วันนี้ข้าพเจ้าได้รับ sms จากพี่แดง...ผู้เป็นดั่งกัลยาณมิตร

ในข้อความนั้นมีใจความว่า

ตั้งใจปีนี้จะพยายามเป็นดั่งต้นไม้ยืนต้น พยายามเติบโตแม้เหตุปัจจัยจะแห้งแล้ง ... หวังว่าคงมีฝนหลงมาสักวัน

ขอบคุณค่ะ

ในระหว่างที่อ่านข้อความนั้นในมโนภาพของข้าพเจ้าปรากฏเป็นเรื่องราว...อย่างมากมาย จึงได้ตอบข้อความกลับไปว่า

คราใดที่พบกับความแห้งแล้ง ต้นไม้ต้นเล็กๆ นี้จะคายน้ำแบ่งให้นะคะ

ด้วยเหตุอันใดข้าพเจ้าจึงตอบกลับไปเช่นนี้...

ภาพที่ปรากฏ ทำให้ข้าพเจ้านึกถึงต้นไม้หลายๆ ต้นที่อิงอาศัยกัน ในหน้าแล้ง...ต้นไม้ได้อาศัยน้ำที่เก็บไว้ตามส่วนต่างๆ ของลำต้นหล่อเลี้ยงตนเอง และคอยเกื้อกูลแก่ต้นไม้ที่อยู่ใกล้ๆ ละแวกเดียวกัน จากต้นสู่ต้นอย่างประมาณหาที่สุดมิได้...ยิ่งมีมากต้น ความเกื้อกูลกันก็ยิ่งมีมากขึ้น

เมื่อการเกื้อกูลกันปรากฏ...ผืนดินในละแวกนั้นก็ไร้ร้างจากความแห้งแล้ง

เต็มเปี่ยมไปด้วยความชุ่มฉ่ำ

ในเรื่องจิตใจของคนเราก็เช่นกัน...ก็เป็นดั่งต้นไม้ ที่เริ่มตั้งแต่การบ่มเพาะเมล็ดพันธุ์แห่งความสุข ซึ่งเมล็ดพันธุ์แห่งความสุขนี้เปรียบไปแล้วก็เป็นดั่งความชุ่มชื่นที่ต้นไม้ได้บ่มเพาะตนเองจากเมล็ดพันธุ์แล้วเติบโตเป็นต้นกล้า และที่สุดเป็นต้นไม้ใหญ่ ซึ่ง...เมื่อพลังแห่งความสุขได้เติบโตแล้ว บุคคลนั้นไม่ว่าจะเคลื่อนไปสู่สังคมๆ ใด ณ บริเวณนั้นจะเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งความสุขอันเป็นความสุขที่มีความรักความเข้าใจหนุนนำ...

ดังนั้น...หากเราตั้งใจบ่มเพาะ...จิตใจของเราให้เติบโตขึ้นเป็นดั่งต้นไม้ที่มีความร่มเย็นและฉุ่มช่ำแล้ว เชื่อแน่ว่า...โลกเรานี้จะร่มเย็นขึ้น

 

๓ มกราคม พ.ศ.๒๕๕๔