คือ...ความสุข...


แห่งห้วงกาลเวลา...
ของการเดินทาง...ชีวิต
...
เก็บเกี่ยว
กรองฝัน...
สานจิต...ให้ละมุนละไม

 

มองไปเบื้องหน้า...ขณะขับรถ...สองจิตสองใจ

ชั่งใจ..อยู่สักพัก อดใจไม่ไหว...จึงได้จอดรถ คว้า...กล้อง

เก็บภาพ...สวย แห่งหมู่เมฆ อีกครั้ง

 

หมู่เมฆ...แต่ละก้อน

นั้นให้ภาพ...และความรู้สึกที่แตกต่างกันยิ่งนัก

ทำไม...ต้องหลงใหล...ในเมฆสวยนี้ด้วยนะ

 

มีหลากหลาย...ท่วงท่า แห่งจินตนาการ

ที่มองเท่าไร...ก็ไม่เคยเบื่อ

 

ก่อนถึง...บ้านคุณยาย...

ระหว่างทางเข้าเมืองยโสธร....

หางตาชำเรืองดู....โอ้โฮ...ช่างสวยยิ่งนัก

 

กี่ภาพต่อกี่ภาพ...

ต้องบันทึกเก็บ...

ไว้ในความทรงจำ

 

สุขใจ...สุขใจ

คืออิสระ....ที่ได้ทำ...ตามฝัน....

อย่างไม่ต้องกังวล....ถึงสิ่งใดใด

Note: บันทึกภาพเมื่อวันที่ 4 กันยายน 2549 ระหว่างเดินทางจากขอนแก่นกลับบ้านที่ยโสธร....ในช่วงเย็นของวัน...