ครกหินโม่แป้ง หรือที่บ้านฉัน(ชาวปักษ์ใต้) เรียกว่า "ครกบดแป้ง"
นิยายรักแสนเศร้าของ"โม่แป้ง"
เมื่อวันวานนั้นโม่แป้ง ครอบครัวสุขสันต์ ต่างคนช่วยกันโม่แป้งทำขนมนานา กินกันที่บ้าน อยู่กันพร้อมหน้า
การโม่แป้งนั้น...หนึ่งคนหมุน หนึ่งคนหยอดเมล็ดข้าวที่แช่น้ำแล้วกับน้ำลงไปที่ละช้อน แล้วหมุนไปเรื่อยๆ น้ำแป้งสีขาว ไหลออกมาเป็นสายลงในที่ที่รองรับไว้
บางครั้งน้ำแป้งก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวด้วยเติมใบเตยซอยลงไป อันนี้ทำขนมลอดช่อง บ้างก็ทำเปียกปูน
เด็กๆนั่งมองดูผู้ใหญ่ทำ อดทนรอ รอเวลากว่าจะได้กินขนม ขนมอร่อยกลิ่นหอมชื่นใจแป้งใหม่ๆ โม่สดๆ เป็นการรอที่แสนคุ้มค่า นั่นเป็นวิถีชีวิตชาวบ้านในชนบทสมัยฉันยังเด็กๆ ...กว่าจะได้กินขนม
วันนี้เปลี่ยนไป ด้วยเทคโนโลยีสมัยใหม่ๆเข้ามามีส่วนทำให้วัฒนธรรมการกินอย่างชาวบ้านเปลี่ยนไปจากเดิม ความสะดวกสบาย ในปัจจุบันมีอะไรอะไรมากมายให้ได้เลือกหาซื้อได้ แป้งสำเร็จรูป อาหารสำเร็จรูป นานา
ทุกวันนี้ชาวบ้านน้อยมากที่จะโม่แป้งใช้เองอย่างเก่าก่อน แล้ว "โม่แป้ง" ล่ะวันนี้จะเป็นเช่นไร?
ประกาศ...มีหินโม่แป้งโบราณขาย หายาก สภาพดี ไว้ตกแต่งสวนราคา...บาท ติดต่อ ...
วันนี้ไม่ได้โม่แป้งแล้ว บทบาทงานครัวขนมหมดลง ต้องมาตกแต่งสวน ให้ผู้คนได้เชยชม นี่เป็นบทจบของ "โม่แป้ง" จริงน่ะหรือ?
แล้วอนาคตของ "โม่แป้ง" ล่ะ...คงเหลือไว้เพียงชื่อและความทรงจำของคนรุ่นเก่า ที่เล่าขานสู่ลูกหลาน...ด้วยภาพถ่าย...

•นั่นคือความเป็นจริง...ทุกสรรพสิ่งย่อมเปลี่ยนไปตามกาลเวลา...ที่มิอาจหยุดยั้งได้

สวัสดีค่ะ(^.^)