"จับมือแม่เอาไว้นะลูกรัก"

 

 

...

หัวใจแม่ แน่แท้ นี่คือลูก
สายใยผูก โยงสาย ที่ปลายฝัน
มือเกาะเกี่ยว เต็มร้อย หัวใจกัน
อุปสรรค นับพัน มิหวั่นภัย

ด้วยรักแท้ ของแม่ เป็นที่สุด
เปรียบประดุจ ชีวิต ลิขิตให้
ทั้งชีวิต เลือดเนื้อ และหัวใจ
แม่มอบให้ ชาตินี้ ไม่มีคืน

แม้หนทาง ข้างหน้า ดูขรุขระ
มือแม่จะ ประคอง ไม่ทนฝืน
โอบอุ้มเจ้า ลุกขึ้น ให้หยัดยืน
ปลอบใจเจ้า ทุกค่ำคืน สดชื่นใจ

แล้ววันหนึ่ง ลูกของแม่ มาเรียนครู
อนาคต แม่รู้ แม่นึกได้
ลูกของแม่ จะเป็นครู อีกไม่ไกล
ถึงวันนั้น เมื่อไหร่ แม่ใจพอง

ลูกจงมี ความเป็นครู เรียนรู้สิ้น
ลูกจงทำ เพื่อแผ่นดิน คนทั้งผอง
ลูกจงรัก และปกปัก แผ่นดินทอง
ลูกจงคิด ไตร่ตรอง เพื่อผองชน

จับมือแม่ เอาไว้ นะลูกรัก
ภาระหนัก แค่ไหน ไม่สับสน
แม่ประคอง ลูกของแม่ แม้ทุกข์ทน
ถึงแม่สิ้น ชีพชนม์ แม่ยินดี

...


 

 

บ้านปลายดง ณ หางดอย

ฤดูร้อน ณ เชียงใหม่

๒๕ เมษายน ๒๕๕๕

๐๐.๓๖ น.

 

 

......................................................................................................................................................................

อารมณ์รักของแม่

 

แรงบันดาลใจจากภาพและบรรยากาศการที่เห็นผู้ปกครอง พ่อแม่ มาส่งลูกเข้าเรียนมหาวิทยาลัยแห่งการผลิตครูในโครงการพิเศษรุ่นแรก ... ภาพที่แม่จับมือลูกเดินไปข้างหน้า มันมีความหมายมากจนอยากแต่งบทกวีสักชุดเพื่อสะท้อนความรู้สึกออกมา

 

 

หรือแม้กระทั่งภาพที่ได้นำเสนอไปแล้ว ณ อนุทิน ที่ พ่อ แม่ ลูก คอยประคับประคอง เดินไปให้ถึงจุดหมายตามที่กำหนดไว้โดยโครงการฯ

แม่ส่งลูกเข้ามาเรียน "ครู" และคงอยากให้ลูกได้เป็น "ครูที่ดี" มากกว่า "ครูที่เลว" ที่สนใจแต่เงินเดือน ค่าตำแหน่ง วัตถุนิยม มากกว่า การมีคุณธรรมจริยธรรมสอนศิษย์ให้เป็นคนดี

 

ขอให้ตั้งใจเรียนเพื่อตอบแทนความเหนื่อยยากของพ่อแม่นะครับ นักศึกษาครูทั้งหลาย

 

บุญรักษา ครับ ;)

 

 

......................................................................................................................................................................