เดินอย่างเงียบๆ อยู่ข้างใน จะได้ยินเสียงข้างนอกอย่างชัดๆ


ธรรมชาติก็ยังคงเป็นธรรมชาติ ที่อยู่เหนือความเป็นมนุษย์หรือสรรพสัตว์ทั้งหลายอยู่เสมอ ไม่ว่าจะอย่างไร เรานั้นก็ไม่สามารถที่จะอยู่เหนือธรรมชาตินี้ไปได้ นอกจากเพียงการทำความเข้าใจในธรรมชาติเท่านั้น...

อย่างพระพุทธองค์ หรือ...บุคคลมากมายในอดีตกาลจนถึงปัจจุบัน สิ่งที่ท่านทั้งหลายเหล่านั้นรู้แจ้ง ก็คือ ธรรมชาติ หาใช่การอยู่เหนือธรรมชาติไม่...

เราเองก็เป็นเพียงผู้ก้าวด้วยความเต็มเปี่ยมแห่งการเรียนรู้...

ฟ้ารุ่งสาง...แม่มาปลุก

ข้าพเจ้าหลับไปตั้งแต่...สองทุ่ม เป็นการหลับไหลอย่างยาวนานที่สุด พิจารณาหาความพร่องของการร่างกายว่าเราบกพร่องต่อการดูแลร่างกายนี้ตรงไหน เชื้อไวรัสจึงได้เข้ามากร่ำกรายกายนี้ได้ ด้วยอาการแสดงออกถึง "หวัดลงคอ"... หรือเป็นอาการที่ผ่ายแพ้ต่อผงชูรสจากการทานอาหารเมื่อหลายวันก่อน...?

แต่...ในสภาวะเช่นนี้ข้าพเจ้าเลือกฟูมฟักและฟื้นฟูกาย...

ด้วยการนอนพักและอาหาร พอถึงตอนเช้าก็ออกไปเดินกำลังกายเบาเบาเพื่อให้เกิดการไหลเวียนของต่อมน้ำเหลืองดีขึ้น หัวใจทำงานมากขึ้น ปอดสูบฉีดมากขึ้น...ที่สำคัญกระตุ้นการทำงานของระบบภูมิคุ้มกัน...

ระหว่างที่เดินอยู่เคียงข้างแม่...

ความเงียบแห่งภายในที่ยุติการปรุงแต่งทางความคิด

ทำให้การปรุงแต่งทางอารมณ์หยุดไปด้วย

ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้น คือ การได้ยินเสียงแห่งชีวิตของสรรพสิ่งต่างๆ ชัดแจ่มขึ้น ถึงได้เกิดการตระหนักรู้ขึ้นมาว่า รุ่งเช้านี้ชีวิตแห่งทุกข์ได้เริ่มขึ้นนั้นไม่ได้มีเพียงสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า "คน"เท่านั้น หากแต่นก สุนัข แมลงต่างๆ ต่างก็ดำรงชีวิตเพื่อบรรเทาทุกข์กันอย่างถ้วนทั่ว

เมื่อไร...ที่เสียงภายในเราไม่เงียบ เราจะไม่เห็นว่าความทุกข์นั้นมีอยู่เต็มไปหมดรอบด้าน เราจะเพ่งเพียงแค่ว่า "ฉันทุกข์" เท่านั้น แต่เมื่อไรที่เราได้ตื่นเราจะรู้ว่าการกระจายแห่งทุกข์นั้นมีเกิดขึ้นพร้อมกับการมีชีวิต และเมื่อเราได้ตื่นเช่นนี้ เราจะเห็นความสำคัญของการยุติเส้นทางทุกข์และการสาดทุกข์ใส่ผู้อื่น...

 

๖ ตุลาคม พ.ศ.๒๕๕๓

เช้าวันที่มีเสียงนกร้อง

หมายเลขบันทึก: 401131เขียนเมื่อ 6 ตุลาคม 2010 08:06 น. ()แก้ไขเมื่อ 17 ตุลาคม 2013 22:39 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (3)

เสียงภายในไม่เงียบคือเสียงของความคิดใช่หรือไม่ครับ

สวัสดีค่ะ

"เมื่อไร...ที่เสียงภายในเราไม่เงียบ เราจะไม่เห็นว่าความทุกข์นั้นมีอยู่เต็มไปหมดรอบด้าน"

ขอบคุณสำหรับบันทึกดีๆ ไว้เตือนตัวเองค่ะ

...ผู้รู้..ผู้ตื่น..คือผู้ เบิกบาน..ที่สามารถจะรับฟัง ได้ทั้งเสียงภายนอกและภายในได้และจำแนกได้ อยู่เสมอ..(ขอให้มีความสุขกับเสียงนกร้องตอนเช้าเจ้าค่ะ...ยายธี)

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี