ “กระดาษทรายเบอร์ใด” ก็ยังคงปวดแสบปวดร้อน มากน้อยลดหลั่นกันไปตามแต่ “ความหยาบ” ที่ยังเหลืออยู่ในกมลสันดานของตน

 

เจอ “กระดาษทราย” แล้วแสบร้อนมาก ก็ระลึกรู้ว่า....เรายังมี “อัตตา” ในเรื่องนั้นมาก...

ส่วนบาง “กระดาษทราย” เราไม่ค่อยรู้สึกอะไร ก็ปลื้มใจ (เล็กๆ) ว่า...เรามี “อัตตา” เรื่องนั้นน้อยลงแล้ว

 

แหม...อย่างนี้แล้ว ไม่ให้รู้สึก “ขอบคุณ” บรรดา “ท่านกระดาษทราย” ทั้งหลาย...คงไม่ได้แล้วนะ...