ภาพวิถีแห่งชีวิต...ในการเดินทางเยือนลาวใต้...คุณแม่เล่าว่าเสมือนการเดินทางย้อนรอยแห่งกาลเวลา...
ความล้าหลังที่ดูเหมือนยังห่างไกลความเจริญ...เมื่อเทียบกับไทยเรา...อาจย้อนไปได้ไม่ต่ำกว่า 30 ปี
สิ่งที่เก็บเกี่ยวจากการเดินทางครั้งนี้...
นอกจาก..."ธรรมชาติ"...ที่ยังสวยสดงดงาม และความอุดมสมบูรณ์แห่งพืชพันธุ์
มีรับเข้ามาอีก...คือ วิถีแห่งความเรียบง่าย แห่ง"ชีวิต"...ที่ไม่ต้องดิ้นรนแก่งแย่ง หรือถีบ"ตน"...ให้พ้นจากฐานเดิม
....
แววตา "เด็กน้อย"...ที่จ้องมองผู้มาเยือน...ใสซื่อบริสุทธิ์...และไม่หวาดกลัว...
การสนทนา...ผ่านภาษาอิสาน - ลาว ไม่แตกต่างกัน ก่อเกิดการรับรู้ "แห่งความเข้าใจ"...
บ้านพี่เมืองน้อง...คำนี้ยังก้องอยู่ในหัวใจ...ระหว่างคนไทย-อิสาน...และคนลาว
ที่ยังมีการข้ามฝั่ง...ไปมาหาสู่กัน

ภาพนี้ถ่ายตอนไปที่น้ำตก..."ตาดฟาม"...หลังจากเดินออกมาก็มาพบเด็กน้อยนั่งสลอน...ใบ้หน้าเปื้อนรอยยิ้ม พร้อมมีกล้วยไม้...มาวางขายในราคา 20 บาท ... แต่ดิฉันก็ไม่ได้ซื้อแต่... เอาหมากฝรังที่ติดกระเป๋าไปหลายอันแจกเด็กๆ...แจกไปแล้วก็นึกกังวล...จึงเดินกลับมาถามว่าเคยเคี้ยวหมากฝั่งไหม...เพราะเกรงว่าเขาๆ จะพากันกลืน...เดี๋ยวอาจเกิดเรื่องยุ่งแน่...(ฮา...)