ทิมดาบ..ลูกรัก

 

สามสี่วันที่ผ่านมา..พ่อเห็นปรากฏการณ์แปลกประหลาดกับบรรยากาศที่เกิดขึ้นกับชีวิต

ยามเช้าพ่อออกมานั่งรับอรุณ   เห็นหมอกโรยตัว อากาศเย็นยะเยือก

แต่พอเวลาก่อนสองโมงเช้าที่ส่งทิมดาบไปโรงเรียน

แดดจ้าเปรี้ยง ราวกับจะเผาผลาญให้เราไหม้เกรียม 

 

ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ ทำให้พ่อได้ค้นพบถึง...ความว่าง

ความว่างของพ่อ ไม่ได้หมายถึง

การที่พ่ออยู่คนเดียวใน...ห้องว่าง ๆ เปล่า ๆ  หรือลานวัดที่เปล่าเปลือยใบไม้ร่วง หรือป่าช้าที่เงียบวังเวง หรือแม้กระทั่งแก้วน้ำที่ไม่มีน้ำสักหยด 

 

แต่ความว่างของพ่อ คือ ความว่างที่แท้จริงในจิตใจ

ใจที่ว่างสงบและมีสติ

ถึงแม้เราจะอยู่ในห้องประชุมที่มีผู้คนมากมาย  หรือท่ามกลางเวทีคอนเสิร์ต  หรือกลางถนนที่เต็มไปด้วยรถราคับคั่ง 

 

ความว่าง สำหรับพ่อที่ค้นพบไม่ได้ผูกพันกับสถานที่

แต่ความว่างในจิตใจของเราต่างหาก

ท่ามกลางอารมณ์รัก-โลภ-โกธร-หลง

และพ่อเชื่อว่า ไม่มีใครในโลกที่จะไม่พบพานกับอารมณ์เหล่านั้น 

 

แต่ถ้าเราใช้สติในการเข้าใจกับอารมณ์ที่เกิดขึ้น

และมีมุมมองในแง่งามที่เกิดขึ้น

ลูกจะพบเห็นความว่าง...ที่นำความอิ่มเอมในใจมาสู่ลูก 

 

โลกของเราล้วนมีมุมมองที่งดงามและเลวร้าย

แน่นอนพ่ออยากให้ลูกมองแต่แง่งามของโลก

เพราะโลกในใจของลูกงดงาม ลูกจะมีความรัก ความเกื้อกูล และความเชื่อมโยงทุกชีวิตกับธรรมชาติ

  

เช่น เปียโนของลูก

ทำมาจากไม้...ไม้เหล่านั้น ก่อนจะเป็นเปียโน คงจะเป็นต้นไม้ใหญ่  มีใบไม้ให้ร่มเงาผู้คน  มีผลไม้ให้นกกาได้ประทังชีวิต  ให้แสงตะวันลูบไล้ให้แข็งแรง และให้สายฝนชุ่มฉ่ำให้ต้นไม้ตั้งตระหง่าน

พ่อเชื่อแน่ว่า ลูกจะรักเปียโน และสิ่งต่าง ๆ ล้อมรอบตัวลูก

เพราะลูกได้ค้นพบโลกในแง่งาม ความรัก ความเกื้อกูล และความเชื่อมโยงกับธรรมชาติ...เข้าแล้ว

  

และแน่หล่ะนะ...ความว่าง ของพ่อไม่ใช่...ความกลวง

แต่ความว่างในความคิดของพ่อ...จะมีแกนกลาง และทางสายกลางพาดผ่าน

เช่น มีใครถามพ่อว่า ให้ลูกไปเรียนดนตรีทำไม ทำไมไม่ให้เรียนพิเศษ ?

พ่อตอบอย่างชวนคิดอันเบาปัญญาของพ่อว่า

...เพื่อให้ลูกเห็นดวงตาแห่งธรรม...

  

เพราะพระพุทธเจ้าก่อนที่พระองค์จะตรัสรู้ ว่าการบำเพ็ญเพียรแสวงหาธรรมนั้น

ถ้าเคร่งครัดนักก็เปรียบเสมือนการขึ้นสายพิณ  ให้ตรึงเกินไปแล้วย่อมขาด

ถ้าหย่อนยานนักไม่มีเสียงไพเราะ แต่ถ้าทำอยู่ในขั้นปานกลาง

ก็เหมือนการขึ้นสายพิณแต่เพียงพอดีกับระดับเสียง...ย่อมให้เสียงดังกังวานไพเราะ

  

หลายถ้อยคำในบันทึกนี้ของพ่อ...ลูกอาจไม่เข้าใจตอนนี้

และในเวลาข้างหน้า พ่อก็หวังว่าอยากมีชีวิตกับลูกให้ยาวนานที่สุด แต่ก็อดห่วงกับเงื่อนไขของชีวิตและธรรมชาติไม่ได้

พ่อหวังว่า ลูกคงได้อ่านบันทึกนี้ของพ่อ...ในบ้านโกทูโนหลังนี้

ซึ่งพ่อเขียนรหัสในการเข้าระบบแล้วในสมุดบันทึกของพ่อ

ถ้ามีเวลาและนึกถึงพ่อ...

จงอ่านทุกบันทึกของพ่อ และกัลยาณมิตรทั้งที่เป็นผู้ที่พ่อติดตามและผู้ที่ติดตามพ่อ

 

โลกจะงดงามเสมอ ถ้าลูกรู้จักความรัก ความเกื้อกูล และความเชื่อมโยงทุกชีวิตกับธรรมชาติ

และลูกจะอิ่มเอมในใจเสมอกับโลกที่งดงาม…

ถ้าลูกเรียนรู้และเข้าใจถึงความว่าง