ในช่วงบ่ายที่แบ่งกลุ่มให้แลกเปลี่ยนเรียนรู้กันเกี่ยวกับ Best Practice  ของครูในภาคบ่ายนั้น...การเรียนรู้ที่ได้จากการเป็นวิทยากรกระบวนการครั้งนี้คือ...การตั้งมั่นในสิ่งที่ตนเชื่อและศรัทธาด้วยความดีงามนั้น ก็ย่อมจะทำให้เราสามารถเดินไปสู่เป้าประสงค์ที่เราอยากให้เกิดขึ้นได้ ในทีมมีข้อสงสัยว่าครูจะทำได้เหรอจะแลกเปลี่ยนได้เหรอ จะดึง Best Practice ของตนเองออกมาได้เหรอ...และอีกหลายคำถามในความไม่แน่ใจ...ทั้งความสงสัยและกังวลในใจของท่านอีกหลายๆ คน...แต่ตอนนั้นดิฉันเชื่อในกระบวนการอย่างเดียวว่าเกิดแน่นอน..

       Best Practice ที่ครูแต่ละท่านดึงออกมาได้นั้น...ทำให้เราแน่ใจในเส้นทางที่เดินมาถูกทาง แต่อาจไม่ถูกใจในหลายๆ ท่าน แต่สำหรับกลุ่มเป้าหมายที่เป็นครูภาษาอังกฤษนั้น ดิฉันเริ่มได้รับมิตรภาพจากแววตาท่านเหล่านั้นมากขึ้น ...

       ในตอนเย็น...หลังจากไปเดินตลาดอินโดจีน...เรามีนัดทานข้าวกับทางทีมผู้จัด..ที่ร้านแดงแหนมเนืองเจ้าโปรดที่ต้องไปทานเป็นประจำทุกครั้งที่เดินทางไปหนองคาย ... ไปนั่งรอสักพักพี่หมวย พี่เกี้ย และพี่ปุ๊ก็ทยอมมา...การรับประทานอาหารเวียดนามดำเนินไปด้วยความเอร็ดอร่อย...ชมน้ำโขงไหล..ฝนตนปรอยๆ..บรรยากาศยามเย็นแบบสบายๆ..ฝนหยุดมีแสงแดด...ทาบทอท้องฟ้า..

       เมื่อเราต่างอิ่มหนำกันพอสมควร...การพูดคุยจากสัพเพเหระ...เรื่องเบาๆนับรุ่นกันกับพี่หมวย...แล้วพี่เกี้ยก็ชวนคุยถึงเรื่องที่ตนเองยังไม่เข้าใจ KM ว่าจะดำเนินไปอย่างไร กพร. และกระทรวงก็ตีกรอบให้เดินมาก พี่เกี้ยจะติดมากเลยที่ว่า KM ต้องไปเขียนบน web online ที่กระทรวงกำหนดมาให้...พี่เกี้ยมองว่าเป็นเรื่องยากมาก เพราะครูเองก็ใช่ว่าจะใช้คอมพิวเตอร์ออนไลน์กันได้ง่ายๆ..ดิฉันได้เสนอทางเลือก Blog GotoKnow และแนะนำ Blog ของครูหลายๆท่าน..โดยเฉพาะของครูอ้อย...พี่ที่รักของดิฉัน...ที่เป็นครูต้นแบบสำหรับดิฉัน...แต่สำหรับ Blog GotoKnow...ทีมกังวลว่าเวลาเขามาประเมิน KPI เขาจะไม่ยอมรับ เพราะกระทรวงเขามีสร้าง web ขึ้นมาเฉพาะให้แลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน...แต่ก่อนมาถึงหนองคาย อ.แหม่ม อ.วิ และดิฉันได้ช่วยกันวิเคราะห์สื่อเวทีเสมือนที่ว่านี้เช่นกันเรามองดูว่ามันนิ่งสนิท ไม่เกิดการแลกเปลี่ยนเรียนรู้บนเวทีเสมือนนี้เลย...

       แต่...หากครูยังไม่พร้อมที่จะมาใช้ Blog GotoKnow เราก็ไม่ได้บีบบังคับหากแต่เสนอไว้เป็นทางเลือกหนึ่งเท่านั้น...จากนั้นเรา ก็เสนอแนวคิดการจัดสิ่งแวดล้อมทางการเรียนรู้เพื่อการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ที่ไม่ใช่เฉพาะการ online เท่านั้น เช่น เสนอการจัดเวทีแลกเปลี่ยนเรียนรู้ การจัดมุมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในหน่วยงานหรือองค์กร...การทำสมุดบันทึกเรื่องเล่าความสำเร็จของตน...หรือการแลกเปลี่ยนผ่านสื่อที่เป็นแบบ Asynchonize เป็นต้น...

       จากการพูดคุยที่เข้มข้นในเนื้อหามากขึ้น..แบบเข้าใจกันมากขึ้น รับรู้ในจุดร่วมกันมากขึ้น พี่หมวยก็เลยพูดขึ้นมาว่า "เฮ้ย!...นี่เราทำ KM กันมานานแล้วนี่แต่เราไม่รู้ว่าเราทำ KM" จากนั้นเราก็วางแผนกันต่อว่าจะทำอะไรต่อ..ซึ่งดิฉันก็เลยเสนอไปว่าพรุ่งนี้ดิฉันจะให้ครูที่เหลือเฉพาะครูภาษาอังกฤษที่กลุ่มเป้าหมายประมาณ 40 ท่านนี้...สร้างพันธะสัญญาร่วมกัน..และสร้างเป็นเครือข่ายชุมชนนักปฏิบัติของครูภาษาอังกฤษ...จากนั้นเมื่อเสร็จสิ้นแล้วพี่ๆ แห่ง สพท.เขต1 หนองคายนี้...ต้องขับเคลื่อนกันต่อไปอาจทำเป็นโครงการต่อเนื่องขึ้นมารองรับ..และต้องให้ครูได้มีเวทีแห่งการแลกเปลี่ยนความรู้ ความดี ความภูมิใจที่จัดว่าเป็น Best practice

ก่อนแยกย้ายกัน...พี่ๆ สามสาวมีแววตามุ่งมั่นขึ้น...
และต่างพูดว่า "ชัดเจนขึ้นแล้วล่ะ และรู้ว่าจะทำอะไรต่อไปหลังจากนี้"
สำหรับดิฉัน...ยิ่งสุขลึกในใจยิ่งขึ้นนอกจากที่เมื่อช่วงบ่ายครูที่น่ารักทั้งหลายท่านสามารถดึง Best Practice ของตนเองออกมาได้แล้ว...ตอนเย็นก็ยังสามารถปรับคลื่นแห่งความเข้าใจนี้ได้อีกกับทางทีมผู้จัด...จึงยิ่งรู้สึกมีพลังอย่างศรัทธาต่อ...การดำเนินไปของชีวิตยิ่งนัก ณ ตอนนี้