* ผมขอข้ามการดำเนินการแข่งขันไปเพราะ จะคล้ายๆกันทุกครั้งจึงทำให้เรื่องสั้นลงกว่าที่หลายท่านคิด.
ผมยินดีช่วยเหลือและยืนยันว่า อย่าห่วงไปเลยเดี๋ยวผมจะนำตัวศรีภรรยามาส่งให้ถึงหน้าห้องพักเลย ขอรับรองด้วยเกียรติ.ของลูกเสือชาวบ้าน. เขาเกรงว่าผมจะทำไม่สำเร็จจึงบอกให้ผมหารถแท็กซี่ที่ไว้ใจได้ไปรับที่สนามบิน พร้อมทั้งจดชื่อภรรยาให้ผม.สุดท้ายบอกว่าจะขอจ่ายค่าบริการให้สองพันบาท ผมรับปากและบอกว่าค่อยให้เงินหลังจากพบกับภรรยาก็แล้วกัน แน่นอนครับ สบายใจกันทั้งสองฝ่าย.ผมโทรคุยกับพี่ชายทหารบกทันที เขารับปากแล้วบอกว่าค่อยเจอกัน.
๑๖.รับของที่ระลึกจากทีมสิงคโปร์. - ที่สนามแข่งในกองพล.นย. ปี ๒๕๓๘.
ผมถูกปลุกขึ้นมาประมาณตีสอง พี่ชายผมนำศรีภรรยาของผู้จัดการทีมสิงคโปร์มาส่งให้ผมที่ห้อง เพื่อจะพาเธอไปพบสามีของเธอต่อไป ท่านจะเชื่อหรือไม่ว่าผู้จัดการทีมสิงคโปร์โกรธที่ผมไม่สามารถพาศรีภรรยามาส่งได้ตามที่รับปากไว้.แต่พี่แกโกรธผมไม่ถึงสองนาทีหรอกครับ.ขณะรอที่หน้าห้องพัก ผมบอกให้ศรีภรรยาของเขาช่วยไปแอบสักครู่เพราะผมต้องการจะหลอกสามีคุณ ดูสิครับแทนที่เธอจะห้ามปรามผม เออ.หล่อนร่วมมือกับผมด้วยดีครับ สามีเธอถึงกับหน้าจ๋อยเพราะ คิดว่า. ผิดหวังที่ผมทำไม่สำเร็จ ภรรยามาถึงเมืองไทยแล้วแต่ไม่สามารถรับตัวมาได้ เรื่องที่ว่าเธอจะไม่มานั้นเป็นไปไม่ได้..เพราะเขาได้โทรคุยกันเรียบร้อยแล้วนั่นเอง !
Writer. : You do me a favour , Mam ?
I want you to hide him a moment.
S : Lady. : Sure , I ‘ ll do it. She went somewhere for hiding a while.
Writer. : Knocked at his room and said so sorry I couldn’t find her.
Manager. : Hey Pong , what ‘s up ? Silence say nothing a while.
S : Lady. : Showed up.
Manager. : Laughting and said something. No he didn’t get pissed off.
๑๗. งานเลี้ยงส่ง -ที่อาคารเอนกประสงค์นย.
การแข่งขันยังดำเนินต่อไป เช้านี้มีบางทีมมาติดต่อให้ผมหารถสองแถวให้ เพราะต้องการออกจากโรงแรมสายกว่าปกติ ผมดำเนินการให้เป็นที่ถูกใจเพราะผมนั่งไปพร้อมกับทีมของเขา ผมได้ทิปมาห้าร้อยบาทกับการจัดหารถให้ เจ้าของเงินชอบใจเพราะยังไงๆก็จ่ายน้อยกว่ารถของโรงแรม. บ่ายวันนี้เราได้รับแจ้งจากคณะกรรมการว่าให้จนท.ประจำทีมต่างชาติทั้งหมด ไปร่วมงานเลี้ยงกับทีมจีนและทีมเกาหลี ที่อาคารอเนกประสงค์นย. มีรถรับ-ส่งตลอดงาน ทุกคนจึงแยกกันมากับรถบัส. รถออกจากกองพล ฯแล้วคนขับพาเข้าไปยังหน่วยบัญชาการนาวิกโยธินกันเลยจนท.ทุกคนไม่มีใครตื่นเต้นแต่อย่างใด ?ก็แหมทุกคนต่างก็คุ้นเคยกับสถานที่นี้อย่างน้อยก็เคยมาใช้ชีวิตกินนอนอยู่ที่นี่คนละหนึ่งปี ที่รร.จ่านาวิกโยธินชั้นปีที่ ๒. ทีมนักโดดจีนและทีมเกาหลีต้องตื่นเต้นแน่ๆ เพราะหลายคนชะโงกหน้าดูทะเล ช่วงที่รถผ่านมาทางหน้าบก.นย. มีการหยุดให้นักโดดต่างชาติถ่ายรูปอนุสาวรีย์นย.กันด้วย เพราะเรายังพอมีเวลาพอสมควร ก่อนที่จะไปที่อาคารอเนกประสงค์นย.
๑๘.ภาพอนุสาวรีย์นย.- ขอบคุณภาพจากเว็ปไซ๊ด์นย.
มีนายทหารท่านหนึ่ง มาช่วยถ่ายรูปหมู่ให้กับคณะนี้ นักโดดต่างชาติได้ส่งกล้องให้พี่แกช่วยถ่ายให้ด้วย ผมเองก็เผลอส่งให้ท่านด้วย ท่านทายถูกครับ. นายทหารคนนั้นไม่ยอมรับกล้องจากผมแถมยังตำหนิผมอีกต่างหาก..ผมจึงไม่สามารถถ่ายภาพอนุสาวรีย์นย.มาให้ท่านได้ชม น่าเสียดายจริงๆ. ต่อมาความเจริญด้านไอทีที. หรือไอสองที.เข้ามาถึง..ผมจึงสามารถนำภาพจากเน็ทมาให้ท่านได้ชมกัน. ผมไม่อยากจะโกรธท่านหรอกครับได้แต่เสียดาย..แหมเสียดายจัง ! เพลงของใครก็ช่างเถอะ ? พอได้รูปที่สวยงามๆกันแล้วทุกคนกลับมาขึ้นรถแล้วไปต่อที่งานเลี้ยง ก่อนเริ่มงานอย่างเป็นพิธีการนักโดดหลายๆคนทั้งไทยและเทศ. หาวิวสวยๆถ่ายรูปเพื่อเก็บไว้เป็นที่ระลึกกันตามสบาย เพราะไม่รู้ว่าเมื่อไร ?จะมีโอกาสดีดีเช่นนี้อีก.แม้ผมได้ลาออกไปทำงานบริษัทแล้วผมก็พยายามติดตามข่าวคราวอยู่เสมอต่อมาเศรษฐกิจทรุดลงอีกหลายช่วง การแข่งขันจึงต้องงดไปก่อน ขณะเขียนเรื่องนี้ผมได้ลาออกมากว่า ๑๕ ปีแล้วยังไม่ได้ข่าวคราวอีกเลย หรือว่ามีการจัดแข่งขันกันไปแล้วก็ได้..แต่ผมไม่มีโอกาสได้ทราบ.
๑๙.จีน เกาหลี ไทย ที่อาคารอเนกประสงค์.
ที่จริงแล้วผมมิได้หวังจะเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยแต่อย่างใด ?แต่อยากไปพบเพื่อนเก่าๆเท่านั้นเอง ! งานเลี้ยงครั้งนี้ถือว่าเจ้าภาพจัดได้อย่างไม่มีที่ติเลยก็ว่าได้ แต่ต้องขอติหน่อยน๊ะเดี๋ยวจะหาว่ามันจะดีเกินไปหรือเปล่า ? ผู้เขียนขอติว่า..พี่แกเลิกเร็วไปหน่อย. ที่จริงก็สมควรแก่เวลาแล้วล่ะ ! มีการกล่าวถึงวัตถุประสงค์ของการจัดงาน เต้นรำ การแสดงของนักโดดสาวจีนและสาวเกาหลี อาหารและเครื่องดื่มไม่มีขาดตกบกพร่องเลยครับ ทุกคนสนุกสนานและเป็นกันเองดีมากครับ อย่างน้อยหลายคนต้องประทับใจกับงานนี้แน่ๆ. รถบัสกลับไปส่งนักโดดที่พัทยาทันทีที่งานจบ นักโดดหลายๆคนอยากอาบน้ำร้อนแล้วพักผ่อนเพราะพี่แก ออกจากที่พักตั้งแต่ยังไม่เจ็ดโมงเช้าเลยน๊ะ ! เช้าวันรุ่งขึ้นผมพบว่ามีบางทีมได้เดินทางกลับบ้านไปแล้ว เพราะเรารออยู่นานแต่พี่แกไม่มาขึ้นรถ ผมมิได้ให้รถออกก่อนเวลาแต่เพื่อความมั่นใจว่าลูกทีมจะไม่ถูกทิ้งและไม่มีทางที่ผมจะถูกตำหนิได้ ผมมาเชคที่เค้าน์เตอร์จนแน่ใจเพราะว่าจนท.ของโรงแรมนำเอกสารการเชคเอ๊าท์มาให้ดู.
๒๐.ผู้เขียน. - ที่เต๊นท์ในสนามแข่งกองพลนาวิกโยธิน. ปี ๒๕๓๘.
ในที่สุดจึงได้สั่งให้รถออกเดินทางเข้าสู่สนามแข่งได้ วันนี้ลมค่อนข้างแรงเพราะขณะทำการแข่งขันทางกรรมการ ได้สั่งให้หยุดการแข่งขันเป็นช่วงๆ ผมเตรียมซื้อธงชาติไทยมาหนึ่งผืนเพราะจะนำมาแลกกับธงชาติของทีมเซ้าท์อัฟริกา เพื่อนำมาเป็นที่ระลึก เพชรเกษมก็ดำเนินการแบบเดียวกันแต่เขาแลกกับธงเกาหลี เห็นแล้วประทับใจจริงๆครับเพราะ หน.ทีมให้ลูกทีมมาเซ็นต์ชื่อกันบนผืนธงของเขาก่อนจะมอบให้เพชรเกษม. บ่ายมากแล้วและร่มสุดท้ายได้ลงสู่สนามอย่างปลอดภัย การแข่งขันก็ได้ปิดลงอย่างเรียบง่าย นักโดดแต่ละทีมเดินมาเข้าแถวต่อหน้าประธานในสนามแข่งนั่นเอง !มีการกล่าวปิดงานอย่างเป็นทางการ แล้วคนในแถวได้แยกออกมากอดกันเป็นรูปวงกลมพร้อมกับร่วมร้องเพลงโอแลงกันอีก คงเป็นครั้งสุดท้ายของผมแล้วล่ะครับ !ทุกคนออกเดินทางไปยังสถานที่จัดงาน เลี้ยงส่งที่ทางกองพล ฯ ได้จัดขึ้นที่บริเวณข้างสโมสร กรมร.๑ บางคนไปกับรถบัสแต่หลายคนรวมทั้งผู้เขียนเดินไปเพราะยังพอมีเวลาหน.ทีมนำธงมาให้ผมหลังจากที่เขาเชิญลงจากเสาหลังพิธีปิด ผมถือไว้ได้ไม่นานนัก.
๒๑.งานเลี้ยงปิดการแข่งขัน- ที่สนามแข่งกองพลนย.
พอเข้างานก็ดื่มไปด้วยเดินคุยไปด้วยจนถึงวาระสุดท้าย ผมกำลังจะไปนำเหล้ามาเสริฟให้หน.ทีมและได้ฝากธงไว้กับเขา พอเสริฟเสร็จแล้วก็ออกปากขอธงคืนเออ..พี่แกตอบแบบไม่ตะขิดตะขวงใจเลยว่า Sorry someone already took it. ผมขอแปลแบบกำลังโมโหน๊ะ..แม่ง ! ใครขโมยไปแล้วก็ไม่รู้ ? ผมเสียดายสิครับ เพราะมิได้วางลืมไว้แต่ฝากเอาไว้.. หน.ทีมรับปากว่ากลับถึงบ้านแล้วจะส่งมาให้ใหม่ ๑ ผืนอย่าโมโหเลยน๊ะ ! ผมได้จดที่อยู่ให้ไว้เป็นอย่างดีครับ และคงต้องรอต่อไปจะได้รู้กันว่าระดับหัวหน้าทีมนั้น เขาจะพูดจริงหรือหลอกให้พ้นไปทีหนึ่ง..งานเลี้ยงในคืนนั้นจัดเป็นแบบโต๊ะจีน มีการแสดงพลุและดอกไม้ไฟอย่างงดงาม ด้วยการสนับสนุนจาก กรมวิทยาศาสตร์กองทัพเรือ. นักโดดทั้งไทยและเทศร่วมฉลองกันอย่างเต็มที่. ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องในงานแข่งขันกระโดดร่มนานาชาติครั้งนี้ ก็ได้รับเชิญให้มาร่วมงานเลี้ยงกันโดยทั่วหน้า งานเลี้ยงผ่านไปประมาณสามชั่วโมง ใครที่อยู่ในค่ายก็ยังคงนั่งดื่มได้ต่อไป แต่นักโดดต่างชาติจะต้องขึ้นรถกลับที่พักกันเลย เพราะคนขับรถจะได้กลับไปพักผ่อนบ้าง.
๒๒.ไปงานเลี้ยงกับทีมเกาหลี. ที่บางเสร่.
ผมได้แจ้งให้แต่ละทีมทราบแล้วเกี่ยวกับ การเดินทางกลับไปที่สนามบินเพราะทางนย.ยังจะส่งรถบัสมารับจนกว่า ทุกทีมเดินทางกลับโดยสวัสดิภาพ ผมร่ำลากับทีมเซ้าท์อัฟริกาและทีมสิงคโปร์ ที่หน้าโรงแรมสยามเบย์วิวในเช้าวันรุ่งขึ้น โดยไม่มีโอกาสจะคิดว่าเมื่อไรเราจะได้กลับมาพบกันอีก. คนเราเวลาทำงานร่วมกันจนสนิทชิดเชื้อแล้วต้องมาจากกัน ยังไงๆจิตใจก็ต้องห่อเหี่ยวไปบ้าง จะชั่วขณะหรือยาวนานก็แล้วแต่สัมพันธภาพของใครของมันต่างหาก ผมเองก็เป็นเช่นนั้นเหมือนกันแม้จะมีคนกล่าวหาว่าผมไม่มีหัวใจก็ตาม. ผมขับคู่ชีพกลับบ้านอีกครั้ง และได้กลับไปทำงานตามปกติในวันถัดไป. ผมขอกลับมาที่เรื่องธงอีกครั้งน๊ะครับ หลายวันต่อมาหน.ทีม พี่แกได้ส่งธงมาให้จริงๆแต่จนท.ไปรษณีย์นำมาเสียบไว้หน้าบ้านในค่าย ไม่รู้ว่าใครมาแอบหยิบไปอีกจนหน.ทีมจม.มาถามว่าได้รับหรือยัง ? ผมตอบไปว่ายังไม่เห็นเลยแม้แต่ผืนเดียว เออพี่แกใจถึงครับ ส่งผืนที่สองมาใหม่ บุรุษไปรษณีย์นำมาเสียบไว้ที่หน้าต่าง.
๒๓.งานแท๊งค์กิ้วปาร์ตี้.หลังการแข่งขันที่รร.แอมบาสเดอร์นาจอมเทียน.ปี ๒๕๓๘.
ผมกลับมาจากข้างนอก จึงมาพบเข้าและได้นำมาติดประดับบ้านไว้จนทุกวันนี้ ผมอยากจะบอกให้ผู้ที่จะต้องเกี่ยวข้องกับการรับ-ส่งทีมเซ้าท์อัฟริกาทราบ เรื่องธงของเขาเสียหน่อยว่าเวลาจะนำธงของเขาติดครั้งใด ? ให้จำไว้เสมอว่าด้านสีแดงจะต้องขึ้นข้างบนเสมอ เมื่อเร็วๆนี้พอถึงช่วงข่าวกีฬา มีการนำธงชาติของประเทศนี้มาออกทีวีน่าเสียดายที่พิธีกรสวยเสียด้วย ติดกลับหัวโดยเอาสีแดงคว่ำลง.เออ..ไม่ยักจะใช้ความสวยให้เป็นประโยชน์เลยน๊ะ ผมเมลไปบอกแล้วพี่แกยังเฉยเสียด้วยน๊ะ.จนจบฤดูกีฬาไปอย่างไม่น่าให้อภัย จะช่องไหนเสียอีกล่ะ ? ก็ช่องที่ลงท้ายว่า..ทีวีเพื่อคุณนั่นแหละ!จะใครเป็นผู้ติดก็ช่างเถอะ เราเป็นพิธีกรอย่างน้อยควรจะศึกษาบ้างว่าชาติไหน ธงสีอะไร ? เอาด้านไหนขึ้นด้านไหนลง ? ไม่ใช่พอผิดพลาดขึ้นก็เริ่มโยนกันอีกแล้ว!หลังจากนั้นทางนย.ได้มีการจัดเลี้ยงอีกครั้ง.ซึ่งเป็นการเลี้ยงขอบคุณให้กับจนท.ประจำทีมและนักกีฬาต่างๆที่เกี่ยวข้องอย่างเป็นกันเอง งานครั้งนั้นได้จัดขึ้นที่โรงแรมแอมบาสเดอร์ นาจอมเทียน ผมมีส่วนร่วมในงานครั้งนั้นด้วย ที่พบกันก็มีเพชรเกษม รตาภรณ์ ,สุชาติ ทองไพ , ปัญญา ดอกจันทร์ , ผู้การเสมาและนายทหารอีกหลายๆคน.
๒๔.ผู้เขียนและหัวหน้าทีมเซ้าท์อัฟริกา.- ที่สนามแข่งกองพลนาวิกโยธิน.ปี๒๕๓๘.
ในงานเลี้ยงคราวนั้น ผมมีโอกาสได้พบกับนายทหารผู้ใหญ่ท่านหนึ่งเราเคยร่วมงานกัน สมัยที่ท่านยังเป็นนายทหารเด็กๆ ยศเรือโท. ตอนนั้นเรายังประจำการอยู่ที่กองพันทหารราบที่ ๘ ผส.นย.อ.เมือง สงขลา.ท่านพูดกับผมว่า เฮ้ยโต !เดือนหน้าฝรั่งจะมาฝึกที่กองพลฯอั๊วะจะขอตัวลื้อมาเป็นล่ามให้เตรียมตัวไว้น๊ะ ผมตอบไปเบาๆว่า..ครับ. พอถึงเวลานั้นจริงๆผมได้ปฎิเสธไปเพราะมีจนท.บริษัทเอกชนมาจ้างผมวันละ ๖๐๐ บาท.ถ้าเป็นล่ามทหารได้รับเพียงวันละ ๕๐ บาทเท่านั้น ! ผมไม่อยากถามว่าถ้าเป็นท่านจะเลือกแบบไหน ? คำตอบมันอยู่ในตัวอยู่แล้ว..จริงไหมครับ ?เป็นอันว่าผมมีส่วนร่วมในการแข่งขันกระโดดร่มนานาชาติถึงสามครั้งสามครา ก่อนที่จะอำลากองทัพเรือไปตลอดกาล.ที่จริงแล้วผมอยากบอกว่าท่านเป็นผู้ที่โชคดีคนหนึ่งที่มีโอกาสได้อ่านเรื่องเขียนของผมจนครบสามตอน ถือได้ว่าเป็นเรื่องเก่าพอสมควรเพราะแต่ละครั้งที่มีการแข่งขันนั้นกับเวลาในปัจจุบัน อย่างน้อยก็ห่างกันกว่าสิบปีทุกตอน.ที่สำคัญผมยังไม่เคยนำเรื่องนี้ให้ท่านใดอ่านมาก่อน ถือว่าท่านเป็นผู้อ่านที่โชคดีท่านหนึ่ง หมดเรื่องนี้แล้วยังมีอีกน๊ะครับ..ผมเขียนไว้อีกหลายเรื่องลองติดตามดูน๊ะครับ. หลังเกษียณงานบริษัทแล้วผมก็ไม่อยากปล่อยเวลาให้ผ่านไปเปล่าๆ จึงลองเขียนหนังสือดูและส่งไปให้เพื่อนๆที่รักการอ่านได้อ่านกัน. บางท่านได้ตอบกลับมาบ้าง บางท่านคงอยากจะตอบเหมือนกันแต่พี่แก คงไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี ?ผมขอขอบคุณท่าน ที่ได้ตามอ่านเรื่องนี้มาตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนสุดท้าย คงจะไม่มีอีกแล้วสำหรับผม ต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของคนรุ่นต่อๆไปบ้าง ส่วนที่เขาจะนำมาเขียนให้ท่านได้อ่านกันหรือไม่นั้น ผมคงตอบไม่ได้หรอกครับ.
โชคดีตลอดไปน๊ะครับ.
โตนี่-ฟาง.
๖ ม.ค.๒๕๕๕.
เป็นเรื่องราวที่น่าสนใจ และหาอ่านยาก ขอบพระคุณค่ะ
สวัสดีครับคุณปู..จริงๆแล้วเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยๆ แต่ผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ไม่ชอบนำมาเขียน หรือเขาอาจจะเก็บไว้ให้เก่ากว่านี้ก่อน แล้วค่อยนำมาเขียนก็ได้..
โตนี่ - ฟาง.
๘ ม.ค.๕๕