มนุษย์เราใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการทำงาน มีคำถามว่าเเล้วส่วนใหญ่มีความสุขกับงานดีหรือเปล่า จากการสำรวจคนส่วนใหญ่จะไม่ค่อยมีความสุขกับงานเท่าที่ควรเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เเสดงว่าเราใช้ชีวิตไปอย่างไม่คุ้มค่า นอกจากนั้นผลที่ตามมาในการที่ทำให้เราจำใจอยู่กับงานที่จะก่อให้เกิดโรคทางกายเเละทางจิตใจอีกร้อยแปดพันประการ ทำไมคนส่วนใหญ่จึงเป็นเช่นนั้นก็เพราะคนส่วนใหญ่เมื่อทำงานก็มุ่งไปที่ผลของมันคือเงินทองลาภสักการะที่จะตามมา โดยไม่ได้มองไปที่ตัวของงาน ผมเคยอ่านงานวิจัยเก่าๆเรื่องหนึ่งเป็นผลงานวิจัยของต่างประเทศโดยกลุ่มตัวอย่างจำนวน 1500 คน แบ่งออกเป็น 2 กลุ่มและติดตามศึกษาอยู่ 20 ปี กลุ่มแรกมีจำนวนร้อยละ 83 ของทั้งหมดเลือกอาชีพโดยมองงานที่ทำเงินได้มากในปัจจุบัน กลุ่มที่สอง มีจำนวนน้อยหน่อยร้อยละ 17 ซึ่งเลือกอาชีพตามความต้องการของตนที่อยากจะทำ ในปัจจุบันผลงานวิจัยดังกล่าวผ่านไป 20 ปีปรากฎว่ามีผู้ประสบความสำเร็จจำนวน 101 คนจาก 1500 คนกลายเป็นมหาเศรษฐีและในบรรดา 101 คนดังกล่าวนั้นมีถึง 100 คนที่มาจากกลุ่มที่เลือกงานด้วยใจรักและอยากทำ คงพอจะมองเห็นแล้วใช้ไหมครับว่าถ้าทำงานด้วยใจรักผลในระยะยามก้จะได้ทั้งลาภและความสุขในการทำงานด้วย
สถานที่ทำงานถือว่าเป็นแหล่งบันเทิงเริงรมณ์แห่งชีวิตก็เนื่องจากสถานที่แห่งนี้มีทุกอย่างทุกกิจกรรมให้ท่านได้สร้างความรักความผูกพันระหว่างเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ให้ท่านได้ใช้สมอง จิตใจ ความคิดริเริ่ม ความอดทน ความเห็นอกเห็นใจและแสดงฝีมือ มีที่ไหนบ้างครับในโลกนี้ที่ดึงศักยภาพของมนุษย์ออกมาได้มากมายถึงขนาดนี้ ในขณะเดียวกันที่ทำงานนี้แหล่ะ ที่ทำให้คนส่วนใหญ่มองดูเหมือนว่าเป็นนรกบนดินต้องยอมบากหน้าเดินทางมาแต่เช้าแล้วก็กลับตอนเย็นทนทรมารอยู่กับงานซ้ำซาจำเจ จึงเกิดคำถามขึ้นมาว่าทำไมหลายคนจึงปล่อยเวลาผ่านไปวันๆโดยไม่มีอะไรเป้นชิ้นเป็นอันมีชีวิตอยุ๋เพื่อรอวันตายนี่ก็คือตัวอย่างของการมองที่ทำงานว่าเป็นนรก ซึ่งไม่ต่างอะไรกับแมลงบางชนิดที่พอเกิดมาวางไข่ได้ก็ต้องตายจากโลกนี้ไปไม่ได้ทำประโยชน์อันใดไว้ให้กับโลกเลย
คนที่มองว่างานเป็นเรื่องสนุกสนานเขาจะเผ่นลงจากเตียงตั้งแต่เช้าเเละทำงานด้วยความคลั่งไคล้จนกลายเป็นความเคยชินดังเช่นบริษัทต่างๆที่ประสบผลสำเร็จมีความคิดว่าพวกเขาดำเนินธุรกิจไปตามปกติแต่เขารู้สึกว่างานควรสนุกสนานและเป็นมิตรซึ่งกันและกัน
ในส่วนตัวพี่เขียวรักอาชีพครูโดยไม่รู้ตัว และไม่ตั้งใจ หมายความว่า ก่อนนั้นมาเป็นครูเพราะไม่อยากตกงานแต่พอได้สัมผัสจริงๆ ไม่เหมือนที่คิด เรามีเด็กนักเรียนที่เราสอนแล้วเขามีพัฒนาการที่ดีขึ้น สร้างความภาคภุมิใจให้กับตัวเอง ไม่เคยคิดน้อยใจที่เราอยู่ในโรงเรียนเอกชน ไม่มีชื่อเสีง เกียติยศเหมือนกับข้าราชการคนอื่นเขา แต่ภูมิใจที่ได้สอนอยู่ในโรงเรียนของพระพุทธเจ้า
โรงเรียนการกุศลวัดบ้านก่อ เป็นโรงเรียนที่ให้โอกาสกับเด็กน้อยมากๆๆๆๆๆ เลย...............ง
อาจารย์หายไปนานเลยครับ
กำลังหัดเขียนบทความครับอาจารย์ แต่ไม่กล้าเอาลงครับ อยู๋แถวๆนี้แหล่ะครับ แล้วอาจารย์สบายดีไหมครับ
"ความต่างระหว่างแม่" ผมว่าเหมาะสมที่สุดเเล้ว ครับ สำหรับเรื่องสั้นที่ยังไม่มีชื่อเรื่อง ของอาจารย์