1. วันหนึ่ง......ข้าพเจ้าไปเป็นนักเรียน
“เอาละทุกคนใครที่ยังไม่เคยใช้อีเมลล์บ้างครับ ยกมือด้วย เพราะวันนี้เราต้องใช้เพื่อใช้เป็นฐานในการเรียนรู้วันนี้”
๑. ลูกของคุณน้ำท่วมปอดนะครับต้องทำการเจาะเพื่อระบายน้ำออกไม่อย่างนั้นเขาจะหายใจไม่ออก “ครับ”
๒. น้องแดงอยู่ไหนอะนิบังอิเป็นลมแล้วนิ หมอจะเจาะปอดไอ้เอียด “ประชุมอยู่บัง ไม่พรือหรอกอย่าทำอ่อนแอให้หลานเห็นนะเดี๋ยวมันจะไม่สบายใจเข้าไปเลย” เออๆเนี้ยบังออกมาข้างนอกแล้วนะ
2. เอาละครับทุกคนมีเมลล์แล้วนะ เริ่มเข้าบทเรียนแรกกันเลย เสียงหัวเราะผสมผสานกันระหว่างการเกาหัวหยิก ๆ เพราะเมื่อมีโอกาสหันไปมองเพื่อนร่วมห้องล้วนแล้วไม่น้อยกว่า 50 ทั้งนั้น แล้วจะทันเหรอ อีเมลล์ อะไรเนี้ย นึกแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้กับภาพที่เห็นของกลุ่มผู้สูงอายุมาเรียนรู้เรื่องเทคโนโลยี ซึ่งในมุมของข้าพเจ้าภาพสวยงามมากที่เดียว มือที่ใช้แทนการอุ้มหลานมาจับคีย์บร์อดคอมพิวเตอร์
๓. ตอนนี้ลูกของคุณหายใจไม่ออกนะครับเราต้องใส่เครื่องช่วยหายใจไม่อย่างนั้น....
น้องแดงมาทีตะบังไม่ไหวแล้วนิ ไอ้เอียดหายใจไม่ออก...”บูแล้วทุกคนหายไปไหนหมดไซร์ไม่มีใครไปอยู่เป็นเพื่อนบังเลยเห็นว่าไอ้เอียดหายใจไม่ออก” เนี้ยอยู่กับบังอยู่เบอ หลานเป็นหนักหม่าย.......
3. เอาละครับทุกคนน่าจะเข้ากันได้แล้ว.......เสียงของครูในห้องไม่สามารถวิ่งผ่านเส้นประสาทการฟังของข้าพเจ้าได้อีกเลย พี่ช่วยหยิบกระเป๋าให้หน่อยน้องต้องกลับแล้วเพราะหลานต้องใส่เครื่องช่วยหายใจ ต้องไป..พี่ ๆ ไปโรงบาลเท่าไหร่ ได้ค่ะ..เร็ว ๆ นะพี่ จริงแล้วเส้นทางจากสถานที่ประชุมกับโรงพยาบาลไม่ได้ไกลมากนักหรอกแต่ทำไม่ความรู้สึกนี้จึงต้องเกิดกับข้าพเจ้าอีก..ใกล้แต่เหมือนไกลกว่าจะพาพ่อไปถึงโรงพยาบาลวันนี้ก็เช่นกันไกลเหลือเกินกว่าข้าพเจ้าจะไปถึงห้องที่หลานอยู่
๔. แต่ถึงแม้ข้าพเจ้าจะไปถึงก็ได้เร็วหรือไม่ ไม่ได้หมายความว่าจะทำให้ชีวิตของเขายืดยาวต่อได้อีกอย่างที่เราทุกคนในครอบครัวตั้งใจให้เป็นเพื่อลูกอายุ 2 ขวบกว่า ๆ ที่ไม่มีแม่ต้องมาเสียพ่อไปอีกคน และ..สิ่งที่เราหวังไม่ได้เป็นอย่างที่หวังเสมอนี่คือความเป็นจริง
ในห้วงเวลาตอนนี้ข้าพเจ้าพร้อมด้วยพี่ชาย และญาติอีกหลาย ๆ คนต่างมีห้วงเวลาเดียวกัน ซึ่งต่างกับเมื่อเช้าที่ต่างคนต่างอยู่ ตามห้วงเวลาและความรู้สึกของตัวเอง แต่ตอนนี้เรากำลังอยู่ในห้วงเวลาเดียวกัน คือการสูญเสียคนที่เรารักในครอบครัวไปอย่างไม่มีวันกลับ และเชื่อว่าหลายครอบครัวก็เคยเจอห้วงเวลาอย่างนี้..การเดินทางของชีวิตวันนี้มันคล้ายกับเมื่อ 6 ปีก่อนที่สูญเสียเสาหลักของบ้านไป
เช่นเดียวกันกับคนอื่น ๆ บนโลกใบนี้ที่มีคงเคยพบเจอกับห้วงเวลาอย่างนี้ และทั้งห้วงเวลาของความสุข ความสมหวัง ความผิดหวัง ต่างคนต่างเวลา ต่างสถานที่ ในขณะที่คนหนึ่งคนกำลังทุกข์ขนาดหนักกับการสูญเสีย แต่อีกมุมหนึ่งของสังคมกำลังดีใจกับการเกิดใหม่ของสมาชิก การทำงานของข้าพเจ้าก็เช่นเดียวกันที่มีทั้งมุมของความสุข ความสมหวัง และผิดหวังอยู่ในห้วงของเวลา 24 ชั่วโมง 1,440 นาที 86,400 วินาที แล้วแต่ว่าห้วงเวลาของแต่ละคนจะเป็นอย่างไร สุข สนุก ทุกข์ เศร้า หัวเราะ ร้องไห้.
..เหมือนข้าพเจ้าเมื่อเช้าหัวเราะตอนนี้หัวใจมันส่งสัญญาญด้วยน้ำตาว่า 24 ชั่วโมงของวันนี้ได้หัวเราะเพียง 1 ชั่วโมง แต่ที่เหลือเสียน้ำตากับการจากไปของสมาชิกอีกคนในครอบครัว...แล้วคุณล่ะวันนี้คุณหัวเราะ หรือร้องไห้กี่ชั่วโมง กี่นาที กี่วินาที .หัวเราะให้สุดเสียง ทำให้สุดกำลัง สุดความตั้งใจเพื่อจะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจที่หลัง.............. ......ขอให้ท่านจงมีความสุขตลอด 24 ชั่วโมงนะค่ะ
แน่แท้เรากรรมกรรมสิทธิ์ของพระเจ้าที่เราต้องกลับไปหา
เสียใจด้วยครับ.....น้อง.เข้มแข็งเสมอ
ขอบคุณครับบัง