ขณะนั่งทำงานที่โต๊ะ..ใน office เพลินๆ...นั้น ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งหน้าตาเหนื่อยหน่ายเดินเข้ามาหา อย่างลังเลว่าจะพูดดีหรือไม่ จึงเงยหน้าและยิ้มทักทาย เธอจึงก้าวเดินเข้ามาพร้อมสวัสดี อย่างมีมิตรไมตรีมากขึ้น พร้อมกับแนะนำตัวว่ามาจากธนาคาร เพื่อมาระดมลูกค้าเข้าร่วมโครงการ "ออมทรัพย์รายเดือนเกษียณอายุ"...ดิฉันก็เลยเชื้อเชิญเธอนั่ง แล้วเราก็พูดคุยกัน...

 

       มองดูเหมือนน้องเพิ่งเข้าทำงาน เพราะท่าทีการพูดยังไม่คล่อง มีตะกุกตะกัก แต่ดิฉันก็ฟังเธอเล่าไปเรื่อย..เรื่อย...และมีแทรกการซักถามบ้างเพื่อไม่ให้เคอะเขิล จนเป็นที่พอใจทั้งสองฝ่าย

"ดิฉันจึงได้บอกไปว่า เป็นโครงการที่น่าสนใจ แต่...ขอคิดก่อนนะ"

เธอก็ยิ้มอย่างดี เพราะอย่างน้อยเธอก็ได้มีโอกาสทำหน้าที่ของตัวเอง ที่จะเล่าหรืออธิบาย ...

       เธอเล่าให้ฟังว่า เดิน-ไปมาหลายที่แล้วแต่..ไม่มีใครเปิดโอกาสให้เธอได้พูดเลย เพียงแค่จะเปิดปากก็โดนปฎิเสธเสียแล้ว

 

ดิฉันก็ได้แต่ยิ้มๆ และบอกไปว่า ใครมาที่นี่...เรายินดีรับฟังและให้โอกาสเสมอคะ...

       จากนั้นเราก็คุยกันต่อเรื่อยเปื่อย พอให้หายเหนื่อย จากนั้นเธอก็ขอลากลับไปพร้อมกับบอกว่าจะมาขอคำตอบในวันศุกร์...ดิฉันก็ได้แต่บอกว่ายินดี และสวัสดี...เธอเดินออกไปด้วยใบหน้าที่เปื้อนด้วยรอยยิ้มมากกว่าครั้งแรกที่เดินเข้ามาเสียอีก...ส่วนดิฉันก็สบายใจ ที่ได้ทำให้ใครอีกคนสบายใจคะ...