ชีวิตตอน ป.2 ตื่นเต้นและเศร้าเคล้าน้ำตา

 

ตอนนั้นแม่ผมย้ายไปอยู่ที่จังหวัดนครสวรรค์ ครับ


แม่ของผมได้ไปเช่าเปิดร้านตัดเสื้ออยู่ตรงบริเวณหน้าโรงเรียนเทคนิคจังหวัดนครสวรรค์ครับ


พ่อของผมตอนนั้นได้ย้ายไปทำงานอยู่ที่ธนาคารกสิกรไทย สาขาคลองลานครับ


ซึ่งตอนนั้นเป็นรุ่นบุกเบิกครับ ธนาคารยังสร้างไม่เสร็จครับ ตอนนั้นไปเช่าห้องแถวสองคูหาเปิดเป็นสำนักงานชั่วคราวอยู่ครับ


ผมอยู่กับแม่ที่นครสวรรค์


ซึ่งตอน ป.2 ผมไปเรียนที่โรงเรียนวิสุทธิ์ จังหวัดนครสวรรค์ 

 


<p>ตอนนั้นมีเรื่องตลกเรื่องหนึ่งครับ ที่จำได้อย่างไม่มีวันลืมครับ
ตอนที่ผมเรียนอยู่ ป.2 มีอยู่วันหนึ่ง ผมทำเงินหายครับ เป็นเงินค่ารถโดยสารกลับบ้านครับ ตอนนั้นค่าโดยสารรถสำหรับเด็กเล็ก ๆ อย่างผมรู้สึกว่าจะแค่บาทเดียวครับ </p><p>
แต่ก็มากโขครับ สำหรับตอน “เงินหาย” </p><p>
ผมไม่รู้จะทำอย่างไรดีครับ เงินไม่มี ก็เลยตัดสินใจว่า “เดินกลับบ้าน” ดีกว่า เดินไปตามทางรถเมล์เนี่ยแหละ รถเมล์วิ่งไปทางไหนเราก็ไปทางนั้น เดี๋ยวก็ถึง</p><p>
ตอนหลาย ๆ ท่านก็คงพอจะจำได้นะครับ ตอนเด็ก ๆ เราจะมีกระเป๋านักเรียนสีดำ ๆ ที่ใส่หนังสือได้เยอะ ๆ ใบใหญ่ ๆ ก้นบาน ๆ </p><p>
ผมกับเจ้ากระเป๋านี้ก็เริ่มออกเดินทางกันตั้งแต่โรงเรียนเลิก หิ้วกระเป๋า เดินตามเส้นทางของรถโดยสาร เริ่มต้นจากโรงเรียนวิสุทธิ์ เดินไปเรื่อย ๆ เรียบเส้นทางโรงงานน้ำแข็ง เลี้ยวซ้ายผ่านริมน้ำ (บริเวณที่แม่น้ำทั้ง 4 สายปิง วัง ยม น่าน มาบรรจบกันเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาครับ)</p><p> แล้วก็เดินเรียบริมแม่น้ำไปเรื่อย ๆ เลี้ยวขวาออกมาผ่านตลาด ตรงหน้าห้างศรีไกรลาศปัจจุบัน แล้วก็เดินตรงไปเรื่อย ๆ จนถึงสี่แยกสะพานเดชาติวงศ์ </p><p>ตอนนั้นไม่กล้าข้ามถนนครับ เพราะเด็กมาก รถก็เยอะ ก็เดินตามรถอีกครับ เดินเข้าไปในเส้นทางลอดใต้สะพาน แล้วก็ย้อนกลับออกมาที่สี่แยกของอีกฟากหนึ่งครับ</p><p>
ตอนนั้นยังไม่มีห้าง Big C หรอกครับ ยังเป็นป่ารก ๆ อยู่เลย</p><p>
พอเดินมาถึงสี่แยกก็ตรงไปเรื่อย ๆ อีกสักพักก็จะหรือโรงเรียนเทคนิคนครสวรรค์ครับ บ้านผมอยู่ตรงข้ามโรงเรียนครับ ตอนนั้นใช้เวลาเดินประมาณ สองชั่วโมงครึ่งครับ ระยะทางเท่าไหร่เหรอครับ ไม่ทราบเหมือนกันครับ ถ้าใครทราบพอบอกด้วยนะครับ</p><p>
พอไปถึงหน้าบ้าน ผมเห็นแม่กำลังยืนมองรถที่ผ่านไปอย่างใจจดใจจ่อครับ </p><p>
พอเห็นแม่ปุ๊บ ผมก็รีบวิ่งกระโดดเข้าไปกอดแม่แล้วก็ร้องไห้ครับ
แม่ก็ถามว่า ไปไหนมาลูก ทำไมถึงกลับมาเย็น แม่เป็นห่วงมาก
ผมก็บอกว่า “เงินหายครับ” ตอนนั้นสองแม่ลูกก็ได้แต่ยืนกอดกันร้องไห้อยู่ตรงนั้นครับ (ขนาดตอนนี้พิมพ์ไปยังร้องไห้ไปด้วยเลยครับ)</p><p>
ตอนหลังแม่มาเล่าให้ผมฟังว่า ตอนนั้นแม่เป็นห่วงมาก เพราะไม่เคยกลับบ้านผิดเวลา นั่งรถไปดูตั้งหลายเที่ยวแต่ก็ไม่เห็นผม ตอนนี้ย้อนกลับมาคิดแล้วรู้สึกเศร้าใจมาก ๆ เลยครับที่ทำให้แม่เป็นห่วงขนาดนั้นครับ </p><p>
แต่ก็เรียนอยู่ที่นครสวรรค์ได้แค่ปีเดียวครับ</p><p>
ในช่วงที่ไปอยู่นครสวรรค์ผมกับแม่ก็ได้ไปเที่ยวคลองลานบ่อย ๆ ครับ น้ำตกสวยมากครับ</p><p>
แม่ผมก็เลยคิดว่าจะลงหลักปักฐานที่นั่นเลย จากนั้นแม่ก็เลยย้ายบ้านจากนครสวรรค์ไปอยู่ที่คลองลานกับพ่อครับ เพราะพ่อก็คิดว่าจะทำงานอยู่ที่คลองลานเลยครับ ไม่ย้ายไปไหนอีก </p><p>
ผมก็เลยเป็นคนคลองลานตั้งแต่นั้นมาครับ แต่ยังไม่ได้อยู่นะครับ ได้แค่ชื่อเฉย ๆ
</p>