ตลอดเวลาการเรียนรู้และพัฒนาจิตที่ต่อเนื่องมาเกือบสิบปี สิ่งที่ได้พบกับตัวเองอยู่ตลอดเวลา นั่นคือ ความไม่นิ่งพอ ขณะที่เราอยู่ในศูนย์ปฏิบัติ(ธรรม)ทุกอย่างทำได้ง่าย และเรียนรู้ไม่ยากเพราะมีครู และบรรยากาศที่สงบเหมาะ เอื้ออำนวยต่อการฝึกอย่างยิ่ง แต่ความจริงที่เราต้องอยู่ในอย่างปกติในชีวิตประจำวัน เราต้องเผชิญกับอะไรมากมายหลายสิ่งหลายอย่าง อารมณ์ ความคิด พฤติกรรม หรืออะไรก็แล้วแต่ที่เป็นสิ่งเร้าเข้ามากระทบโสตประสาทสัมผัสของเรา มีผลทำให้จิตเรานั้น"นิ่ง"ได้ยาก..หากเมื่อใดที่สติขาด...ปัญญาก็ดับมองหาเหตุไม่เจอ...ทุกข์จึงได้เข้ามาครองที่แทน

       สมัยที่ฝึกแรกๆ..นั้น จิตจับนิ่งนั้นยากนัก มักกระโดดไปมาถึงเรื่องนั้นเรื่องนี้อยู่ตลอดเวลา ... กว่าจะจับจิตให้นิ่งนานได้ก็อาศัยความเพียรแห่งการฝึกฝนพอสมควร และเมื่อมาเจอโจทย์จริงในชีวิตประจำวันแต่ละวันๆ..จิตที่เราคิดว่านิ่ง บางครั้งก็อาจจะไม่นิ่งพอ ก็ยังวอกแวกไปมาอีกเช่นเดิม..สิ่งที่ "ตน" ทำได้และพยายามทำก็คือ การฝึกฝนอย่างเพียรขยัน และมุ่งมั่น เพราะอะไรที่ไม่ได้ใช้ก็มักจะเสื่อม และอะไรที่เรา "ฝน-ลับเสมอ" อยู่ประจำก็จะแหลมคมยิ่งนัก...ดังนั้นสิ่งที่ดิฉันทำประจำและสม่ำเสมออยู่ในทุกวันนี้ก็คือ การฝึกฝนจิต..อันเป็นการสร้างภูมิคุ้มกันแก่ตน หากเผชิญอะไรที่กระทบหนักหน่วง ไอ้ที่ว่าหนักก็จะได้ไม่หนักมากจนเกินไป