การคิดอย่างฝรั่ง..?

วันนี้ที่ 1 มีนาคม 2555 เริ่มทำงานแต่เช้าตรู่เพราะต้องไปเตรียมรับข้อสอบไปแจกเป็นรายวิชาของตนเองที่สอนอยู่ภาคเช้าถึงใกล้เที่ยงวันเป็นอันว่าทำหน้าที่นี้เสร็จแล้ว  มีงานเข้าเกี่ยวกับเงินยืมต้องไปติดต่อการเงินของมหาวิทยาลัย  เอ๊ะใจคือยังค้างหนี้เคลีย์ไม่หมดในโครงการเก่าที่จริงเอาชื่อเรายืมแต่ตอนเคลีย์มีเจ้าหน้าที่จัดทำให้เลยขอก๊อปปี้เอกสารมาที่ต้นเหตุก็เสร็จเรียบร้อย 

 ที่นี้ต้องเดินทางเอาเช๊คไปขึ้นเงินที่ธนาคารในตัวเมืองสงขลา  ทางเข้าธนาคารสะดวกโยธินแต่ตอนออกมาทำให้งงงงจนหลงทาง...จริงครับหลงทางเสียเวลา...แต่ว่าระบบเงินยืมทำอย่างไรให้มันจบสิ้นทีเดียวไม่ต้องเดินทางไปไกลแสนไกลนะครับ...แวบคิดถึงเพื่อนฝรั่งคนหนึ่งของผมเขามีมุมคิดอย่างนี้... 

Hello Again Uthai,
 
I'm still in Korea, but I have finished my job and will be going back to Canada for a few months before heading out on my next work assignment.
 
I would like to work next in the Middle East.  I'm thinking of Abu Dhabi, Dubai, or Kuwait.  I really need a change of pace, and the blue skies and sunshine of the Middle Eastern desert would be just the thing for me.  So goodbye kimchi, and hello baba ghanoush!
 
I would also like to come back to Thailand again some day.  If am anywhere near Hat Yai, I will certainly come and visit you.
 
Take care, and bye for now,
 
Derek

 

เป็นไงครับ...เพื่อนยูมิคนนี้เป็นชาวแคนาเดียน จบ ป. โท 2 ใบ แล้วไปหางานทำที่เกาหลี

 

ตอนนี้เขาอยากไปอยู่แถวตะวันออกกลาง  อยากอยู่เมืองอาบูดาบี  หรือเมืองดูไบ เมืองนี้คุ้น ๆ ว่ามีคนไทยไปอยู่นะ  หรือไม่ก็เมืองคูเวต ความคิดเขาคือต้องการเปลี่ยนที่อยู่อาศัย 

 เพราะคนเราเลือกที่เกิดไม่ได้แต่เลือกที่จะอยู่อาศัยได้  เขาต้องการมุมมองใหม่คืออยากเห็นท้องฟ้าสีน้ำเงินอยากเห็นแสงอุทัยในตะวันออกกลาง เพื่อสิ่งใด  เพื่อเพิ่มจินตนาการ หรือประสบการณ์ใหม่ ๆ ใช่หรือไม่

ทีนี้แวบมาคิดถึงคนเอเชียเรา  จะมีสักกี่คนนะที่มีมุมมองอย่างฝรั่งหรืออยากจมป๊อกอยู่ในท้องถิ่นเดิม ๆ ความคิดของคนเรานี้ต่างกันไหมหนอ..?