การให้เด็กได้อยู่ดีมีสุขและจบการศึกษาขั้นพื้นฐานก็ยากหนักหนา

  

          ร่างผอมบาง ตาโต สวมเสื้อหลวม ๆ นั่งอยู่ที่โรงเรียนทุกครั้งที่ข้าพเจ้าเข้าไปทำงานโรงเรียนในช่วงปิดเทอม  เด็กผอมเล็กคนนั้น ถ้าใครบอกว่าพึ่งจบ ม.3 ใครจะเชื่อ ถ้าบอกว่าเป็นเด็ก ป.4  คงจะเหมาะสมกว่า

         จอมมาโรงเรียนทุกวัน แม้ว่าเขาได้จบ ม.3  ไปแล้ว มาช่วยคุณครูทำงานช่วยภารโรงทำงาน เปิดปิดไฟ ตอนเช้า ช่วยครูทำความสะอาด รดน้ำต้นไม้นั่งเล่นกับสุนัขที่ครูนำมาเลี้ยง ตลอดวันเขาคอยครูที่มาอยู่เวร  คอยผอ.และครูมาทำงานหรือนำอาหารมาให้สุนัข เขาคอยรับใช้ครูทุกวัน เพราะไม่มีเพื่อน ไม่มีใครอีกแล้ว ครูทุกคนให้เงินช่วยเหลือเขาเท่าที่ทำได้

       จอมเป็นเด็กติดเชื้อเอดส์จากพ่อแม่ พ่อแม่ได้เสียชีวิตไปแล้วตั้งแต่เด็กชายอยู่ในระดับชั้นประถมศึกษา ทิ้งให้จอมอยู่กับตายายที่ไม่มีรายได้ อาการของจอมได้แสดงออกมาตอนที่เขาเรียนอยู่ชั้น ม.2 คุณครูประจำชั้นได้นำไปตรวจเลือดปรากฎว่ามีเลือดบวก เพราะตายายแก่เฒ่าและไม่มีรายได้เป็นหน้าที่ของครูที่นำจอมไปโรงพยาบาลทุกครั้ง ครูอาจารย์และเพื่อน ๆ ไม่มีใครรังเกียจเขาช่วยกันดูแลเขาเป็นอย่างดี ประคับประคองจนเขาจบ ม.3

         ปิดเทอมแล้วเพื่อน ๆ เขาไปทำงานต่างจังหวัด หลายคนมีเรียนต่อในระดับสูงขึ้น จอมไม่มีที่ไป เขาอ่อนแอเกินไปที่จะทำงานหนักและไม่มีเงินที่จะศึกษาต่อ

         ที่พึ่งแห่งเดียวคือ โรงเรียนและคุณครู ทุกเช้าข้าพเจ้าจึงเห็นเขานั่งรออยู่ที่ม้านั่งหน้าอาคารเรียนพร้อมกับลูกสุนัข 3 ตัว

          ข้าพเจ้ารู้สึกซึ้งใจในน้ำใจของครูทุกคนที่รักและดูแลเด็กด้อยโอกาสให้รอดได้อย่างน่าอัศจรรย์

          โรงเรียนประถมขยายโอกาส มีเด็กด้อยโอกาสแบบจอมที่เวรกรรมซ้ำซ้อนอีกหลายคน คงไม่ต้องพูดถึงคะแนนโอเน็ตหรือความก้าวหน้าทางวิชาการ การให้เด็กได้อยู่ดีมีสุขและจบการศึกษาขั้นพื้นฐานก็ยากหนักหนา