ความจริงคืนนี้ตั้งใจจะเข้านอนแต่หัวค่ำ เพราะพรุ่งนี้ ต้องเดินทางไปจังหวัดอุดรธานี แม้..ว่า ระยะทางประมาณ 71 กิโลก็เถอะ ก็ต้องเตรียมพร้อมร่างกาย ไม่ให้เกิดอาการเมารถ

แต่.....ยังไม่อยากเข้านอน

เจอน้องแสง มาเม้นท์ให้จากสุราษฎร์ ที่บันทึกก่อน ทำให้นึกร้านอาหารที่อยู่รวมกันอยู่มากๆ หากเป็นสุราษฎร์ เค้าเรียกปากน้ำรึป่าว ที่มีร้านอาหารให้เลือกทานมากมาย

เรื่องที่อยากเล่าระหว่างการรอเข้านอน จึงเป็นเรื่องของร้านอาหารที่เรียงรายกันตามเส้นทางการเดินทาง

เขื่อนลำตะคอง

หากท่านใดเคยเดินทางมาอิสาน หรือว่า จากอิสานเข้ากรุงเทพต้องผ่านเขื่อนลำตะคองที่โคราชอย่างแน่นอน ที่นี่ วิวสวยมาก ถนนสองเส้นขนานกัน เข้าและออกจากกรุงเทพ ดูเป็นสถาปัตยกรรมที่สวยงามบวกกับธรรมชาติของแม่น้ำ ภูเขา ต้นไม้ ทำให้เกิดอาการตื่นเต้นของผู้พบเห็นได้ไม่น้อย

ป้าแดง เพิ่งกลับจากกรุงเทพ ด้วยรถยนต์ของที่ทำงาน หากไม่มืดค่ำเกินเวลาอาหารเย็นเสียก่อนถึงลำตะคอง อาหารเย็นต้องเป็นที่นี่อย่างแน่นอน

นอกจากจะดื่มด่ำกับบรรยากาศที่งดงามแล้ว ยังได้กินอาหารเลิศรส สดจากเขื่อน ต้มยำปลากระทิง เหมือนที่เคยได้ยินจากบทเพลงคุณพงษ์เทพ กระโดดชำนาญ

การกลับจากกรุงเทพครั้งนี้ เราออกจากกรุงเทพประมาณ สี่โมงเย็น วางแผนสำหรับอาหารเย็นไว้ที่ร้านข้าวต้มเจ้าประจำที่สระบุรี แต่....ด้วยเราได้พนักงานขับรถคนใหม่ ที่ยังไม่คุ้นเคยกับการเดินทางของป้าๆทั้งหลาย ทำให้หลงทางเกือบถึงอำเภอพระพุทธบาท เสียเวลาพอสมควร นอกจากไม่ได้กินยังหลงทางอีก

ถามว่า เป้าหมายต่อไปที่ไหน ไม่รู้สิ จากที่นี่ ก็ไม่เคยแวะที่ไหน นอกจาก ลำตะคอง น้องจึงบึ่งรถอย่างหนักเพื่อให้ถึงลำตะคองก่อนที่จะมืด

ร้านอาหารที่ลำตะคองมีหลายร้านจำนวนมาก อาหารก็คล้ายๆกัน แต่บรรยากาศและการตกแต่งร้านแตกต่างกัน ตามลูกค้าที่มี

ป้าแดงเคยแวะหลายร้าน แต่สุดท้าย มาลงเอยที่ร้าน ครัวอิสาน เพราะรสชาติถูกปาก บรรยากาศถูกใจมากๆ

จากสระบุรนีมา ฝั่งซ้ายมือจะมีร้านเรียงรายไปทั่ว จับกันเป็นกลุ่มตามสภาพของคุ้งน้ำ จำได้ว่า ร้านที่ชอบจะอยู่กลุ่มที่สอง หาเท่าไรก็ไม่เจอ ร้านที่มีคำว่า อิสานลงท้ายและป้ายรับรองจากทีวีช่องต่างๆ

มาได้เฮ ก็เมื่อมาถึงร้าน ชื่อร้านลงท้ายด้วยอิสาน แต่บรรยากาศไม่ใช่ ป้ายรับรองจากทีวีไม่มี แสงไฟในร้านสลัวมากๆ จนทำให้สมาชิกไม่กล้าจะลงจากรถ จึงต้องไปต่อ ด้วยความผิดหวังและตั้งใจว่า คงต้องไปทานก้นที่ในเมืองโคราช

แต่...สวรรค์บันดาลไม่ให้ผู้นำทีมหน้าแตกไปมากกว่านี้ น้องบอกว่า ข้างหน้ายังมีร้านอาหารอีกกลุ่ม และสายตาทุกคนก็พบว่า มีอยู่ร้านหนึ่ง รถจอดหน้าร้านเยอะมาก แล้วก็ได้เฮกันอีกครั้งเพราะ ชื่อร้านมีคำว่าอิสานและมีป้ายทีวีรับรอง

ลงจากรถเราเจอรถของเครือข่ายที่มาประชุมด้วยกัน ทุกคนต่างถามว่า ออกมาก่อนทำไม เพิ่งมาถึง "นั่นสิ ทำไม เพิ่งมาถึง" ก็มาตามถนนเส้นนี้มาเรื่อยๆ "ลืมไปเสียสนิท ว่าหลงทางเป็นนานสองนาน"

ต้มยำปลากระทิงไม่มี ขาดตลาดไปเมื่อสองอาทิตย์ แต่สองปีก่อนเราเคยซื้อกลับบ้านด้วย....โอ๊ะ..นานมากแล้วที่ไม่ได้แวะที่นี่

บรรยากาศของร้านไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง เรามองเห็นรถไฟวิ่งเข้ากรุงเทพอยู่ริบๆอีกฝั่งของลำตะคอง ความเงียบสงบของท้องน้ำทำให้ใจเย็นลงได้บ้างระหว่างรอ

อืมมม....

อยากบอกว่า ที่เขื่อนลำตะคองมีร้านอาหารให้แวะลิ้มรสอย่างมากมาย แต่ก็มีบ้างบางร้านที่บรรยากาศไม่ค่อยดี แต่..ที่ร้าน ครัวอิสาน เป็นร้านใหญ่ บรรยากาศดี มีคนแวะทานก้นเยอะ นี่คงเป็นตัวชี้วัดบ่งบอกถึงความอร่อย สะอาด ของทางร้าน

 

ท่านที่ผ่านเข้ามาอ่าน และที่ผ่านเขื่อนลำตะคอง พอดีกับเวลาอาหารก็ลองแวะเขื่อนลำตะคองดูบรรยากาศน้ำที่ปีนี้แห้งกว่าทุกๆปี กับอาหารรสชาดอร่อย กันได้ นะคะ