วันนี้ตื่นนอนแต่เช้ามืด...ตื่นด้วยความเบิกบาน เพราะอาจเป็นวันดีดีวันหนึ่งในความรู้สึก
จึงอยากรับรุ่งอรุณแห่งวันใหม่ด้วยความเบิกบานใจ...แต่สักพัก...ฝนก็กระหน่ำลงมา...
อย่างไม่ลืมหูลืมตา..แต่ก็ไม่ทำให้รู้สึกขัดจังหวะแห่งความเบิกบานใจ...
เตรียมสัมภาระ สะพายเป้คู่ใจ วิ่งฝ่าสายฝน..ตรงดิ่งไปที่รถ...ขับออกจากเมืองขอนแก่น
มุ่งหน้าไปยโสธร..เพราะมีนัดกับคุณแม่..ว่าจะไปทำบุญใส่บาตร...
ขับไปเรื่อยๆ...ฟ้าก็เริ่มสว่าง..เม็ดฝนก็เริ่มซาลง...
รถที่วิ่งตามถนน..ไม่เยอะมากนัก...ขับได้สบายๆ...พอไม่เหนื่อย..และไม่เงียบจนง่วงเกินไป
เปิดเพลงคลอเบา..เบา.."ฤดูที่แตกต่าง" เข้ากับบรรยากาศยามเช้าพอดี...
เมื่อฟ้าสว่างมากขึ้น...เริ่มเห็นพระออกบินฑบาตร...ท่ามกลางสายฝนอันโปรยปราย...
จึงนึกขึ้นมาได้..ขับรถเข้าไปที่ร้านค้า..เพื่อซื้อนมและขนม...ได้จำนวนที่พอใจแล้ว...
ขับรถย้อนกลับไปที่ "พระท่าน"...เดินเป็นแถว..และนิมนต์..เพื่อขอทำบุญ...
พบกับเณรน้อยที่บวชในช่วงเข้าพรรษา...เป็นภาพที่อิ่มตาอิ่มใจมาก
...
หลังจากเสร็จสิ้นการใส่บาตร...ก็ขับรถมุ่งหน้าต่อไปที่ "ยโสธร" พร้อมกับโทรบอกคุณแม่ว่า..
ได้แวะทำบุญแล้ว...ไม่ต้องรอ...แต่จะขอขับรถไปเรื่อยๆ ไม่เร่งรีบ
สิ่งเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในตัวเอง..ของช่วงเช้าหลังการทำบุญ
อารมณ์ดี และรู้สึกมีสุข...จึงกดโทรศัพท์ไปหาเพื่อน "พี่สาวที่แสนดี"...
ที่ส่งข้อความดีดี..มาให้ตั้งแต่เช้าตรู่...
การที่เราได้ทักทายกับมิตรที่ดี ในช่วงแรกของชีวิตในวันใหม่นี้
ทำให้หัวใจเรานี้ดียิ่งนัก มิตรภาพแม้ผ่านเนิ่นนานมาหลายปี...กับการที่ไม่ได้เจอกัน
ก็ยังคงอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง...
...
วันนี้ทั้งวันแม้เจอศึกหนัก..ในงาน..แต่ด้วยความที่พกใจเต็มเปี่ยมแห่งพลังดีดี..มา
จึงไม่รู้สึกหนักมากมายอะไร...และผ่อนคลายได้ด้วยตนเอง..
จึงว่างพอที่จะมา..บันทึก..ความในใจนี้ไว้ด้วยหัวใจที่เบิกบาน