ทำไมเราจึงชอบใช้คำว่า “จะ” ที่เป็นการผูกไว้กับ “อนาคต” มากกว่าที่จะอยู่กับช่วงเวลาแห่งปัจจุบัน
          วันก่อนตอนที่ผมเดินทางไปจังหวัดราชบุรี เห็นป้ายโฆษณาหาเสียงข้างทางเขียนอักษรตัวใหญ่ (บังเอิญภ่ายภาพไม่ทัน) ไว้ใต้รูปผู้สมัครว่า “ผมจะเป็นคนดี” เห็นแล้วก็รู้สึกแปลกที่ประเด็นนี้ (ชื่อหนังสือของคุณวิกรม กรมดิษฐ์) กลายเป็นประเด็นที่ใช้หาเสียงได้ แต่สิ่งที่ยัง “คาใจ” ก็ตรงที่เห็นว่ามีคำว่า “จะ” อยู่ในนั้น ทำให้อดคิดต่อไม่ได้ว่าแล้วในตอนนี้ (ปัจจุบันนี้) เขาไม่ใช่คนดีหรืออย่างไร?

 

          เช้าวันนี้ในรายการทีวี เห็น (ได้ยิน) เด็กนักเรียนพูดว่า “โตขึ้นหนูจะเป็นคนดี” ฟังแล้วประเด็น “คาใจ” ที่ราชบุรีก็โผล่ขึ้นมาใหม่ . . ไม่รู้ว่าทำไมเราจึงชอบใช้คำว่า “จะ” ที่เป็นการผูกไว้กับ “อนาคต” มากกว่าที่จะอยู่กับช่วงเวลาแห่งปัจจุบัน ทำไมเราจึงพอใจกับการตั้งเป้าหมายเชิงอุดมคติบางอย่างไว้ หรือเรากำลังใช้มันเพื่อ “หลอกตัวเอง” หลอกด้วยการผูกโยงตัวเราไว้กับอะไร (ดีๆ) ที่ยังมาไม่ถึง (ยังอยู่ในอนาคต) หรือเปล่า?

 

         เรากำลังใช้ชีวิตแบบที่ต้อง “ดิ้นรน” เพื่อไปให้ถึงอะไรบางอย่าง ที่ฝรั่งเรียกว่า Live “upto” something มากกว่าที่จะใช้ชีวิต (แบบที่ต้องการ) อยู่กับช่วงเวลาแห่งปัจจุบันในขณะนี้ “มี-เป็น-อยู่” กับสิ่งดังกล่าวนั้นกับช่วงเวลาในปัจจุบัน (ที่นี่ เดี๋ยวนี้) เป็นการอยู่แบบ Live “into” it now  หากใครทำเช่นนี้ได้ ก็เท่ากับว่าเขาได้เข้าถึง “พลังแห่งปัจจุบัน หรือ The Power of Now” แล้วนั่นเอง !