GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

เพราะรักจึง(เป็น)บ้า

เมื่อสายของเมื่อวาน...
ได้รับหนังสือเล่มหนึ่งจากนักเขียนท่านหนึ่ง (ที่เรียกตนว่า "ฅนเล่าเรื่อง")...เรื่อง "เพราะรักจึง(เป็น)บ้า!"...เป็นเรื่องราวของชายหนึ่งคนหนึ่งที่ศรัทธาและผิดหวังในรักมาก...อกหักและเสียใจจนต้องได้เข้าโรงพยาบาลบ้า...(ไตเติ้ลของเรื่อง)...


...

ดิฉันพลิกอ่านไป เป็นเรื่องที่อ่านสนุกเรื่องหนึ่ง...กำลังเป็นที่ต้องการพอดีเพราะดิฉันอยากได้มุมมองต่อตนเมื่อยามเจ็บป่วยของคนไข้ที่มารักษาทางจิตเวช

ตัวละครในเรื่องนี้เขามองตนเองว่า...ไม่ได้ป่วย เพียงแต่ว่าเขาเหนื่อย และไม่อยากลืมตา แต่ไม่ได้อยากตาย เพียงแต่อยากพัก จึงเดินไปพบแพทย์...เท่านั้นแหละแพทย์ฟันธงเลยคะว่า...เป็นโรคจิตซึมเศร้าและให้รักษาที่โรงพยาบาล...จากนั้นมาเขาก็เลยกลายเป็นผู้ป่วยจิตเวชไปเลย...

...
ความสามารถ...ต่อการทำอะไรของเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนนะคะ...ดิฉันมองว่าเขายังทำเรื่องราวสิ่งต่างๆ ได้ตามปกติ จนเขียนหนังสือออกมาได้เป็นเล่มนี้...
"คุณเคยอกหักไหมครับ คุณใช้เวลาทำใจนานแค่ไหน
กี่วัน กี่เดือน หรือกี่ปี...คุณโชคดีครับหากคุณจะตอบผมว่า
คุณไม่เคยเสียเวลาเจ็บปวดกับความรักที่ไม่สมปรารถนา
คุณสามารถลืมความปวดร้าวทั้งหมดแล้วก้าวเดินไปข้างหน้าได้
ราวกับคุณไม่เคยพบเจอมันมาก่อน แต่ถ้าคุณตอบผมว่า
จนถึงวันนี้คุณก็ยังเจ็บปวดกับความรักคราวนั้นอยู่
ผมอยากให้คุณลองมาแบ่งปันบางมุมที่ผมเคยได้สัมผัส
บางทีความรักสำหรับคุณอาจไม่โหดร้ายจนเกินไป..."

บางตอนจาก...ผู้เขียน "มัชชะ"...ที่มักล้อตนเองอย่างอารมณ์ดีเสมอว่า "มัชชะกวี...ขี้เมา"...
ลองหาอ่านนะคะ...เพราะหนังสือเรื่องนี้วางแผงได้ไม่นาน...อาจได้มุมที่คนดีดีอยู่ๆ...ก็กลายเป็นคนบ้า..เพราะรัก...

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 45907
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 27
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (27)

"อยากให้รัก" แบบเข้าใจ รักแม้จะออกแบบไม่ได้ แต่อยากให้รักด้วยความเข้าใจ ..รับรู้ความเป็นไปของรัก ด้วยความจริง...

 

 

  • ส่วนใหญ่วัยรุ่นจะยังไม่เข้าใจในเรื่องของความรัก  ซึ่งไม่สามารถแยกได้ว่า รัก กับ หลง คืออะไร  รัก คงไม่ทำให้ตาบอด  แต่ หลง นั้น ตาบอดแน่นอนค่ะ
  • จะว่าไปแล้ว ความรัก เป็นสิ่งที่ดีที่ องค์กรแรกมีความรักและทำให้มีความสุขคือครอบครัว ต่อมาก็เป็นสังคมซึ่งสามารถอยู่ด้วยกันได้อย่างสงบสุขและไม่มีภาษาใด ไม่มีคำว่ารัก แม้จะแตกต่างกันออกไป
  • รักอย่างไร รักให้เป็น คงไม่ทำให้คนตาบอดค่ะ

 

 

คุณจตุพร...

เห็นด้วยอย่างยิ่งคะ...รักออกแบบไม่ได้

และกะปุ๋มก็ยังศรัทธาในรักอยู่คะ...

ความรักเป็นสิ่งสวยงามเสมอในใจคน...

...

ช่วงนี้กะปุ๋มกำลังช่วยงาน...นักเขียนท่านนี้อยู่ในส่วนของมุมมองต่อวัยรุ่น...ตามสไตล์กะปุ๋มนี่แหละคะ...งานเขียนนี้เสร็จ...จำนำส่งให้อ่านแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันนะคะ....

 

คุณสุชานาถ

ขอบคุณมากนะคะ...ความรักเป็นสิ่งที่สวยงาม...เสมอ

เพียงแต่ว่าเราเห็นคุณค่าในรักนั้นมากแค่ไหน...

หากเราล้อเล่นกับความรัก....เราก็จะไม่เจอรักแท้...เลยในตลอดชีวิต...

....

 

^___^

 

ถือเป็นหนังสือแลกเปลี่ยนมุมมองจากความรัก

ผมว่าแต่ละคนพออกหัก ก็จะมีวิธีบำบัดตนเอง หรือเยียวยาตนเองให้หายดี ตามแต่วิธีของใครของมัน

 ใครผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ก็ถือว่า happy ไป

แต่ถ้าใครไม่เข้มแข็ง และเดินผ่านมันไปอย่างกระท่อนกระแท่น

ก็อาจจะเป็นแบบในหนังสือ

 ต้องคิดอยู่เสมอว่า รักคือการเสียสละ

คุณมัชชะ...

ขอบคุณมากนะคะ...และเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่คุณเข้ามาร่วมแลกเปลี่ยน และต่อยอดด้วย...

....

กะปุ๋มไม่ได้โปรโมทหนังสือให้นะคะ...เพียงแต่อยากให้หลายท่านได้อ่าน เพราะเรื่องราว...ในเล่มน่าสนใจทีเดียว...จิตใจคนเรานั้นอยากหยั่งถึง...หากเราอยู่คนเดียวบางครั้งเราทุกข์...เราก็จะยิ่งรู้สึกทุกข์มาก...หากแต่เมื่อเราเปิดตารับสิ่งภายนอกเข้ามาบ้าง...สิ่งที่ว่าหนักๆ...ก็จะบรรเทาลงได้บ้าง...

ขอบคุณคะ...

คุณปารินุช...

ความรักคือ...การเสียสละ...

นั่นน่ะจริงนะคะ...หากรักนั้นรักจริง...

รักโดยไม่หวังผลตอบแทนใดใด...

ขอบคุณมากนะคะที่มาร่วมต่อยอด...ความเห็น

กะปุ๋ม

 

  • น้องกะปุ๋ม... พี่เล็กไม่ได้หายไปไหนน้า...แต่ช่วงนี้มีงานที่เตรียมสอนมากในสถาบัน
  • เวลาส่วนใหญ่จะหมดไปกับงานห้องผ่าตัดและการเตรียมสื่อการสอนเลยทำให้หายหน้าหายตาไปจาก Blog บ้าง ว่างก็จะกลับมาเขียนจ้ะ
  • มุมมองของความรักเป็นสิ่งดี สวยงาม ไม่ว่าจะเป็นความรักของพ่อ-แม่ต่อลูก
  • ความรักของ หญิงชาย
  • ความรักของเพื่อน ๆ
  • รักแบบไหนก็ขอให้รักแบบพอดี ๆ ไม่มากไม่น้อยเกินไป รักแบบมีลิมิต รักให้เป็นแล้วจะไม่ทุกข์กับความรักค่ะ

 

เคยคิดว่ารักคือทุกสิ่งทุกอย่างในโลก จนวันหนึ่งจึงรู้ว่า...หมดแรงแล้วเรา   แล้วยังถูกซ้ำเติมด้วยความผิดหวัง        จึงทบทวน.. ทบทวน... และทบทวน พบว่าเรารักและนับถือตนเองน้อยเกินไป   เอาแต่คอยไขว่คว้าความรักเอาไว้ให้อยู่มือ เพื่อจะได้ไม่เคว้งคว้าง  ซึ่งเป็นความคิดที่เลื่อนลอยและขาดสติเหลือเกินเมื่อมองย้อนกลับไป       ...เมื่อหัวใจได้รับการรักษาด้วยกระแสธารของกาลเวลา     เข้าใจในเหตุของทุกผล     ในวันใหม่ที่สดใสของชีวิต  แม้จะยังต้องให้ตัวเอง "สวย" เพื่อใครคนสำคัญ... ก็ยังได้ยินเสียงจากข้างในที่หนักแน่นเสมอว่า

"หากรักใครอย่างแท้จริง.. ก็จงเคารพทั้งเขา...และตนเอง"

 

คุณ addicted to Love...

ผู้หลงใหลในรัก...(ขอใช้สำนวนนี้นะคะ...)...

"หากรักใครอย่างแท้จริง...ก็จงเคารพทั้งเขา...และตนเอง"...

และที่สำคัญ คือ...การนับถือตนเอง...

ศรัทธาในตนเอง...รักในตนเอง...

...

 

โอ้...ลั่นล้า...พี่เล็กจ๋า...

ก็ปุ๋มไม่ทันได้ดูความเห็นของพี่เล็ก...ว่าคุณพี่ท่านแวะมาที่นี่ด้วย...ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่งคะ...^___^

....

ความรัก...

ความรัก...

ความรัก...

จงแน่นหนัก...อยู่เสมอ...

....

อย่าลืมพักผ่อนบ้างนะคะ...

เป็นห่วงสุขภาพคะ...

กะปุ๋ม

 

"หากรักใครอย่างแท้จริง...ก็จงเคารพทั้งเขา...และตนเอง"...

และที่สำคัญ คือ...การนับถือตนเอง...

ศรัทธาในตนเอง...รักในตนเอง...

...

ขอบคุณมากค่ะที่ช่วยกรุณาเติมเต็มความเข้าใจในรัก

.....................

เข้าไปอ่านบันทึกหนึ่งที่บอกว่า... ประเทศไทยมีหญิงมากกว่าชาย ซึ่งทำให้ผู้ชายมีโอกาสเลือกผู้หญิงได้มาก

คิดถึงตรงนี้แล้วรู้สึกซึมๆ เหมือนกันค่ะ...

การแข่งขันเรื่องการทำงาน หรือ กีฬา ล้วนทำให้รู้สึกกระตือรือร้น กระปรี้กระเปร่าและมีพลัง เพราะเรารู้ว่าการแข่งขันนี้ จะทำให้เราได้รับความภาคภูมิใจ มิตรภาพ และความทรงจำที่มีค่า...ตามมา

แต่พอนึกขึ้นมาเมื่อไรว่า..ในชีวิตของเรา...ต้องมีการแข่งขันในเรื่องความรัก...ร่างกายจิตใจก็ขาดเรี่ยวแรงไปมากมาย เพราะรู้ดีว่าการแข่งขันนี้..  ทำให้เราหมดความภาคภูมิใจในตนไปจนหมด  บั่นทอนมิตรภาพระหว่างกัน(sisterhood)  และกลายเป็นความทรงจำที่อยากลืม...ตามมา 

แม้จะรักใครคนสำคัญมากมายสักเท่าไหร่ คงไม่รู้สึกนับถือและศรัทธาในตนเองเลย ...หากรักนั้นปนเอาความเกลียดชัง แก่งแย่ง ระหว่างมนุษย์ด้วยกัน ....เพื่อให้ได้รักมา

แม้จะหลงใหลในรักสักเท่าไร...ก็ยังต้องการความสงบสุขของใจ...เหลือเกิน

Addicted to Love... เมื่อ ศ. 25 ส.ค. 2549 @ 02:12 จาก 203.114.99.89

ถามว่า...เมื่อรัก...ทำไมต้องแก่งแย่ง...

ถามว่า...เมื่อรัก...แล้วจะแข่งขันไปทำไม...

ถามว่า...เมื่อรัก...แล้วทำไมต้องทุกข์...

...

หากเลือกที่จะ"รัก"...ก็ขอให้รัก...

อย่านำรักนั้นไปทำร้ายใคร...

ไม่ว่าจะใครที่มาก่อนเรา...หรือมาทีหลังเรา...

เพราะความรัก...เกิดขึ้น...นั้นสุดจะหักห้ามใจ...

แต่รักนั้น...ต้องไม่ไปพัวพันสร้างกรรมเวรกับใคร...

...

ถามอีกครั้งว่า...รักที่ว่านั้น...หากทุกข์...

นั่นก็หมายถึง...รักนั้นล้วนเจือ...ไปด้วยแห่งกิเลสที่ครอบงำ...ของการครอบครอง...และ"รัก โลภ โกรธ หลง"....

 

เมื่อมนุษย์มีความรัก จะเกิดความรู้สึกผูกพันต่อผู้ที่เรารัก... 

นั่นคือ "กิเลส"  และ "ความยึดมั่นถือมั่น"  

อย่างไรก็ตามแม้จะ "รักที่จะรัก"  ฤดูกาลของชีวิตสอนบทเรียนว่าก็ไม่อาจหลีกหนีโลกของการแก่งแย่งแข่งขัน...ได้ง่ายเลย

 อย่างไรก็ตาม....แม้จะหลงใหลในรักสักเท่าไร...ก็ยังต้องการความสงบสุขของใจอย่างที่สุด  

เป็นรัก...ที่ไม่ต้องแก่งแย่ง...

เป็นรัก...ที่ไม่ต้องแข่งขัน...

เป็นรัก...ไม่ทุกข์...

ดังเช่น...รักเมื่อวันวานที่ได้เลือก "การเดินจากมาอย่างสงบ"  เพื่อให้คนที่เรารักมีความสุขกับทางที่เลือก

เพื่อความสุขสงบของใจ.... 
เพื่อเป็นรักที่ไม่ทำร้ายใคร
เพื่อย้ำให้เขาและตนรู้ว่า...รักที่แท้ไม่ใช่การครอบครอง

ที่ทำไปเช่นนี้...ถูกต้องหรือไม่คะ...

 

  • Addicted to Love... เมื่อ ศ. 25 ส.ค. 2549 @ 02:12 จาก 203.114.99.89 เมื่อ ศ. 25 ส.ค. 2549 @ 06:46 (65755)
    IP: xxx.114.99.89
    เขียนเมื่อ 

ที่สำคัญที่สุด...

เราย่อมหมดความนับถือในตนเอง..หากรักนั้นปนเอาความเกลียดชัง แก่งแย่ง "ระหว่างมนุษย์ด้วยกัน"  ....เพียงเพื่อให้ได้รักมา

ที่คิดเช่นนี้...ถูกต้องหรือไม่คะ...

และการที่เรารักใครสักคน..อย่างแท้จริง..

สิ่งที่สำคัญที่สุด....

ไม่ใช่การได้รับความรักตอบกลับมา .....แต่เป็นการมอบความรักที่บริสุทธิ์และซื่อตรงให้กับคนที่เรารัก   

เพื่อเป็นการแสดงความเคารพในตัวเขา...และเคารพในความเป็นมนุษย์ของตนเอง....

ให้เกิดเป็นรักที่แท้...และมีคุณค่าความหมายต่อชีวิต...

ที่เห็นเช่นนี้ด้วย...ถูกต้องหรือไม่คะ...

คุณ Addicted to Love...  เมื่อ ศ. 25 ส.ค. 2549 @ 06:46 จาก 203.114.99.89   ...

ดิฉัน...พอที่จะรับรู้ได้ว่าคุณคือใคร...

คือใคร...นั้นไม่สำคัญหรอก ณ ตอนนี้...

สำคัญที่ว่า...คุณตอบตัวเองว่าอย่างไร...ต่อชีวิต...

ทุกอย่าง...ขึ้นอยู่กับการเลือกและตัดสินใจ...

หากจะเลือกรักอย่างทุกข์...นั่นก็มาจากการที่คุณเลือกเอง

หากจะเลือกตัดวงจรแห่งกรรม...นั่นก็มาจากการที่คุณไตร่ตรองเอง...

มนุษย์ไม่มีใครหลุดพ้นได้อย่างง่ายดายหรอก...หากไม่พยายามลุกขึ้นมาทำ...ด้วยตัวเอง...

อย่ามัวเฝ้าเพียนถามคนอื่นเลย...

ใช้เวลาที่มีอยู่...อย่างมีสติ...ค้นหาคำตอบด้วยตัวคุณเอง...อย่างใช้ปัญญา...

ขอบคุณคะ

คุณไม่แสดงตน เมื่อ ศ. 25 ส.ค. 2549 @ 07:24 จาก 203.114.99.89  

ถามตัวเองนะคะ...ที่เรียกว่ารักแท้นั้น...แท้แค่ไหน...หากรักแท้...ก็คงไม่มีคำถามใดใด...ที่ยังคงค้างคาใจหรอกนะคะ....

...

จะถูกหรือผิด...

ดิฉันไม่สามารถตอบคุณได้...

นอกจากตัวคุณเอง...ให้คำตอบแก่ตน...

ดิฉันก็เคยบอกไปแล้ว...ที่ไหนสักแห่ง...

ความสมบูรณ์ไม่มีสูตรสำเร็จตายตัวหรอกคะ...

ไร้รูปแบบ...แต่ต้องเข้าจุดสมดุลแห่งชีวิต...

ถามว่า...ตอนนี้คุณรู้สึกเสียสมดุลแห่งชีวิตนั้นหรือไม่...

...

ดิฉันไม่ต้องการคำตอบของคุณหรอกนะ...ให้คุณตอบตัวเองให้ได้ก่อนนะคะ...กับคำถามต่างๆ ที่ถามมานั้น...

เพราะดิฉันกับคุณ...เราคนละคนกัน...มีความแตกต่างระหว่างบุคคล...หล่อหลอมความเป็นตัวตนมาไม่เหมือนกัน...คำตอบสำหรับดิฉันอาจจะไม่ใช่คำตอบสำหรับคุณ...และคำตอบสำหรับคุณก็ไม่ใช่คำตอบสำหรับดิฉัน...

ขอบคุณคะ

ขอบคุณค่ะสำหรับข้อเตือนใจที่สำคัญอย่างยิ่งดังกล่าว

การตัดวงจรกรรมเป็นเรื่องสำคัญที่ดิฉันเพียรพยายามอยู่เสมอเช่นกัน เพราะนั่นคือเป้าหมายสูงสุด...

นอกเหนือจากเป้ามหายนั้น  ชีวิตเรามีส่วนให้สวยงามมากมายให้เรียนรู้...ความรัก มิตรภาพ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ..

ในชีวิตนี้ดิฉันได้เรียนรู้...และพยายามเลี่ยงการเกิดวงจรกรรมให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ค่ะ   อย่างน้อยที่สุดก็เพื่อไม่ให้สิ่งที่สวยงามเหล่านั้นกลายเป็นมัวหมองไร้คุณค่าความหมาย 

ขอบคุณที่สุดค่ะสำหรับมิตรภาพและข้อเตือนใจที่จะตระหนักให้มาก

 

มองว่า..
อาการสติแตก   จากความผิดหวัง  
เสียใจ  จากอกหัก    หรือจากเรื่องอื่นๆ   
เป็นแค่ "ช่วงเวลาหนึ่ง" เท่านั้น     
ถ้าอดทน...พยายามผ่านเรื่องนี้ไปได้......
เมื่อวันเวลาผ่านไป     แล้วเรามองย้อนกลับมา
เราอาจจะมองอย่างขำๆ...ว่า  เออ..เนาะ
ทำไมตอนนั้น...เราทำอย่างนั้นไปได้...

คุณ Addicted to Love... เมื่อ ศ. 25 ส.ค. 2549 @ 07:39 จาก 203.114.99.89  

ความรักนั้นเป็นสิ่งที่สวยงามยิ่ง...ในหัวใจมนุษย์

หากแต่ถามเราเองว่า...ความรักของเรานั้นได้ไปทำร้ายใครกี่คนมากน้อย...

ดิฉันได้มองเห็นความทุกข์จากใครหลายครั้ง...ที่อาจเนื่องมาจากความรักของเราไม่ทางตรงก็ทางอ้อม...

ดังนั้น...ก้าวถอยมาหนึ่งก้าวหรืออีกหลายก้าวเพื่อตั้งหลักกระโดดข้าม...ไปให้ได้...

แม้เดินจาก...แต่นั่นไม่ได้หมายถึง...ความใจดำ...หากแต่หมายถึง...การทบทวนการกระทำแห่งตน...เพื่อที่จะไม่หลุดไปในบ่วงแห่งวังวนของความมืดดำ...

...

หากคิดอะไรไม่ออก...หันหน้าไปหาความรักของพ่อแม่นะคะ...ว่าเราได้ทุ่มเทความรักตรงนี้เต็มที่แล้วหรือยัง...ในชีวิตเรา...

"ชีวิต"....มีอะไรอีกมากมายที่เราต้องเดินไป...

การใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่านี้ยากมากนะคะ...เพราะมีบททดสอบเข้ามาทดสอบชีวิตเราเรื่อยๆ...ทำได้เราก็ผ่านๆเพื่อไปเจออีกบททดสอบ...หากไม่ผ่านเราก็เพลี้ยงพล้ำอยู่ ณ ตรงนั้นเอง...

ดิฉันเคยถามตัวเองว่า....ทุกวันนี้...มีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร...

คำตอบที่ให้แก่ตน ณ ตอนนี้...

ก็เพื่อ...การให้โอกาสแก่ตนได้เรียนรู้เรื่องราวของชีวิต...เพื่อก้าวไปสู่ความสมบูรณ์แห่งความเป็นมนุษย์...ของเราเอง...

 

 

คุณ nidnoi...

โดนใจกะปุ๋มมากเลยคะ..ที่ว่า...

เราต้อง "อดทน" ผ่านไปให้ได้...

อดทน...และเรียนรู้...จากบทเรียนแห่งชีวิตทั้งหลายแหล่นั้น

คือ ความเจริญงอกงามของมนุษย์...ที่พึงกระทำและได้รับ...

ขอบคุณคะ

 

อ่านเรื่องความรัก แล้วนั่งคิดถึงคนรอบตัว รวมทั้งตัวเอง ทุกคนยังคงไขว่คว้าค้นหาความรักที่แท้จริง แต่ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่จะควบคุมให้เกิดความพอดี ปัญหามักจะเกิดจากบางคนรักมากไป บางคนรักน้อยไป และไม่ทำความเข้าใจในตัวตนของกันและกัน จะว่าไปไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยจริงๆ

เวลาที่อยู่ในสถานะการณ์ที่สับสน ตนเองมักจะรู้ว่าที่ควรทำนั้นต้องทำอะไร อย่างไร แต่ทำไม่ได้ ส่วนมากมักจะระเบิดอารมณ์เพื่อบ่งบอกถึงความต้องการ นั่นคือรักแท้หรือไม่

แต่ถ้ารักแท้คือการเสียสละ เสียสละ...ถ้าเสียสละเพื่อคนที่ไม่จริงใจ จะมีประโยชน์มั้ยน้า... รักแท้ไม่น่าจะต้องนำมาอ้างว่าทำเพื่ออะไร เพื่อเสียสละอะไร รักก็คือรัก ดูไม่เห็นจะเคยมีใครนิยามได้ง่ายๆ ในประโยคหรือคำสั้นๆ รักคืออะไร คือความรู้สึก หรือความสบายใจ หรือความทุกข์ใจเนื่องจากการหวงแหน พูดลำบากจัง มันคงต้องใช้คำอีกมากมายอธิบาย

ความรักบางครั้งอาจจะต้องการการเห็นแก่ตัว ดูจะเป็นคำศัพท์ที่แรงไป น่าจะใช้คำอื่นๆได้ แต่ในความหมาย ต้องการจะบอกว่า ถ้าไม่เห็นแก่ตัว ถ้าไม่ต้องการให้คนรักอยู่ใกล้ๆ ได้รักเรา และเราได้รัก จะต้องการที่จะแต่งงานกันทำไม เนื่องจากยังไม่เกิดกับตัว ก็ยังคงสงสัยเรื่อยไป ว่าเมื่อไหร่ ที่คู่รักคิดว่าต้องแต่งงานกัน นั่นไม่ใช่เพราะอยากอยู่ด้วยกันหรอ คิดไม่ออก ถามกะปุ๋มจะรู้มั้ยน้า เพื่อนบางคน คบกันนานมาก แต่ยังไม่แต่งงาน โดยอ้างว่ายังไม่พร้อม เอ...งานการก็มั่นคง ครอบครัวก็เห็นด้วย อะไรคือพร้อมไม่พร้อม

โห ทำไมร่ายยาวมากเลย มีอะไรอีกเยอะเลยที่ลึกลับกับคำที่เรียกว่า ความรัก บางครั้งรู้ทั้งรู้ว่าอาจจะไม่สมหวัง แต่ทำไมคนเรามักจะหวังอะไรลมๆ แล้งๆ ไปเรื่อย ทำให้ตัวเองมีความสุขในขณะเดียวกันก็ทุกข์ไปด้วย สักวันนึงจะเป็น บ้า เหมือนชื่อหนังสือรึเปล่าน้า

คุณ IS

กะปุ๋มเข้ามาหลายรอบมาก...นิ่งๆ...คิด และไตร่ตรองพร้อมใคร่ครวญ..ในสิ่งที่คุณสื่อออกมา...

...

ความรัก...

เป็นเรื่อง...ที่ละเอียดอ่อน...แต่คนเรามักมาใช้อย่างผิดๆ...รักที่หวังการครอบครองกันและกัน...ต่างสร้างเงื่อนไขแห่งพันธการมาผูกมัด...ต่อกรรมที่มีต่อกันไว้

....

เดี๋ยวมาต่อใหม่แล้วกันนะคะ...

วันนี้วุ่นๆ...

ขอบคุณคะ

ด้วยความรักและศรัทธาต่อสิ่งที่ดีงาม...

ดอกไม้นี้กะปุ๋ม...นำมอบให้

คุณ Addicted to Love...

...

สิ่งที่ดีงาม...ต่อการดำรงอยู่

ศรัทธาต่อตนเอง...

และความรัก...ที่งดงาม

ด้วยความปรารถนาดี...จากจิตที่แท้จริง

...

กะปุ๋ม

 

อยากได้หนังสือเล่มนี้มากเลยค่ะ อ่านแล้วก้อยังคงคิดถึงอยู่