"ทำไม..ผู้ป่วยจิตเวช..จึงมีอาการไม่คงที่"

       คือคำถามที่ถาม "ตน" มาตลอดทุกครั้งที่ประเมินสภาพผู้ป่วยที่มารับยาที่คลินิกจิตเวช...สิ่งหนึ่งที่พบ คือ อาการของผู้ป่วยจะไม่คงที่ เดี๋ยวดี เดี๋ยวแย่ และเมื่อพิจารณา หรือวิเคราะห์กันจริงๆ...ทั้งตามกรอบทฤษฎีที่ว่าไว้ และข้อมูลเชิงประจักษ์ จะเห็นว่าที่คนไข้อาการเปลี่ยนแปลง และป่วยเรื้อรังนั้น นอกจากจะมีพยาธิสภาพของโรคแล้ว...การปฏิบัติตัว และบริบทรอบด้านล้วนแต่เป็นตัวกระตุ้นให้เกิดอาการซ้ำกำเริบ

       โดยเฉพาะการไม่ทานยาตามการรักษา ทานบ้างไม่ทานบ้าง การดื่มสุรา อารมณ์ ความเครียด ความผิดหวัง จิปาถะของอารมณ์แห่งเชิงลบ ที่สำคัญกำลังใจจากคนในครอบครัวและการเอาใจใส่ หากแต่จะว่าไปผู้ป่วยในกลุ่มนี้ครอบครัวมักจะมองว่าเป็นภาระ เพราะอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงและไม่ปกติทำให้กระทบต่อคนรอบข้างได้

       ดังนั้นเวลาที่เราให้บริการในผู้ป่วยเล่านี้ สิ่งที่ละเลยไม่ได้เลยก็คือ สุขภาพจิตของญาติ หรือผู้ดูแล...ที่ผู้ป่วยพักอาศัยอยู่ด้วย เหมือนเป็นภาระที่หนักอึ้ง หากแต่ว่าคนรอบด้านลองทุ่มใจ ทุ่มกำลังอย่างเต็มที่ในการดูแล รักษา ในผู้ป่วยเล่านี้เพื่อคืนเขากลับสู่สังคม และร่วมกันอยู่ได้ ทำงานได้ ใช้ชีวิตประจำวันตามปกติได้ ผู้ช่วยเหลือทุกคนทุกประเภททุกระดับ...หรือใครก็ตามที่มีความสัมพันธ์กับผู้ในกลุ่มนี้ไม่ว่าในลักษณะใดก็ตาม สิ่งหนึ่งที่จะสามารถประคองได้ คือ "ใจ"ของผู้ช่วยเหลือ ที่อยากจะดูแลและช่วยเหลือคนไข้เหล่านี้

       จากคำถามที่ค้างคาใจนี้ สิ่งที่เรา...ดิฉันคาดหวังที่อยากจะได้คำตอบอย่างแท้จริงเป็นอย่างมาก จึงคิดว่า คำถามนี้น่าจะไปแสงไฟส่องไปสู่..คำตอบที่แท้จริงได้

การเริ่มต้น...แห่งการแสวงหาคำตอบ

       ดิฉัน...แยกข้อมูลผู้ป่วยออกเป็นสองกลุ่ม คือ กลุ่มที่มีอาการคงเดิม...ไม่เปลี่ยนแปลง และกลุ่มที่สองคือ อาการเปลี่ยนแปลง
       ดิฉัน...สนใจศึกษาในกลุ่มที่มีอาการเปลี่ยนแปลง...และแบ่งย่อยออกไปอีกว่า เปลี่ยนในทางที่ดีขึ้น และเปลี่ยนแปลงในทางที่แย่ลง...

       จากนั้นตามรอย...ของผู้ป่วยเล่านี้..ตามไปตั้งแต่การรับประทานยา ยาที่หมอสั่ง...การได้รับการทำจิตบำบัด...ไปจนถึง..การใช้ชีวิตแต่ละวันที่บ้าน..รอยที่ว่าตามนั้นตอนนี้เริ่มแกะข้อมูลไปจากตั้งต้นที่คลินิก...และไปสู่สภาพจริงของผู้ป่วยที่บ้าน เพื่ออยากให้ได้คำตอบมาอย่างแท้จริง ที่ว่าอาการดีขึ้นนั้น..ดีขึ้นเพราะอะไร..หรือที่แย่ลงน่ะเพราะอะไร...

       สิ่งที่ดิฉันหวังอย่างยิ่งว่า...ที่เราให้บริการทุกวันนี้สนองตอบต่อผู้ป่วยจริงหรือไม่ เพราะอะไรทำไมผู้ป่วยจึงเรื้อรังและแย่ลง ทำไมอาการไม่ดีขึ้นเลย...และทำไม..(เกิดเป็นคำถามมากมาย...)

        อาจกล่าวได้ว่า...การแสวงหาคำตอบครั้งนี้เป็นการเริ่มต้นที่ต่อเนื่อง...เริ่มต้นที่ว่านั้นคือ..มองหาช่องทางหาคำตอบแห่งการช่วยเหลือใหม่ และต่อเนื่องจากฐานงานเดิมที่เราพยายาม...พัฒนาอย่างเรื่อยมา อีกไม่นานหรอกคะ..เราจะสามารถหาบทสรุปแห่งความสงสัยนี้ได้ ดิฉันเชื่อว่าอย่างนั้นนะคะ...