GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

สะท้อนใจ

ปัญหาที่เกิดขึ้นในครอบครัว...ที่สตรีผู้เป็นแม่ และลูกสาวถูกพ่อ...กระทำชำเรา

       จากการที่ได้ไปอ่านบันทึกของคุณจตุพร..."เรียนรู้ชีวิตกลางคืน...ผ่านบาร์อะโกโก้" นับตั้งแต่ตีพิมพ์จวบจนถึงตอนนี้ดิฉันก็ยังใช้เวลาครุ่นคิดกับตนเอง...ถึงความเป็นไปแห่งเรื่องราวและการถูกกระทำของเพศ"สตรี"...ในการทำงานด้านการดูแลช่วยเหลือเด็กและสตรีที่ถูกทารุณกรรมนั้น case ที่พบมากที่สุด คือ ปัญหาที่เกิดขึ้นในครอบครัว...ที่สตรีผู้เป็นแม่ และลูกสาวถูกพ่อ...กระทำชำเรา..

       แววตาที่แห้งผากของแม่ถูกส่งตัวมาพบเรา ไม่มีแม้น้ำตา มีแต่รอยแห่งความปวดร้าวที่สะท้อนใจออกมา บนใบหน้าที่เฉยเมยไร้ซึ่งความรู้สึก สิ่งที่เราทำประจำเมื่อแรกพบ คือ การสัมผัส เพื่อให้แม่นั้นได้รับรู้ว่ามาในที่ที่ปลอดภัย แม่เล่าเรื่องราวให้ฟังกับความปวดร้าวที่เกิดขึ้นคืนแล้วคืนเล่า ที่พ่อเด็กกระทำ...ต่อแม่คือการทุบทำร้าย..ร่างกาย ก่อนที่จะมีการร่วมประเวณี คืนแล้วคืนเล่า แต่นั้นไม่ใช่เหตุแห่งที่สุดของความเจ็บปวด...สิ่งที่กระหน่ำซ้ำลงมา เมื่อเสร็จกามกิจพ่อยังไม่พอ แต่ยังเข้าไปกระทำกับลูกสาวตัวน้อยต่อ...หัวใจดวงน้อยของแม่ แม่เข้าไปช่วยพ่อก็จะขู่ฆ่า แม่หวาดกลัว ผ่านไปปีแล้วปีเล่าที่แม่และลูกต้องทน จะเล่าให้ใครฟังก็ไม่กล้า เพราะกลัว และเธอเป็นเพียงหญิงชาวบ้านที่ไม่กล้าเล่าเรื่องในมุ้งนี้ให้ใครฟัง...

       ในอีกราย...แม่แต่งงานใหม่ แรกแห่งการใช้ชีวิต...ผ่านไปด้วยดี แต่ไม่นานตัวตนที่แท้จริงของสามีก็สำแดงออกมา..เข้าไปข่มขืนลูกสาว...แม่อยากช่วยลูกจึงเข้าไปนอนขวางไว้ในแต่ละคืน...แต่ก็โดนพ่อเลี้ยงนั้นทำร้าย และบีบบังคับให้แม่ต้องทนดูลูกสาว ถูกสามีตนเองข่มขืนต่อหน้าต่อตา...

       และอีกหลายๆ รายที่เราพบ โดยที่ปัญหาต่างๆ เหล่านี้ถูกเก็บไว้นานหลายปี จนผู้หวังดีทนไม่ได้ต้องมาแจ้งต่อทางการและหาทางช่วยเหลือ จน case ได้ถูกส่งต่อมาที่เรา ให้ดูแลทางด้านจิตใจ...

       ปัญหาทำนองนี้เกิดเพิ่มขึ้นมากขึ้นในแต่ละปี ไม่รวมปัญหาหญิง และเด็กที่ถูกกระทำที่ไม่ใช่จากคนในครอบครัว เหล่านี้ต่างสะท้อนให้เห็นถึงความเสื่อมทางจิตใจของผู้คน...

       หน้าที่หลักที่เราต้องรีบช่วยเหลืออย่างเร่งด่วนใน case เหล่านี้ คือ การฟื้นฟูทางด้านจิตใจ เพื่อเรียกจิตวิญญาณแห่งความเป็นคนที่มีอยู่ให้หลงเหลือกลับมา และกล้าที่จะเผชิญต่อความจริงอันโหดร้ายที่ไม่สามารถลบออกไปจากใจและดวงใจน้อยๆ เหล่านี้ได้...ในบางรายค่อนข้างใช้เวลานาน แต่แผลที่เกิดขึ้นนั้น ก็ไม่อาจลบเลือน เหลือเพียงรอย ที่บางครั้งทำให้ระลึกหวนกลับไป

       ทำไม..หญิงเราจึงมักถูกเป็นที่รองรับอารมณ์แห่งเพศ...ของผู้ชาย ไม่ว่าจะเป็นการถูกทำร้ายร่างกาย การถูกเอาเปรียบ กดขี่ และคอยทำร้ายกัน ปัญหาภรรยาถูกถอดทิ้งให้เลี้ยงลูกตามลำพัง แต่ผู้เป็นพ่อกลับไปทะยานแสวงหา "ชีวิต"...เพียงลำพัง โดยใช้เพศหญิงเป็นฐานที่เสมือนบันไดให้ไต่ไปหาสิ่งที่หวัง...คำถาม..วนเวียนไปมาในห้วงคำนึง...แต่โดยในหน้าที่สิ่งที่ดิฉันทำได้ดีที่สุด ก็คือ...การให้การช่วยเหลือที่เป็นผลจากปลายเหตุแห่งปัญหาที่เกิดขึ้นแล้วนั่นเอง...

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 42870
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 6
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (6)

ถ้าอย่างนั้นเราต้องช่วยกันครับ

ใครมีช่องทางมีแรง ต้องช่วยผลักดันสิทธิและปัญหาต่าง ๆ ที่เคยซุกซ่อนอยู่ใต้พรหมให้มีการแก้ไขกันมาก ๆ ครับ

สำหรับผมก็จะช่วยบ่นอีกแรงครับ บ่นแถว ๆ บริษัท แถว ๆ องค์กรธุรกิจครับ เรื่องของค่าแรงก็ดีของการกดขี่แรงงานก็ดีครับ

ถ้าเราช่วยกัน ปัญหาต่าง ๆ ก็จะทุเลาลงและหมดไปครับ

มาเร็วนะคะ...ยังเห็นอยู่บนดอยเมื่อตะกี้..

ขอบพระคุณอาจารย์ปภังกร...มากนะคะ

หากเราคนในสังคมต่างร่วมด้วยช่วยกัน

และไม่มอง...ว่าไม่ใช่ปัญหาของตน...

ก็คงจะดี...ต่างลุกขึ้นมา...

สังคมไทย..เรา..ก็จะได้ก้าวเดินไป...พร้อมๆกัน...

ถูกต้องนะคร้าบ

ถ้าต่างคนต่างนิ่งเฉย ปัญหาต่าง ๆ ก็ยังไม่หมดไปแล้วก็ยังรุนแรงมากขึ้นอีกครับ

ขอบ่น..นะคะ..ที่สำคัญอยากฝากถึง...คนที่ชอบทิ้งลูกทิ้งภรรยา...ไปแสวง...บางสิ่งบางอย่างในชีวิต...แล้วมักไปหลอกหญิงสาว..ที่ศรัทธาในรัก...ให้หลงเชื่อหลายรายต่อหลายรายแล้ว...อนาจใจ กับเหยื่อหลายๆ ราย...ที่เข้ามาติดกับ...เพศบุรุษเฉกเช่นนี้ (เลือดรักสิทธิสตรี...ระอุคะ...)

เคยฟังเพลง "สนามอารมณ์" ของสุนทราภรณ์ไหมคะ (ที่ร้องว่า "อย่าเห็นฉันเป็นสนามอารมณ์ หลอกชิดหลอกเชย หลอกชื่นหลอกชม.....)

ที่เขียนถึงความเจ็บช้ำของหญิง จนถึงขนาดกลั่นกรองออกมาเป็นเสียงเพลงน่ะค่ะ

นี่ก็เป็นอีกประเด็นหนึ่งค่ะ ที่ไม่ใช่เพิ่งเกิดขึ้นในสังคมไทย

เจอแนวร่วมอีกคนแล้ว...ยินดียิ่งนะคะ "น้องไออุ่น"....

ใช่แล้วคะ...ไม่ใช่สิ่งที่เพิ่งเกิด....

และมักจะเกิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

หมุนวนเป็นวัฎจักร...

แม้หญิง...เตือนหญิง...หญิงก็ไม่ฟัง...

จน ณ วันนี้...แม่หญิงนั้นต้องมาทนปวดร้าว...ระกำทรวง...