กลอน (แต่งเอง)

alonania
เตือนสติ ชีวิตมีค่า

บนถนนหนทางสร้างชีวิต      ใครลิขิตให้เผชิญแต่ขวากหนาม

เดินคนเดียวเหลียวมองฟ้าทาสีคราม    เกิดคำถามในจิตคิดระแวง

หรือตัวเราทำกรรมหนักมามากล้น  แม้คนรักเพียงสักคนยังหน่ายแหนง

ฉันทำผิดหรือใจเธอคิดเปลี่ยนแปลง      ใยฟ้าแกล้งเล่นกลคนเดินดิน

หันมองย้อนตัวเราโง่เขลานัก      ทุ่มเทรักจนหมดตัวไม่เหลือสิ้น

เสียทั้งใจทุกข์ทั้งกายวายชีวิน            อยากดับสิ้นลมหายใจวายชีวา

ตื่นเถิดหนาจงลืมตาขึ้นเสียเถิด      บุญได้เกิดมาเป็นคนล้นเหนือเศียร

กรรมลิขิตชีวิตคนให้วนเวียน                ดั่งล้อเกวียนเปลี่ยนหมุนหนุนชะตา

อย่าได้นึกน้อยจิตคิดน้อยใจ         หยุดร้องไห้กล่าวโทษโกรธดินฟ้า

ใครอื่นเขาเห็นเข้าจะระอา                  แก้ปัญหาด้วยวิถีที่ถูกทาง

หนึ่งสมองสองมือคือเท่ากัน      ที่ต่างนั้นอยู่ที่ตนค้นหรือวาง

เหมือนบ้านสวยไร้คนอยุ่ดูรกร้าง              พื้นที่กว้างไร้ประโยชน์จะโทษใคร 

                                                         ผู้แต่ง     วชิรฎา  ปิติยะ  

                                                                 3/9/11  เวลา 16:16 น.

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน alonania

คำสำคัญ (Tags)#เตือนสติ ชีวิตมีค่า

หมายเลขบันทึก: 458078, เขียน: 03 Sep 2011 @ 16:20 (), แก้ไข: 19 Jun 2012 @ 22:50 (), สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน, ดอกไม้: 5, ความเห็น: 3, อ่าน: คลิก


ความเห็น (3)

สวัสดีค่ะ

แวะมาอ่านบทกลอนในบันทึกนี้ค่ะ

เป็นบทกลอนที่ดีมากค่ะ

ได้รับข้อคิดเตือนใจจากบทกลอนนี้ค่ะ

ขอบคุณสำหรับบันทึกนี้นะคะ

ขอบคุณค่ะ^^

ขอบคุณเช่นกันนะคะ ต้นเฟิร์น

ที่เข้ามาติชม ^^

ไม่สวย แต่รัคจิง
IP: xxx.0.96.212
เขียนเมื่อ 

เพราะมาก