ครั้งแรกที่เริ่มเรียนวิปัสสนาอย่างจริงจัง คือเมื่อปี พ.ศ.2540 เป็นการเรียนอาณาปานสติ และวิปัสสนาด้วยหลักสูตร 10 วัน ก่อนหน้าจะเป็นการศึกษาด้วยตนเอง ผ่านตำรา อ่านหนังสือ แต่ที่ในปีนั้นได้เริ่มเรียนอย่างจริงจังเพราะเป็นปีที่เริ่มเข้าเรียน ป.โท ทางด้านจิตวิทยาให้คำปรึกษา (สาขาการแนะแนวและให้คำปรึกษา) อาจารย์ประจำหลักสูตรท่านให้ความสำคัญต่อเรื่องการพัฒนาจิตใจอย่างมาก จึงพานักศึกษาเข้าเรียนด้วย โดยท่านหวังให้พวกเรามีภูมิคุ้มกันที่เข้มแข็งทางด้านจิตใจ เพราะงานให้คำปรึกษานั้นเป็นงานที่เน้นการรับฟังเรื่องราวและความทุกข์ของบุคคลอื่น หากว่าเรามีภาวะจิตที่ไม่เข้มแข็งพออาจได้รับผลกระทบต่อเรื่องเล่านั้นๆ ได้

       ครั้งแรกเรารู้สึกต่อต้าน เพราะเป็น couse ที่ค่อนข้างเข้มงวดมาก ไม่จำกัดศาสนา เพราะเน้นการฝึกจิตและพัฒนาจิตล้วนๆ ในรุ่นมีเพื่อนที่นับถือศาสนาคริสต์ด้วยยืนยันอย่างเดียวว่าไม่ขอเข้าร่วม หากแต่อาจารย์ก็ยังยืนยันว่าเข้าได้เพราะไม่มีเรื่องการปฏิบัติศาสนกิจร่วมด้วย ยิ่งก่อเกิดให้ดิฉันรู้สึกต่อต้านอย่างเงียบๆ ในใจว่าเสมือนเป็นการถูกบังคับ...เมื่อเดินทางถึงสถานที่ฝึกวันแรกด้วยความเป็นคนที่ชอบอยากลองและไม่เชื่ออะไรง่ายๆ แต่อยากพิสูจน์ด้วยตนเอง ว่าจะดีจริงอย่างที่อาจารย์ว่าไว้หรือไม่..จึงปวารณากับตนเองว่า "ลองดู"สักตั้งจะเป็นไรไป...

       เขาให้เราเอาเสื้อผ้าไปน้อยชิ้นมากและเลือกเอาที่สวมใส่สบาย รวมถึงของใช้ที่จำเป็น เมื่อไปถึงเรา(หมายถึงดิฉันกับเพื่อน)ก็ได้ถูกแยกกันนอน แต่ละคนต้องนอนคนเดียวไม่มีฟูก มีหมอนและผ้าห่มบางๆ พร้อมมุ้งกาง ทีแรกก็คิดว่าจะนอนหรืออยู่ได้เหรอ พร้อมทั้งให้ตัดขาดการใช้เครื่องมือสื่อสารทุกชนิด นั่นก็หมายถึงว่าดิฉันจะไม่ได้ติดต่อกับใครเป็นเวลาถึงสิบวัน และมีกฏอีกอย่างว่า ห้ามพูดคุยหรือสบตากับใครนอกจากครูฝึกและครูพี่เลี้ยง ให้ทุกอิริยบทของการดำรงอยู่เป็นการฝึกสำรวจตนเองอย่างแท้จริง