วันนี้มี case กระตุ้นพัฒนาการมานั่งรอแต่เช้า...น้องก้อง กับน้องหริ่ง ทั้งสองคนมีความพิการทางด้านสมอง และมีพัฒนาการล่าช้า แพทย์วินิจฉัยว่าเป็น CP ทั้งสองคนนี้อายุไล่เลี่ยกัน น้องก้องเป็นเด็กผู้ชายและน้องหริ่งเป็นเด็กผู้หญิง ด้วยสภาพทางอารมณ์ทั้งสองนี้จะอารมณ์ดีมาก แต่จะมีปัญหาเรื่องเกร็ง น้องก้องจะเกร็งมากหน่อย แต่น้องหริ่งนี้ อาการเกร็งจะดีขึ้น และหยิบจับ...เคลื่อนไหวร่างกายโดยมีอาการเกร็งน้อยกว่า...

       การที่น้องหริ่ง และน้องก้องอารมณ์ดีนี้ต้องชื่นชมคนเลี้ยง คุณแม่ของน้องหริ่งและคุณยายของน้องก้อง...เพราะท่านทั้งสองนี้เป็นผู้ที่ใช้เวลาส่วนใหญ่กับน้องสองคนนี้...

       คุณยายน้องก้องเล่าให้ฟังว่าช่วงหลังๆ น้องก้องเวลาเกร็งจะกัดตัวเองด้วย หมายถึงว่า เวลาที่เกร็งแขนขาจะงอเข้ามา จะไม่สามารถควบคุมอวัยวะส่วนต่างๆ ของตนเองได้ น้องก้องจะมีแผลเต็มไปหมดตั้งแต่มือจนถึงตามแขน เป็นแผลเหวอะ ดิฉันส่งปรึกษากุมารแพทย์ เพื่อนำส่งต่อถึงทันตแพทย์ เผื่อที่จะได้จัดการอะไรสักอย่างเกี่ยวกับฟันเช่น อาจใส่ที่ครอบฟัน หรือแล้วแต่ดุลยพินิจ...ของแพทย์เอง

...


       พอมาถึงวันนี้ตามนัด คุณยายน้องก้องบอกเล่าให้ฟังว่า คุณหมอให้แค่ยาลดเกร็ง และส่งต่อไปที่แผนกทันตกรรม แต่ไม่ได้ทำอะไร ..."เป็นเรื่องธรรมดาที่เกร็งจึงได้กัดตัวเอง..." คุณหมอบอกคุณยายอย่างงั้น แม้วันนี้น้องก้องจะเกร็งน้อยลง แต่รอยแผลจากการกัดตนเอง ยังคงมีใหม่เพิ่มขึ้นอยู่ ...อย่างวันนี้ ขณะนั่งรอรับการกระตุ้นพัฒนาการ ก็ได้ยินเสียงร้องจ้าขึ้น...หันไปมองเห็นน้องก้องกัดมือตัวเอง โดยที่น้องก้องควบคุมตนเองไม่ได้...

...


       สำหรับน้องหริ่งวันนี้อารมณ์ดี อาการเกร็งลดลงอาจเป็นเพราะยาคลายกล้ามเนื้อและลดอาการเกร็งก็อาจเป็นได้...ดิฉันให้เธอฝึกการใช้กล้ามเนื้อมัดเล็กในการหยิบจับสิ่งของที่ถนัดมือ ... น้องหริ่งทำได้คะ พอตัวเองทำได้ก็รู้สึกมีความสุข ผู้บำบัดเองก็พลอยมีความสุขไปด้วย...
ทั้งน้องหริ่งและน้องก้อง ต่างพูดได้สื่อสารรู้เรื่องและเข้าใจ ทำตามคำบอกได้...จะมีปัญหาก็เฉพาะการเคลื่อนไหว และการใช้กล้ามเนื้อมัดใหญ่...มัดเล็กนี่แหละคะ...ส่วนน้องก้องสำหรับวันนี้ เราให้ฝึกการกระตุ้นกล้ามเนื้อมัดใหญ่...และการผ่อยคลายลดเกร็ง

...
สำหรับน้องก้อง การเรียนรู้ด้านอื่นทำได้ดี จะมีปัญหาที่เหลืออยู่ก็การกัดตนเองนี่แหละ
ส่วนเรื่องการเคลื่อนไหวของน้องก้องกับน้องหริ่ง นั้นต้องส่งต่อทางกายภาพบำบัดด้วย...
สำหรับเรา..มีหน้าที่กระตุ้นพัฒนาการทั้งทางด้านร่างกาย อารมณ์ สังคมและสติปัญญาของเด็ก
แม้ว่าเราจะไม่ได้หวังไปถึงว่าน้องสองคนนี้จะเดิน หรือวิ่งได้
แต่เราหวังเพียงว่าในแต่ละครั้ง น้องก้องกับน้องหริ่งดีขึ้นกว่าเดิม...เราก็มีความสุขแล้วคะ