GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

มอง...ชีวิต (3) : รางวัลชีวิต

กลับสู่ความสงบนิ่งอีกครั้ง และน่าจะมีพลังพร้อมเตรียมรับการออกเดินทาง..เพื่อให้รางวัลชีวิตแก่ตนอีกครั้ง

       วันนี้เป็นวันที่ตนเองคิดว่า จะให้รางวัลชีวิตแก่ตน "ไม่เร่งรัด หากแต่ปล่อยตนตามสบายสักวัน" จริงแล้ววันนี้มีนัดกับเพื่อนเก่า เพื่อเดินทางไปเที่ยว ย้อนรอยตามเส้นทางที่เคยไปเมื่อหลายปีที่ผ่านมา เส้นทางหนึ่งที่เราเลือกก็คือ การไปตระเวณจิบกาแฟ ตามเส้นทางเพชรบูรณ์-หล่มสัก เรื่อยไปจนถึงพิษณุโลก เรากะว่าจะออกเดินทางสายๆ หน่อยไม่เร่งตนเองมากนัก สองข้างทางจำได้ว่าจะมีไร่กาแฟ และร้านกาแฟในแบบสบายๆ ตามธรรมชาติให้นักเดินทางได้แวะเวียน

       ตามแผนที่เราคุยกัน ... อยากลองปลดปล่อยความเร่งรัดและบีบคั้นตัวเองสักวัน และปล่อยตนไปตามธรรมชาติ เป็นการให้รางวัลหลังจากที่ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเหมือนเราวิ่งตามหาฝัน..แต่พอฝันนั้นเป็นจริง ความสุขที่ว่าเราจะได้จากฝัน กลับไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการ เราจึงอยากที่จะทบทวนตนเองดูว่า เรานั้นต้องการอะไร... ในส่วนตัวดิฉันก็คิดว่าน่าจะเป็นสิ่งที่ดีที่เราลองปลดปล่อยตัวตนแห่งกรอบสังคมออกสักวัน และทำตามใจที่อยากจะทำ ทำโดยไม่ต้องคาดหวัง หรือมีเงื่อนไขใดใดแก่ชีวิตมากนัก...

       เป็นที่น่าแปลกใจว่า ทำไมคนเราต้องมีกฏเกณฑ์มากมายแก่ชีวิต ว่าต้องทำอย่างนั้นต้องทำอย่างนี้... ทำไมไม่พยายามปล่อยทุกอย่างดำเนินและเป็นไปอย่างธรรมชาติ ไม่ต้องบีบรัดตนเองด้วยกฏเกณฑ์ของสังคม... ในส่วนตน ดิฉันมองว่าไม่เคยได้คาดหวังอะไรกับตนเอง ไม่เคยได้คิดมาก่อนว่าจะต้องเรียนอะไร จบอะไร และต้องทำอย่างไร หากแต่ปล่อยไปตามช่วงจังหวะและโอกาสแห่งชีวิต และเมื่อมองดูที่ผ่านมาก็มักเป็นโอกาสที่ตนรีบคว้าไว้เพื่อเข้าไปเรียนรู้... เมื่อได้ทำจึงจะบอกตัวเองว่าเราต้องทำได้ และทำให้ดีที่สุดเท่าที่เราทำได้ แต่หากพอทำไปแล้ว...ทำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เพราะอย่างน้อยเราก็ได้ทำไปแล้ว...

       ระหว่างที่นั่งเขียนบันทึกอยู่...ลมเย็นๆ พัดโชยกระทบโมบายที่ระเบียงหลังห้อง เมื่อหันไปมองเห็นต้นไม้เขียวยอดกิ่งก้านกระทบลม โยกย้ายส่ายไปมาตามแรงลมพริ้วเบา... แสงแดดอ่อน..ในยามรุ่งอรุณ ทำให้จิตใจที่เรารู้สึกว่าเหมือนจะเหนื่อยล้ามาตลอดทั้งสัปดาห์... พลันกลับสู่ความสงบนิ่งอีกครั้ง และน่าจะมีพลังพร้อมเตรียมรับการออกเดินทาง..เพื่อให้รางวัลชีวิตแก่ตนอีกครั้ง...

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 42710
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 8
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (8)

  • ชอบให้รางวัลชีวิตเหมือนกันครับ
  • แต่เป็นการอ่านหนังสือ หรือ การท่องเที่ยวในสถานที่ที่เราไม่เคยไปครับ(ถ้าให้ดีต้องไปกับคนรู้ใจครับ)
  • ขอบคุณมากครับผม
หักเหเส้นทางนิดหน่อย...คะ เมื่อสักครู่ทีมเดินทางโทรมาเราจะเบนเข็มหันหน้าไปทางทิศเหนือของเมืองขอนแก่นคะ...มุ่งหน้าสู่หนองคาย...หากพอมีเวลาอาจได้ข้ามไปฝั่งลาวคะ....สุนทรียะในอารมณ์...แห่งการจิบกาแฟ...เอาไว้ทริปหน้า...คะ ไปด้วยกันไหมคะ..."คุณขจิต"
  • อิจฉา อิจฉา ในความสุขแห่งสุนทรียภาพทางอารมณ์ อยากเป็นแบบนี้บ้างจังเลย 
  • ยังไง จะขออนุญาตตามคุณครูขจิต ไปด้วยคนได้ไหมคะเนี่ย  รับรองจะรับอาสาดูแลเรื่องอาหารการกินให้ค่ะ

 

น่าจะดีนะคะ

ที่จะได้ออกจากกรอบ

ออกจากสิ่งทั้งหลายทั้งปวง

ที่มาเป็นเครื่องพันธนาการเราอยู่

หลบไปหาความเป็นส่วนตัวสักพัก

แล้วกลับมาสู่กรอบใหม่

ของความจริงกันดีกว่าค่ะ

ยินดี..อย่างยิ่งเลยนะคะ...หากคุณรัตติยา...จะติดตามทริปนี้ไปด้วยกัน...พี่เมตตาจองร้องเพลง...ขณะนั่งมองดูดาวแล้วนะคะ...พอดีเลยเราจะมีอาหารอร่อยๆ...แกล้มด้วย...แหม! แค่คิด...ก็รู้สึกสุนทรียในอารมณ์ยิ่งนัก...ว่าแล้วเรา..ก็เตรียมกันเลยนะคะ...เย้!

แน่นอนคะน้องไออุ่น...หากเราทำอะไรหลุดๆ บ้างในชีวิตก็ดีเหมือนกัน...พอให้ได้ชาร์ทแบต"ชีวิต"...ที่มีพลังยิ่งขึ้น เมื่อกลับมาสู่กรอบเดิมแห่งสังคม...

  • อยากไปด้วย....ง่ะ ไปด้วยนะ ..นะ..นะ... Please

ตั๋วเครื่องบินยังเหลือไหมคะ...หากว่าเหลือก็ตามมาเลยนะคะ...คุณศุภลักษณ์...ชวนชาวบำราศมาด้วยนะคะ...ไปกันเยอะๆ Detox หัวใจดวงน้อยตามที่คุณจตุพร...บอก..จะได้เบิกบานตามที่คุณพี่พัชรา...แนะ...นะคะ...