GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

การเดินทาง: จินตนาการ...แห่งเมฆ

อารมณ์ที่อยากจะนิ่งนิ่ง...ในค่ำคืน...
นำภาพ..จินตนาการแห่ง"เมฆ"...มาเพ่งดู...เสมือนหนึ่งทำ"จิต"บำบัด...แก่ตน
ให้ผ่อนคลาย...และสบายใจ...
ภาพธรรมชาติ...ที่ส่งผลต่อ "ใจ"...เรานั้นดียิ่งนัก...
ทำให้ความรู้สึกที่หนักอึ้งในใจ..นั้นคลายลงให้เบา..เหมือนปุยเมฆได้บ้าง...

Note: บันทึกภาพเมื่อวันจันทร์ที่ 14 สิงหาคม 2549 ฝนตกปรอย...บันทึกภาพเสร็จก็รีบวิ่งขึ้นรถหลบฝน...รอสร่างซา...แล้วค่อยจับภาพแห่งหมู่เมฆนั้นต่อ..คะ

ลูกสุนัขตัวน้อย...วิ่งไล่ล้อกัน...มองแล้วมองซ้ำก็ยังจินตการเป็นภาพเดิม

Note: ขับรถไปเรื่อย...หายเบื่อ...ได้ในอารมณ์ คลั่งไคล้ในหมู่เมฆ...ที่สร้างภาพแห่งจินตนาการแก่เราได้ดียิ่งนัก...จำได้ว่า..ครั้งหนึ่งเคยมีคนบอกว่า...เมฆที่เรามองเห็นในเบื้องหน้านั้น...เราจินตนาการได้เป็นภาพได้หลากหลายยิ่งนัก....

มองเห็นเป็นคลื่นทะเล...แห่งสายน้ำ...แห่งจินตนาการจากหมู่เมฆ

Note: ขับรถไปได้สักพัก...จำต้องหยุดรถ เพราะทนรบเร้าจากหมู่เมฆนี้ไม่ได้...ในความรู้สึกตนนั้นช่างงดงามยิ่ง...จนกลัวที่จะเสียดายโอกาสจากภาพเบื้องหน้าที่มองเห็น

อยากจะเล่าถึงจินตนาการแห่งตน...ก็กังวลว่าจะครอบงำแห่งจินตนาการ...ของท่านอื่น...เอาเป็นว่าไม่บอกแล้วกัน...หากขอเก็บไว้แห่งห้วงความ"ในใจ"...

Note: กลุ่มเมฆอันหนาแน่น...ทำให้รู้สึกถึงความอ่อนนุ่ม จึงหยุดนิ่งๆ ที่จะมองดู...ก่อนขับเคลื่อนรถออกไปต่อ...แห่งการเดินทาง

อยากจะโน้มตัว...ลงไปคลุกกับเมฆงามนั้นยิ่งนัก...ดูท่าจะอ่อนนุ่มเสียจริง

Note: พอเหลียวหลังกลับไปมอง...เห็นหมู่เมฆกำลังสลายตัวเป็นสายฝน...จีบวิ่งลงจากรถไปจับภาพ...ก่อนที่เมฆก้อนนั้นจะเคลื่อนมาถึงตัว...ให้ต้องเปียกปอน...

สายฝน...แห่ง...เมฆหนา...ละลายลงฉับพลัน...ตามวัฏจักรแห่งธรรมชาติ....

 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 44854
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 29
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (29)

  • เวลามองท้องฟ้า..ท่านคิดถึงอะไร
  • เมฆสีขาว..สดใส...อย่างอิสระเสรี
  • จินตนาการ...บรรเจิด..จริงๆๆนะครับ
  • เก็บภาพมาฝากได้ทุกอารมณ์.....และความรู้สึก

ภาพมืดครึ้ม ถ่ายทอดพลังจิตวิญญาณของผู้ถ่ายทอด ...พื้นที่ว่างๆบนท้องฟ้าคงเป็นพื้นที่ที่จะช่วยให้รู้สึกสบายใจขึ้น ตอนนี้ฟ้ายังมือ ซักวัน คงถ่ายทอดมาแบบวันที่ฟ้าสดใส

ภาพ 1 ภาพ ร้อยเรื่องราวแทนความหมายเป็น 1000 คำจริงๆ

รักเพื่อนนะ

 

คุณ Mr_Jod

ขอบคุณนะคะ....

บางทีนอนดูเมฆ...แหงนมองขึ้นไป

เราจะพบภาพต่างๆ...มากมายจากกลุ่มเมฆนั้น...

....

การใช้จินตนาการ..ก็เสมือนการกระตุ้นการทำงานของสมองซีกขวาได้นะคะ...

คุณ saya...

ขอบคุณมากนะคะ...แม้ยุ่งๆ..ก็ยังอุตส่าห์...

มาช่วย comment ภาพถ่ายให้เสมอ...

หากได้ภาพ...มาใหม่..จะรีบเสนอ...ให้ช่วยดูนะคะ..

...

รักเพื่อนเช่นกันคะ

*^__^*

ขอบคุณดร.กะปุ๋มมากๆค่ะ สำหรับดอกไม้ที่น่ารักเหมือนเจ้าของ

เข้ามาชมบันทึกของดอกเตอร์ได้ความรู้สึกมากๆเลยค่ะ  ทั้งสวยและทรงพลังมาก 

และก็นึกถึงภาพนี้ทันทีค่ะ

 เพื่อต่อเติม "จินตนาการ...แห่งเมฆ"  อยากฟัง "ความในใจ"  ของดร.กะปุ๋มที่มีต่อภาพนี้มากๆเลยค่ะ

ขอความกรุณาด้วยนะคะ 

 

ฮาๆ...ขำกลิ้ง...อารมณ์ดีรอบดึกคะ...

ขอบคุณ คุณDandelion1 มากนะคะ..ที่แวะเวียนมาทักทายรอบดึก....

ภาพที่นำมา...ต่อเติมต่อยอดนั้น...ทรงพลังยิ่งกว่านะคะ...แต่เห็นทีแรก...อยากอุทาน โอ้โฮ!...เลยคะ...ภาพสวยมาก ไม่แน่ใจว่าเป็นเทคนิคการถ่ายภาพ หรือความมหัศจรรย์ที่เกิดขึ้นกันน่ะคะ....

....

ขุนเขาตระหง่าน...ท้าทายฟ้า...

แต่...นภานั้นก็ยัง...มีเงาแห่ง..เมฆสวย...

บดบัง...ความเข้มแข็งนั้น...ให้ดูอ่อนนุ่มละมุนได้ดีนัก...

มหัศจรรย์...ยิ่งนักต่อภาพที่เห็น...

 

 

  • ผมชอบข้อความนี้มากเลย"

    ขุนเขาตระหง่าน...ท้าทายฟ้า...

    แต่...นภานั้นก็ยัง...มีเงาแห่ง..เมฆสวย..."

  • ข้อความได้กินใจ....เลย...มาลาก่อนไปนอน

  • ชอบเมฆ....บนท้องฟ้าเหมือนกันค่ะ
  • ก่อนเวลาฝนตกค่ะ...ชอบนั่งดูท้องฟ้า...และหลังฝนตกค่ะ..ดูว่ารุ้งจะมีกี่สี.....ค่ะ

คุณจ๊อด...ขอบคุณมากนะคะ...

ที่แวะเวียนมาบ่อยครั้ง...

หวังว่าเมื่อคืนคงนอนหลับฝันดีนะคะ...

คุณน้อง kamom

ตกลงรุ้งมีกี่สีคะ...ยิ้มๆ

วันหลังอย่าลืมจูงมือพี่ชาย..

ไปนั่งดูเมฆสวย...นะคะ

*^__^*

ขอบคุณมากคะ...น้องชาย..

ช่วงนี้พี่กะปุ๋มยุ่งๆ...แต่ยังพอมีเวลาให้รางวัลแก่ตนเสมอคะ...

ดีใจที่เห็นแวะมานะคะ....

วันนี้เราทำ Floor  Time กับอะตอม...

อะตอมขอเข้ามาดูบันทึกของน้ากะปุ๋ม ดิฉันก็เลยเปิดบันทึกนี้ให้อะตอมดู...

เราน้าหลานก็เลย...ลองจินตนาการภาพเมฆ ... โดยอะตอมดูเมฆดิฉันก้เลยถามว่ามองเห็นเป็นภาพอะไร...

...

โอ้โฮ...จินตนาการเด็กสุดยอด...

ภาพแรกอะตอม...มองเป็นลูกสุนัขเหมือนดิฉัน

ภาพที่สองอะตอม...มองเป็นปราสาท

ภาพที่สามอะตอมมองเป็นตัวเป็ด...แต่น้ากะปุ๋มกะยังมองเป็นลูกสุนัขอยู่เหมือนเดิม(แสดงว่าจิตจ่ออยู่เฉพาะลูกสุนัข...ฮา!)

ภาพที่สี่...อะตอมหลานรักของน้ากะปุ๋มมองเป็นคนแคระ...

....

ระหว่างที่มองเมฆและจินตนาการนั้น...น้ำเสียงเขาตื่นเต้นมาก...ที่เขามองออกเป็นภาพต่างๆ...

นี่เป็นทักษะหนึ่งที่กระตุ้นการทำงานของสมองซีกขวา..ฝึกการจินตนาการ...คะ...

ขุนเขาตระหง่าน...ท้าทายฟ้า...

แต่...นภานั้นก็ยัง...มีเงาแห่ง..เมฆสวย...

บดบัง...ความเข้มแข็งนั้น...ให้ดูอ่อนนุ่มละมุนได้ดีนัก...

มหัศจรรย์...ยิ่งนักต่อภาพที่เห็น...

 

 

ต่อเติม "จินตนาการ...แห่งเมฆ"  ดังใจ

ขอบคุณค่ะ Ka-Poom  (ผู้สวยละมุนเหมือน "เมฆสวย" ของภาพนั้น)

หากได้พบภาพได้ใจอีก จะขออนุญาตมานำเสนอ เพื่อฟัง ความ "ในใจ"  ของ ดร. Ka-Poom   อีกนะคะ 

กลัวฟ้า...ไม่อยากมอง...นกน้อยทำรังแต่พอตัว...

ได้แต่บินไปใน...จินตนาการ...จงมีสุขเถิด...กับสิ่งที่เราชอบ...ทำให้โสกสวย...น้ำใสเพราะจิตใจเรางดงาม...

ขอบพระคุณคุณ Danlion1....มากนะคะ...

ที่แวะมาชม...

ยินดีอย่างยิ่ง...สำหรับ ความ"ในใจ" เพราะนี้คือ การปลดปล่อย...ตัวตน...แห่งปัญญา...

 

นกน้อยคล้อยบินมาเดียวดาย...

ท่าน umi 

ขอบพระคุณนะคะที่ท่านแวะมาทักทายในยามเช้า...

ความฝันนั้นบรรเจิด...หลบลี้หนีผู้คน...ไปตามหาฝันนั้น...บ้าง...

ใช้สมองเพียงซีกเดียว...มากๆ อีกซีก...จะล้า..โรยไป...

จำต้องกระตุ้นการทำงานของสมองสองซีก...ให้สมดุลคะ....

 

งดงาม มากค่ะน้องกะปุ๋ม หลายอารมณ์จริงๆ ชอบภาพสุดท้าย เมฆสลายเป็นฝน.....น่ากลัว.....แต่คือความจริง.....

ยามเช้า...ฝากเพลงลอยลม...ชื่นชมคมความคิด

ของคุณ...ล้อเล่นลม...ลูบไล้หลังภูเขา...แว๊บบินหายไป......

  • มาฝากที่ติดไว้...อ่าน http://gotoknow.org/blog/jontrat/15899 ตอนนี้ก่อนแล้วกันนะครับ
  • แล้วจะเขียนให้ละเอียดอีกครั้งนะครับพี่สาว
  • มาตอบเวลา 12.00 น. ที่ห้องสมุด
  • อารมณ์ละเมียดละไมจริง ๆ นะน้องสาว
  • พี่สงสัยอีกละ ว่าทำไมหมู่เมฆที่บ้านกะปุ๋มถึงได้เป็นกลุ่มเมฆที่หนาจัง เป็นช่วงเวลาที่ฝนจะตกด้วยใช่ป่าว ?

ท่าน umi

ขอบพระคุณนะคะ...สำหรับเสียงเพลง..ที่ฝากมาตามลอยลม...

...

หากได้ฟังท่านขับกล่องเอง...คงจะไพเราะยิ่งนัก...

พี่เมตตา...(แม่จิ๊บของลูกสาวที่น่ารัก)

ท่าน umi ยืนบังพี่ไว้...ทำให้กะปุ๋มมองไม่เห็น...ขออภัยด้วยนะคะ...และขอบคุณด้วยคะ...ที่แวะมาเยี่ยมชม...

...

ความจริงก็คือความจริง...เราต่างหลีกหนีไปไม่พ้นหรอกคะ...

น้องชาย...Mr_Jod

เป็นต้องแวะมาหาพี่สาวทุกครั้ง...

ที่มาถึงบ้านน้อยหลังนี้...

ขอบคุณนะคะ...

 

พี่เล็ก...

ถูกต้องแล้วคะ...ฝนกำลังตกปรอยๆ...

เย็นชุ่มช่ำดีนัก...

ธรรมชาติมักให้สิ่งดีดีแก่เราเสมอ...คะ

 

พี่มาช้าไปหรือเปล่าคะ  Dr.Ka-Poom 

เมฆสวยมากนะคะ 

ตอนที่พี่ยังเล็กเคยนอนดูเมฆ  และภาวนาว่า  เทวดาจ๋าออกมาหาหนูบ้าง

ตอนพี่โตขึ้นมา  ก้อนเมฆดำดำมา  ว้าไม่ได้ถือร่มมา  เปียกแน่คราวนี้

ตอนนี้เป็นครู  ได้ยินคนพูดว่า  ยกเมฆไปเลย  อิอิ

ครูอ้อย..คะ..

มาไม่ช้าหรอกคะ...

เมฆขาวนี้ยังรออยู่...

...

นอนดูฟ้า...และเมฆงาม...

ริมชายหาด...ฟังเสียงคลื่นกระทบฝั่ง...

นั้นดี..นักหนา..นะคะ...

 

เสียงผมคล้ายธานินทร์  อินทรเทพครับ...ฮา ๆ เอิก ๆ

บางอารมณ์...ชอบฮำ...เพลงแหล่ทำนอง...ทศพล

หิมพานต์...ครับ...แว๊บ ๆๆ

ขอบคุณครับ