บนถนนหนทางสร้างชีวิต      ใครลิขิตให้เผชิญแต่ขวากหนาม

เดินคนเดียวเหลียวมองฟ้าทาสีคราม    เกิดคำถามในจิตคิดระแวง

หรือตัวเราทำกรรมหนักมามากล้น  แม้คนรักเพียงสักคนยังหน่ายแหนง

ฉันทำผิดหรือใจเธอคิดเปลี่ยนแปลง      ใยฟ้าแกล้งเล่นกลคนเดินดิน

หันมองย้อนตัวเราโง่เขลานัก      ทุ่มเทรักจนหมดตัวไม่เหลือสิ้น

เสียทั้งใจทุกข์ทั้งกายวายชีวิน            อยากดับสิ้นลมหายใจวายชีวา

ตื่นเถิดหนาจงลืมตาขึ้นเสียเถิด      บุญได้เกิดมาเป็นคนล้นเหนือเศียร

กรรมลิขิตชีวิตคนให้วนเวียน                ดั่งล้อเกวียนเปลี่ยนหมุนหนุนชะตา

อย่าได้นึกน้อยจิตคิดน้อยใจ         หยุดร้องไห้กล่าวโทษโกรธดินฟ้า

ใครอื่นเขาเห็นเข้าจะระอา                  แก้ปัญหาด้วยวิถีที่ถูกทาง

หนึ่งสมองสองมือคือเท่ากัน      ที่ต่างนั้นอยู่ที่ตนค้นหรือวาง

เหมือนบ้านสวยไร้คนอยุ่ดูรกร้าง              พื้นที่กว้างไร้ประโยชน์จะโทษใคร 

                                                         ผู้แต่ง     วชิรฎา  ปิติยะ  

                                                                 3/9/11  เวลา 16:16 น.