วันอาทิตย์ที่ 11 กุมภาพันธ์ 2555

วันพิเศษ...วันแสดงคอนเสิร์ต...

 

ทิมดาบซ้อมเปียโนจนวินาทีสุดท้ายที่พวกเราจะออกจากบ้าน

ก่อนหน้านี้เกือบสองสัปดาห์เขากังวลและซ้อมเพลงที่โชว์หนักมาก

พอขึ้นรถ...เขาบอกผมว่า...เก็บตัวโน๊ตได้ทุกตัวแล้ว

พอขึ้นเวลาเวที...เขาจะโปรยตัวโน๊ตขึ้นบนท้องฟ้า...ระยิบระยับเหมือนดาว

เล่นเอาให้ผมฉุกคิดว่า...เด็กเขามีภาษาสวยงาม...คำว่า...เก็บ...โปรย...ท้องฟ้า...ดวงดาว

และใช่เลย ชีวิตของคนเราทำไมต้องมีแต่คำว่า...เก็บ...อย่างเดียว

 

พอมาถึงเวทีคอนเสิร์ตก็เป็นบริเวณบ้านของคุณครูเขา

พวกเราคุ้นเคยมาปีกว่า ๆ แล้วกับการเดินทางข้ามอำเภอมาเรียนเปียโน

นึกขอบคุณครูที่ครูมีศักยภาพมาก แต่ก็มาเปิดการเรียนรู้ในอำเภอที่ห่างจากตัวจังหวัดไกลมาก

และเป็นความโชคดีของพวกเราอำเภอข้างเคียงที่ได้มาเรียนดนตรี

 

ครูให้เด็กแต่ละคนซ้อมคิว...

และกอดเด็กทุกคนอย่ากังวล ตื่นเต้น และมีความสุข

ทิมดาบได้เล่นเปิดคนแรก...ตอนแรกตื่นเต้น...แต่สักพักก็ลื่นไหล

โอเคเหมือนซ้อม...

 

มีการแสดงดนตรีหลายชุด...หลายประเภท... เกือบสองชั่วโมง

เปียโน...ไวโอลิน...อิเล็คโทน..อูคูเลเล่...กีตาร์คลาสลิก...และเป็นวงดนตรี

 

ผมได้บทเรียน 2 อย่างกับคอนเสิร์ตครั้งนี้

1. พลังของเด็กเหลือเฟือ ขอเพียงผู้ใหญ่ให้โอกาส และให้กำลังใจ

ผมเห็นความสุขของเด็ก ที่เขาได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก และชอบ

 

2. พลังของครู...การโอบกอด...การสอนวิชาชีวิตที่นอกเหนือจากการเล่นดนตรี

ผมเห็นแววตาของครู ตอนที่เด็กแต่ละคนเล่นดนตรี

น้ำตาครูคลอเบ้า ด้วยความภูมิใจในตัวเด็ก

 

จนผมหวนนึกถึงชีวิตของผม...

ผมเดินทางได้มาไกลเกินกว่าฝันในวัยเด็ก

ด้วยปัจจัยหลายอย่าง...ความรัก...แรงบันดาลใจ

และจะขาดสิ่งนี้ไม่ได้เลย

คือ

คุณครูของผมทุกท่าน

ขอบคุณครับครู